13.10.15

Λάθος Βίντεο Κλιπ (Μέρος Πέμπτο)

          Γαμήθηκα να ποστάρω (όχι να πουστάρω). Μετα τις δύο απανωτές λάθος ταινιοαναρτήσεις, ήρθε η ώρα των λάθος βιντεοκλιπιών (μετά θα έρθει η ώρα η δικιά σας, δηλαδή των λάθος αναζητήσεων). Αυτή τη φορά τα βιντεοκλιπιά μας έχουν και πολλά βυζιά. Βουρ στον πατσά!

video
          Ενώ πολλά βίντεο του Μάνσον ταιριάζουν στο θέμα μας (το ψυχολογικό), δεν έχω βάλει κάποιο, για τους λόγους που αναλύω και πιο χαμηλά (;), πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, εκεί. Το συγκεκριμένο όμως είναι ειδική περίπτωση, επειδή πρώτον, δεν είναι ακριβώς βίντεο κλιπ. Δεύτερον, δεν είναι σκέτος Μάνσον, συμμετέχει η Λάνα Ντελρέι με τον Ίλαι Ροθ και τρίτον, το έχει σκηνοθετήσει ο τελευταίος, που τώρα ...τελευταία είναι επίκαιρος, επειδή κυκλοφόρησαν μαζί, δύο ταινίες του, το The Green Inferno και το Knock Knock.

          Και μένα μου αρέσει η κιθάρα, αλλά δεν κάνω έτσι! Κυρά μου, η κιθάρα δεν παίζεται έτσι, θα τη χαλάσεις! Αλλιώς την παίζουν. Κάτι άλλο παίζεις έτσι (ή μάλλον κάποιον άλλον, τον κιθαρίστα, όχι την κιθάρα του) τα έχεις μπερδέψει. Μη μου πεις ότι έκανες και ιδιαίτερα, για να μάθεις να παίζεις έτσι, ...σόλο.


          Κουλτούρα χωρίς βυζιά δεν γίνεται. Τι κάνουν εδώ; Γλύφουν κουκουνάρια, πατίνια, λιωμένα παγωτά, τα πασαλείβουν στα τέτοια τους, κλαίνε, γελάνε, τρώνε, τρώγονται μεταξύ τους, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Τελείωσε, να φύγω τώρα;


          Κι άλλη τσόντα. Διαλογισμός σου λέει, και η άλλη έχει βάλει το σιντί των Πακιστανών Ινδιάνων της Ερμού, και κυλιέται γυμνή στα χόρτα. Μωρή βρωμιάρα, κάποιος θα τα μαζέψει να ταϊσει τα παιδιά του, κάποια γιαγιά θα φτιάξει χορτόπιτα για τα εγγόνια της, και εσύ τα τρίβεις στο μουνί σου; Ελπίζω τουλάχιστον να είναι σπανάκι, επειδή η σπανακόπιτα, θέλει το λαδάκι και τη φετίτσα της.


          Καλά εντάξει, τι ναρκωτικά και πόσα; Αυτό μόνο πείτε μου. Έχετε τρελαθεί εντελώς; Αυτό είναι η τέχνη τη σήμερον ημέρα; Τρέλα; Αγιογραφίες, αυτό είναι τέχνη. Τέλος πάντων, ας πούμε για αυτό το έκτρωμα. Θηλυκό πλάσμα που υπάρχει μόνο στους εφιάλτες μου (από εδώ και πέρα), γαμεύεται με ψάρι (;), το οποίο αφού την αφήσει έγκυο, δεν θα φανεί φερέγγυο, και την κάνει για ξένες θάλασσες. Η αστεφάνωτη γεννάει τα παιδιά του και όλοι μαζί, διψάνε για εκδίκηση. Μπράβο παιδιά, ωραία μουσική.


          Αυτό το βιντεάκι είναι σκηνοθετημένο από τον Quentin Dupieux. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι; Εγκεφαλικό, αυτό σημαίνει. Ο Ντουπέουξ έχει σκηνοθετήσει τα "Rubber", "Wrong" και "Wrong Cops". Όλα είναι να τρελαίνεσαι. Έτσι είναι και το βίντεο. Το "Wrong" το έχω σχολιάσει και εδώ μέσα, ελπίζω κάποια στιγμή, να σχολιάσω και τα υπόλοιπα.

          Αυτό το βιντεάκι το πέτυχα τελευταία στιγμή. Είχα σκοπό να ποστάρω ένα των Tera Melos, αλλά έπαθα πλάκα (όχι στα δόντια) με το συγκεκριμένο, επειδή εκτός από παρανοϊκό είναι και γαμάτο, σε ήχο και εικόνα. Οπότε κάποιος έπρεπε να την πληρώσει και αυτοί ήταν οι Τρελαμέλος. Σε αυτό το βιντεάκι βλέπουμε δύο "Έχετε ένα λεπτό να μιλήσουμε για τον Κύριο και σωτήρα μας, Ιησού Χριστό;" να μας γαμάνε από τα μάτια και τα αυτιά! Χαίρομαι που υπάρχουν νέοι σαν αυτούς, υπάρχει ακόμα ελπίδα.


          Η σούπερ κωλαρού έρχεται να δώσει κώλο (;) στις άκωλες λευκές, μπας και χτυπήσουν παλαμάκια με τα κωλοφάρδουλά τους. Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!
          Κάτω από το σπίτι που μένω, έχει μία σχολή χορού (ο Θεός να την κάνει) και προχθές που γύρναγα, τι να δω; Ήταν όλες στημένες στη σειρά, σε στάση χέζω όρθια, και τινάζαν τα κωλιά τους, για να πέσει το σκατό. Μόνο τα κωλιά τους όμως, το υπόλοιπο σώμα ακίνητο. Πως λέμε χορός της κοιλιάς; Ε, αυτές μαθαίνουν χορό του κώλου. Σας βλέπει ο κόσμος ρε, λίγο ντροπή, περνάνε μικρά παιδιά και θρήσκοι άνθρωποι, βάλτε καμιά κουρτίνα τουλάχιστον στη τζαμαρία. Αίσχος.


          Οι "Μικρομέγαλοι", είναι ένας κλόουν, δύο Ρώσοι τσαβς και δύο νανού (μιαμιάμ) που ακούνε πολύ (ή μάλλον βλέπουν πολύ) Die Antwoord. Η μουσική τους είναι μία μίξη Ραπ, Τρανς και Γυφτοπάνκ. Όλα τους τα βιντεάκια είναι Τσίρκο (αλλά και με κοινωνικό μήνυμα, τρομάρα τους) και αξίζει να τα δείτε. ΌΛΑ!

          Αποφεύγω να βάζω πασίγνωστες μπάντες, επειδή λίγο πολύ, όλοι θα έχετε δει τα βιντεάκια τους. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις όμως, που δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια και μιας και τους ανέφερα πιο πριν, ευκαιρία να τους ποστάρω. Τα βίντεο των Die Antwoord είναι τα πιο εθιστικά που έχω πετύχει. Το πρώτο βιντεάκι τους που πέτυχα πριν κάποια χρόνια, ήταν το Enter the ninja και δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την οθόνη. Μετά είδα το Zef Side, που ήταν ακόμα καλύτεροχειρότερο, και όταν μετά από λίγο, βγήκε το Evil Boy, είπα "οκέι, δεν υπάρχει σωτηρία για αυτά τα παιδιά". Τη συνέχεια τη ξέρετε.
          Φινίτο λα μούζικα, Ερνέστο Βαλβέρδε. Αυτό λοιπόν, ήταν το πέμπτο μέρος της σειράς "Λάθος Βίντεο Κλιπ". Ραντεβού τον επόμενο μήνα, στο ίδιο κανάλι, την ίδια ώρα. Έως τότε, να τα κάνετε όλα λάθος! Ορεβουάρ!
Read More »

10.10.15

Deathgasm (2015)

          Κλασικός μεταλλάς (δηλαδή ευαίσθητος νέος, με καλλιτεχνικές τάσεις, ζωηρή φαντασία και άνω του μετρίου αϊκιού) καταλήγει φιλοξενούμενος, στους θρησκόληπτους θείους του και τον κάγκουρα γιο τους, επειδή η μάνα του μπήκε σε ίδρυμα αποτοξίνωσης ψυχασθενών (είναι γνωστό ότι οι μεταλλάδες προέρχονται από προβληματικές οικογένειες) όταν μετά από υπερβολική δόση Μεθ, προσπάθησε να τσιμπουκώσει ανυπεράσπιστο Άγιο Βασίλη εμπορικού κέντρου, μπροστά στα έκπληκτα μάτια ανόθευτων παιδικών ψυχών (θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα, π.χ. να είχε πάρει άλατα μπάνιου και να του είχε φάει το πρόσωπο) και η ζωή του γίνεται Κόλαση (καλά, όχι ακόμα, σε λίγο).
"και νόμιζα ότι πριν, η ζωή μου ήταν σκατά"

          Η νέα καθημερινότητα του Μπρόντι (έτσι τον λένε), περιλαμβάνει Μέταλ (προφανώς), "μπουντρούμια και δράκους" με τους δύο νέους του φίλους (το φλώρο μεταλλά και το σπασικλάκι του σχολείου), κήρυγμα από το θείο του για τα "Θεία" και βασανιστήρια (τύπου μπουγέλωμα με κάτουρα) από τον εξάδερφό του και τους φίλους του. Α, ξέχασα, και σιαλόρροια, πέτσωμα, και άρμεγμα  για την Μπιμπιμπό του σχολείου, που τυχαίνει να είναι και γκόμενα, του μαλάκα ξάρδεφού του. Όλα αυτά όμως θα αλλάξουν, όταν στο τοπικό δισκάδικο γνωρίσει το Ζακ, το μάγκα μεταλλά του χωριού, γίνουν μεταλλικά αδέρφια για πάντα και ξεκινήσουν τις διαβολιές, με το να βανδαλίζουν, να πίνουν μπάφους και να κάνουν μουσική κομπανία, μαζί με τους άλλους δύο απόκληρους της κοινωνίας (δηλαδή του σχολείου) που την ονομάζουν "Θανατοργασμό". Έτσι, εκτός από το να κάνουν το έργο του Διαβόλου, ξεκινάνε να κηρύττουν και το λόγο Του.

          Μία μέρα τυπικής μαλακίας, το μεταλλικό ζευγάρι θα βρεθεί να εξερευνεί ένα φτωχοκάλυβο και να συζητάνε για το Ρίκι Ντάγκερς. Έναν πρώην μουσικό θρύλο, που ο μύθος λέει ότι αφού κατηγορήθηκε για Σατανιστικές τελετές και κλοπές αρχαίων, ζει πλέον κρυμμένος από τον κόσμο, σε ένα χαμόσπιτο, σε ένα κωλοχώρι στη μέση του πουθενά, όπως ακριβώς αυτό που βρίσκονται εκείνη τη στιγμή! Έτσι, βρίσκουν το νεκροζώντανο θρύλο (στου οποίου το ρόλο, ο ίδιος ο σκηνοθέτης), να κοιμάται με κατουρημένο σώβρακο σε χεσμένο στρώμα, έχοντας αγκαλιά τον τελευταίο του δίσκο, που είχε κυκλοφορήσει μόνο σε 666 αντίτυπα, όλα αριθμημένα με το ίδιο του το αίμα. Ο Ζακ δεν το κουράζει πολύ και προσπαθεί να κλέψει το βινύλιο, μέσα από τα χέρια του άσχημου κοιμωμένου, με αποτέλεσμα να τον ξυπνήσει από το υγρό του όνειρο (όχι ερωτικά υγρό). Ο μισότρελος, ξεπεσμένος ροκ σταρ, τους απειλεί, νομίζοντας ότι οι φίλοι μας είναι τα τσιράκια κάποιου Άιον, που ήρθαν για να του κλέψουν το Μαύρο Ύμνο. Όταν όμως σκάει μύτη το πραγματικό τσιράκι του Άιον, ο Ρίκι δίνει το δίσκο στα παιδιά, και τους λέει να το κρύψουν και να το προστατέψουν με τη ζωή τους, κάτι που φυσικά, δεν πρόκειται να κάνουν.
"Μπορείς να μας έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη"

          Όταν θα φτάσουν σπίτι, ενθουσιασμένοι για το δίσκο και αδιαφορώντας για την τύχη του Ρίκι (οπαδοί, σου λέει μετά), θα φάνε μεγάλη απογοήττα, όταν ανακαλύψουν ότι αυτό που έχουν στα χέρια τους, είναι στην πραγματικότητα ένας δίσκος του Ρικ Άστλει! Μέσα στο άλμπουμ όμως, εκτός από το δίσκο, θα βρουν και κάτι κουρελόχαρτα, που μοιάζουν με αρχαίο πάπυρο και έχουν γραμμένη πάνω τους, μία παρτιτούρα με τίτλο "Μπλα, μπλα, daemonia virtutem, μπλα, μπλα, hymnus nigrum". Σαν σωστοί μεταλλάδες, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτούν θα είναι να παίξουν αυτές τις νότες και να τις μετατρέψουν σε τραγούδι της μπάντας τους. Έτσι, αυτήν τη φορά, θα κηρύξουν το λόγο του Σατανά, και συγκεκριμένα του δαίμονα "Άελοθ ο τυφλός" και θα κάνουν το έργο του, στα αλήθεια.
(Καταρράκτης βαριάς μορφής)

          Όσοι είναι σε ακτίνα ακοής από το προβάδικό τους (δηλαδή το γκαράζ) αρχίζουν να ξερνάνε αίμα σαν σε διάρροια από το στόμα, να βγάζουν τα μάτια τους και να μεταμορφώνονται σε αόμματους δαίμονες (τύπου deadites) που κυνηγάνε να φάνε όσους δεν άκουσαν το Μαύρο Ύμνο και έχουν ακόμα τη ψυχή τους (όποιος δεν ακούει το ψυχοβγαλτικό Μέταλ, πεθαίνει). Εκτός από τους πρωταγωνιστές μας βέβαια, που όσο έπαιζαν τον Ύμνο, είχαν πέσει σε κατατονική κατάσταση, και μόλις τελείωσαν το κομμάτι, έπαθαν κάτι σαν επιληπτικό σοκ ή εγκεφαλικό οργασμό και έχυσαν από το στόμα μέχρι που λιποθύμησαν.
"Ήξερα ότι παίζουμε χάλια, αλλά όχι κι έτσι!"

          Όταν συνέλθουν από την μετά οργασμού υπνηλία, το μικρό χωριό θα έχει γίνει Κόλαση επί της Γης και αφού συνειδητοποιήσουν τι έχουν κάνει, θα προσπαθήσουν να αντιστρέψουν το ξόρκι και να σταματήσουν τον ερχομό του Άελοθ του αλλήθωρου, πολεμώντας ορδές δαιμονισμένων ζόμπι, με οτιδήποτε βρουν μπροστά τους (από κηπευτικά εργαλεία, εώς σεξουαλικά βοηθήματα), αλλά και των Σατανιστών του Άιον, που θέλει να αποκτήσει την αρχαία ταμπλατούρα του Διαβόλου, για να τα κάνει ακόμα πιο Κόλαση και να γίνει το πουτανάκι του Άελοθ του στραβού, που συνεχίζει αργά αλλά σταθερά (δε βλέπει κιόλας) την ανάβασή του, από τα βάθη της Κολάσεως στη μικρή τους πόλη (δεν το λες και ένα τσιγάρο δρόμος).
"Ξέρεις τι είναι χειρότερο και από την Κόλαση; Η ανάσα σου"

          Το Deathgasm μου θύμισε τρία πράγματα. Το Metalocalypse, το Braindead και το Evil Dead, φιλτραρισμένα από μία Αμερικάνικη 80'ς σχολική κωμωδία, γραμμένη για το χιούμορ των "Beavis & Butthead" (δαιμονισμένος, σηκώνει τα γυαλιά ηλίου του, για να δει καλύτερα, ενώ δεν έχει μάτια). Δεν είναι μία ταινία για όλους. Με συνεχείς αναφορές σε Μέταλ μπάντες, και ατάκες όπως "Death to false metal", "Metal up your ass" (έτσι ήταν να ονομαστεί και το πρώτο άλμπουμ των Metallica, αλλά το άλλαξαν στο ξενέρωτο Κιλεμόλ), "thinking of doing my own Burzum" και "let's do it Rob Halford style" (όχι, δεν ήταν σεξουαλικό υπονοούμενο) στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό. Με σκηνές όπως, αποκεφαλισμός πούτσας από μηχανή του γκαζόν, θρυμματισμός στόματος με δονητή, διπλό τρύπημα κεφαλής, με ταυτόχρονο χώσιμο δονητών στα αυτιά και αποκεφαλισμό ήδη αποκεφαλισμένου πτώματος (Όταν οι ιερείς του Αρχισατανιστή αποκεφαλίζουν μπροστά του, αποτυχημένο συνάδελφό τους, και λερώνουν το καλό χαλί, τους κράζει που δεν έβαλαν ένα πλαστικό σεντόνι πρώτα, και τους διατάζει να το ξανακάνουν, σωστά αυτή τη φορά, με τους αμήχανους ιερείς να υπακούν και το θέαμα να είναι τραγελαφικό), όλες υπό τους ήχους Ντεθ Μέταλ, στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινό.
"Μαλάκες! Το χαλί! Κάντε το ξανά!"

          Η κινησιολογία των δαιμονισμένων, η μορφή τους και οι φωνές τους, είναι μία μίξη των ζόμπι του Braindead και των Deadites του Evil Dead. Το ίδιο και η σκηνοθεσία στις σκηνές δράσης, με την πλάστιγγα να γέρνει περισσότερο στη δουλειά του Peter Jackson (το Bad Taste και το Braindead, όχι τους Άρχοντες και τα Χόμπιτ). Πάντως, ενώ το αίμα χύνεται από κάνουλες και πετάγεται από αντλίες πυροσβεστικού, σε κάποιες σκηνές θα ήθελα περισσότερο gore (αμάν πια) ή μάλλον, σοβαρότερο (περιορισμός του budget υποθέτω, μιας και η ταινία είναι χαμηλού προϋπολογισμού). Δεν υπάρχει περίπτωση να αηδιάσεις ή να πάρεις στα σοβαρά τη σφαγή που γίνεται. Τουλάχιστον βασίζεται σε practical effects και το CGI συμπληρώνει.
"Επειδή δεν υπήρχε μπάτζετ για εφέ, ο σκηνοθέτης, μας έβγαλε τα μάτια και μας απαγόρευσε να πλένουμε τα δόντια μας"

          Φαν φακτς; Ο σκηνοθέτης, πριν γυρίσει το Deathgasm (που είναι η πρώτη του ταινία) είχε δουλέψει με τον Peter Jackson στο Xόμπιτ! Επίσης, ο πρωταγωνιστής και η Μπιμπιμπό, είναι πρώην Πάουερ Ρέιντζερς!
(Υπάρχουν και χειρότερα, θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει από τσόντες)

(Τρέιλερ)

(Αφισάρα)

(Αφισάκι)

"Αυτήν την αμήχανη στιγμή που δεν μιλάμε, χύνω πάνω μου"

"Δείξε μου τι ακούς, να σου πω ποιος είσαι"

"Ελπίζω μετά από αυτό, να με πάρουν για το Κοράκι Νο 6"

(Ηλεκτροπληξία στα μάτια, από λάθος σελίδες του διαδίκτυου, συμβαίνει)

(Έχει και τέτοια, Μανογουράδες τσακιστείτε)

(Αυτό για κάποιο λόγο, μου θύμισε Γιουροβύζιων)

(Final Girl? Θα μπορούσε)

"Γεια σας, είμαι ο σκηνοθέτης. Επίσης είμαι Όρκ"

          Υ.Γ. Αυτή η ανάρτηση δεν θα είχε γίνει, αν δεν μου είχε στείλει ταχυδρομικά την ταινία, ο Βλάσης Καραγιάννης (Facebook celebrity). Διότι εδώ που βρίσκομαι, το "κατέβασμα" είναι δύσκολο πράγμα και το εργάκι δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα ονλάιν. Ας πιούμε στην υγειά του!

Ή ακόμα καλύτερα, ας πιούμε κάτι τέτοιο, για να είμαστε στο κλίμα της ταινίας.
(Brazzers)

"Από μένα έχεις τρία, αλλά μην το πάρεις και πάνω σου"
Read More »

5.10.15

Dans Ma Peau Aka In My Skin (2002)

          Θυμάστε μία φορά σε μία ανάρτησηπου είχα γράψει με δάκρυα στα μάτια, ότι δεν ξέρω πότε θα ξαναποστάρω, επειδή θα φύγω μακριά σε ξένους γαλαξίες και δεν ξέρω πότε θα ξαναποστάρω, επειδή θα φύγω μακριά σε ξένους γαλαξίες και δεν ξέρω πότε θα ξαναποστάρω, επειδή θα φύγω μακριά σε ξένους γαλαξίες και δεν ξέρω πότε θα ξαναγυρίσω και κουραφέξαλα; Ε, αυτό έπαθα και τώρα! Είμαι πάλι σε άλλον πλανήτη! Εδώ ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα. Μία ημέρα είναι δύο γήινες εβδομάδες, οπότε μπορεί να σας φαίνεται ότι άργησα να ποστάρω, αλλά εμένα δεν μου φαίνεται καθόλου! Λοιπόν, φώτα,κάμερα, πάμε! Δεσποινίς περπατάει ξυπόλητη στα αγκάθ..."ΣΤΟΠ! Ξανά!"
          To "Στο Δέρμα Μου", είναι η ιστορία της Έσθερ, μίας δεσποινίς καριερίστα; Καριερίστρα; Καριερού; Καριόλα; Κάρια; Πως λέγονται αυτές τέλος πάντων; Αυτό. Όλη η ταινία είναι γύρω από αυτήν και το γεμάτο μυς, νεύρα και φλέβες σώμα της. Όπως ο Κρίστιαν Μπέιλ στο Αμέρικαν Σάικο, έτσι και αυτή, δεν θα αργήσει πολύ να το "χάσει" (όχι το σώμα, το μυαλό). Από την αρχή της ταινίας, βλέπουμε την Έσθερ να αισθάνεται άβολα, σε μία βολική ζωή. Να έχει μία σοβαρή σχέση, που ...να τη χέσει. Στη δουλειά της να κάνει την αποτυχημένη, ενώ είναι επιτυχημένη και η μοναδική της φίλη να είναι ...καριοφίλη.
"Είμαι η Έσθερ και είμαι καλά. Επίσης έχω συγγένεια με τον Κόμη Όρλοκ"

          Με το που ξεκινάει το φιλμάκι, βλέπουμε την Έσθερ μαζί με τη φίλη και συνάδελφό της Σαντρίν, να πηγαίνουν σε ένα "εταιρικό" πάρτι, με τη Σαντρίν να λέει στην Έσθερ για πλάκα, να την πέσει στον οικοδεσπότη, επειδή είναι λιγούρης και φίλος του αφεντικού, μπας και τη μοντάρει πουθενά. Που να καταλάβει η άμοιρη ότι οι κοινωνιοπαθείς δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ και παίρνουν κυριολεκτικά ότι τους πεις;
          Η Έσθερ με το που μπαίνει στο πάρτι, αφήνει τη φίλη της, για να περιπλανηθεί μόνη σαν το λεμόνι, εξερευνώντας το σπίτι και καταλήγοντας στην αυλή-κήπο-παλιατζίδικο-χωματερή του σπιτιού, όπου και γκρεμοτσακίζεται πάνω σε κάτι παλιοσίδερα (ευτυχώς που δεν την είδε κανείς και δεν έγινε ρεζίλι). Μικρό το κακό, ξεσκονίζεται και επιστρέφει στο πάρτι για να χορέψει Σέικ με το φίλο του αφεντικού, σαν να μην τρέχει τίποτα, αμ δε. Εκτός από το επικριτικό βλέμμα της Σαντρίν, που όταν της είπε "πέσε του την", το είπε για πλάκα και δεν το εννοούσε, η γάμπα της Έσθερ έχει γίνει σαν να πάτησε σε παγίδα για αρκούδες, με την ίδια την Έσθερ να μην έχει πάρει χαμπάρι.
"Ήρθα στο πάρτι, μόνο και μόνο, επειδή άκουσα ότι θα έχει φαγητό!"

          Λίγο πριν φύγει από το πάρτι, αποφασίζει να πάει για πιπί (μην την πιάσει στο δρόμο και δεν κρατιέται) και όπως ψάχνει για την τουαλέτα, παρατηρεί ότι η άσπρη μοκέτα στην οποία στέκεται, έχει γεμίσει αίματα που προέρχονται από το ...πόδι της, και εκεί είναι που αρχίζει και φρικάρει, λογικό. Έλα όμως που δεν φρικάρει με τον τρόπο που θα φρικάραμε όλοι εμείς (δηλαδή ουρλιαχτά, κλάματα και λιποθυμίες). Αφού τριπάρει για λίγο στο μπάνιο, την κάνει άρον άρον, χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα, για να μην φανεί ότι αυτή φταίει, που το ακριβό χαλί του φίλου του αφεντικού έγινε μουνόπανο και αντί για προαγωγή, πάρει προαγωγό. Αντί όμως να πάει κατευθείαν στο γιατρό ή σπίτι της να κλάψει, λέει στους φίλους της να πάνε για ακόμα ένα ποτάκι! Μετά από το ποτάκι λοιπόν, αποφασίζει να πάει στα επείγοντα, με τον γιατρό να της λέει "Καλά μωρή, τώρα ήρθες; Δεν πόναγες τόσην ώρα;" με τη δικιά μας να του απαντάει "Όχι". Ηδού λοιπόν το πρόβλημα, η Έσθερ είναι αναίσθητηψυχή τε και σώματι. Ο Γιατρός της γλύφει την πληγή, τη ράβει, τη μπατάρει και τη στέλνει στον αγύριστο.
"Κομμένος τένοντας και μερική αποκόλληση μυ. Εντάξει καλά είμαι, προλαβαίνω να πάω για ένα ποτάκι ...με τα πόδια"

          Από το ίδιο βράδυ η Έσθερ είναι νευρική. Δεν μπορεί να κοιμηθεί και την επόμενη το πρωί, τη βλέπουμε σε μία ανατριχιαστική σκηνή, γυμνή στη μπανιέρα να τραβάει το δέρμα της λες και είναι ο Τιραμόλας, ψαχουλεύοντάς το, σαν να της φαίνεται ψεύτικο ή σαν να έχει μία φαγούρα (εμείς να δεις), αλλά να μην ξέρει που (με τόση τρίχα στο μουνί, εκεί θα έπρεπε να ψάξει πρώτα). Πραγματικά, αναρωτιόμουν αν αυτό είναι το πραγματικό της δέρμα και έχει ποσοστό λίπους μηδέν ή αν φοράει κάτι σαν κι αυτό, για να κάνει το εφέ. Να μην τα πολυλογώ (επειδή πείνασα και πρέπει να μαγειρέψω), δεν θα αργήσει να καταλάβει, ότι ο γρηγορότερος τρόπος να μπει κάτω από το δέρμα της (;!), είναι η πληγή στο πόδι της και την ίδια μέρα, όταν θα πάει στη δουλειά, δεν θα αντέξει άλλο τη "φαγούρα" και θα καταλήξει σε μία αποθήκη να ξηλώνει με μανία, ό,τι ο γιατρός έραψε. Τα περισσότερα σκισίματα βέβαια, γίνονται εκτός κάμερας, αλλά η ερμηνεία της Μαρίνας είναι αρκετά πειστική να για "ενοχλήσει" κάποιον, που δεν είναι συνηθισμένος στις γκοριές και την κινηματογραφική βία.
(Όλοι, πάνω κάτω, κάπως έτσι ανακαλύψαμε το σώμα μας)

          Η Έσθερ αρχίζει με τη συμπεριφορά της, να θυμίζει τοξικομανή. Είναι μονίμως τσιτωμένη και στην κοσμάρα της. Το μόνο που έχει στο μυαλό της, είναι πως θα κλέψει χρόνο από τη βαρετή καθημερινότητά της για να αυτοτραυματιστεί και αρχίζει να κατρακυλάει γρήγορα στην τρέλα. Όπως η Αλίκη έπεσε καταλάθος στην κουνελότρυπα και βρέθηκε στη χώρα των θαυμάτων από τη μία στιγμή στην άλλη, έτσι και αυτή έπεσε και ενώ δε χτύπησε το κεφάλι της αλλά το πόδι της, βρέθηκε σε έναν κόσμο δισδιάστατο. Το αν το σώμα της είναι μέρος αυτού του κόσμου και γι' αυτό μπορεί να το πετσοκόβει χωρίς να νιώθει, ή είναι το μόνο τρισδιάστατο και το πετσοκόβει επειδή ακριβώς νιώθει, είναι το ίδιο και το αυτό και λίγο μας ενδιαφέρει.

          Ο εθισμός της σταδιακά χειροτερεύει. Η γαλήνη που φέρνει ο κάθε τραυματισμός, κρατάει όλο και λιγότερο και οι πληγές που προκαλεί στον εαυτό της, είναι κάθε φορά και μεγαλύτερες. Η μανία της εξελίσσεται από μαζοχισμό, σε κανιβαλισμό και σε φετιχισμό με το ίδιο της το σώμα (πως κάποιοι τρώνε τις μύξες τους;). Όταν πίνει το αίμα της και τρώει τη σάρκα της, δεν τη δαγκώνει επιθετικά αλλά τη φιλάει με πάθος. Όταν κόβει κομμάτια από το δέρμα της, τα αποξηραίνει για να τα έχει συνέχεια μαζί της (πως κάποιοι σκουπίζουν τις μύξες τους πάνω τους;). Απομακρύνεται όλο και περισσότερο, πρώτα από τους δικούς της ανθρώπους και μετά από τον κόσμο όλο. Όταν η φίλη της και ο γκόμενός της, ανησυχούν για τη σωματική και ψυχολογική της κατάσταση, εκνευρίζεται, τους αποφεύγει, αρχίζει να λέει ψέμματα και να σκηνοθετεί ατυχήματα για να καλύψει τα σημάδια της. Σε κάποια φάση που τη γαμάει ο γκόμενός της, τη ρωτάει "Αυτό το νιώθεις;" και αυτή του απαντάει "Όχι" (1-0). Όσο παραδίνεται στο ψυχαναγκασμό της, τόσο κλείνεται (ή μάλλον ανοίγεται) στον εαυτό της και δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Τους έχει όλους γραμμένους στα αρχίδια της και τώρα που βρήκε το μόνο πράγμα που την κάνει να νιώθει κάτι, θα πέσει με τα μούτρα στον πατσά, το δικό της πατσά.
"Είμαι να γλείφω τα δάκτυλά μου"

          Το "In My Skin" είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο από την πρωταγωνίστρια (;!) Μαρίνα Ντε Βαν (έτσι, για να έχει τον απόλυτο έλεγχο, όπως ο χαρακτήρας της στην ταινία). Μπορεί να ανήκει στο New French Extremity κίνημα, αλλά δεν είναι μία ταινία τρόμου (μην περιμένει κανείς κάτι σαν το Inside ή το Martyrs). Είναι μία body horror, arthouse καμμενιά. Μία λάθος ταινία, που αν τη δεις για τρόμου θα απογοητευτείς και θα βαρεθείς (αν και τη βαρεμάρα δεν θα τη γλυτώσεις, όπως και να τη δεις). Εγώ προσωπικά, περίμενα περισσότερο Τας Κεμπάπ Γαρδούμπα, Σις Κεμπάπ Ντονέρ και ξενέρωσα που δεν είχε, αλλά εντάξει, ορέξεις είναι αυτές. Το αντικειμενικά κακό με την ταινία, δεν είναι ότι δεν διευκρινίζει γιατί η άλλη τρώει τα νύχια της και οι άλλοι την κοιτάνε. Είναι ο ρυθμός της (δεν είναι τούπατούπα, δεν έχει μπλαστ μπιτ), από ένα σημείο και μετά, επαναλαμβάνεται συνεχώς, χωρίς να υπάρχει εξέλιξη και μαύρο φινάλε. Απλά τελειώνει, χωρίς να έχεις προλάβει να τελειώσεις εσύ μαζί της.

(Τρέιλερ)

(Αφίσες)

(Κρακ!)

"Δεν είναι τίποτα μωρό μου, κόπηκα στο ξύρισμα"

"Παρλεβού φρασέ; Μακαρόνια φρικασέ"

"Δεν αντέχω με αυτά που βλέπω, θα βγάλω τα μάτια μου"

"Θα ξαναγράψεις μαλακίες;"

"Σνιφ, σνιφ, μου μυρίζει θαύμα γεύση"

"Μπα, τελικά βρωμάει"

"Κάθε φορά γίνεται και χειρότερη αυτή η περίοδος. Μήπως απέβαλα; Μήπως να το φάω;"

(Η πιο σουρεάλ σκηνή της ταινίας)

(Γουάτ δεφάκ; Τι έγινε τώρα; Όποιος το έχει δει καταλαβαίνει, ή όχι;)

"Ένα και μισό"

(Το όνομα της Έσθερ μου θύμισε αυτό το κομμάτι και εντελώς συμπτωματικά, μοιάζει με το κομμάτι που ακούγεται στο πάρτι, στην αρχή της ταινίας.)
Read More »