Αυτή η ανάρτηση είναι τρία σε ένα, είναι λίγο από "Λάθος Ταινία", λίγο από "Σαν Σε Λάθος Ταινία" και λίγο από "Λάθος Νέα", γι' αυτό θα το βάλω και στις τρεις κατηγορίες.
Από τότε που ήρθα στο Γιουκέι, έχω δει μόνο μαλακίες και συγκεκριμένα δύο. Στον κινηματογράφο εννοώ, όχι γενικά. Έτσι έτυχε, λόγω παρέας, όχι από προσωπική μου επιλογή (να πηγαίνεις μόνος σου!). Πρώτα είδα τον "Αρειανό", που σας τα έχω ξαναγράψει, όχι στο μπλογκ αλλά στο Φέισμπουκ. Βλέπεται μόνο αν έχεις μπροστά σου δύο πανσέτες, ένα χωριάτικο λουκάνικο, δύο πατάτες, μία τυροκαυτερή, μία κωλοκυθοκεφτέδες για σαλάτα και πέντε Χένινγκερ.
Πήγα στο κινηματόγραφο να δω τον Αρειανό. Πρώτον (Προσοχή, μεγάλο σπόιλερ!!!) δεν έχει Αρειανούς (ούτε Παοκτζήδες) και δ...
Δημοσιεύτηκε από Λάθος Ταινίες στις Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015
(Άμα έχεις δει την αφίσα, είναι σαν να έχεις δει την ταινία)
Προχθές παραλίγο να δω τους "Μισητούς Οκτώ" του Ταραντίνου και αν και έχω ξενερώσει τα τελευταία χρόνια με τις ταινίες του, πιστεύω ότι τουλάχιστον δεν θα βαριόμουν. Τελικά έκατσε να δούμε το Ντάνις Γκερλ, που μέχρι να δω τον τίτλο γραπτό, νόμιζα ότι λεγόταν Danny's Girl και όχι Danish Girl και συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό, το Pavlov's Dog (ότι να 'ναι) και σκεφτόμουν μήπως ο Ντάνι είναι κάνας φρίκουλος, που κάνει στο γκομενάκι του, το βίο αβίωτο. Αλλά όχι, καμία σχέση, δεν ήταν το κορίτσι του Ντάνι, ήταν το κορίτσι από τη Δανία (και συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό ο Λαρς Ούλριχ) και κατάλαβα από τον τίτλο και την αφίσα περί τίνος πρόκειται.
(Αφίσα είναι αυτή; Που είναι τα τέρατα; Οι εκρήξεις; Τα αίματα; Τα βυζιά;)
Το μόνο θαύμα της έβδομης τέχνης που συνέβη στην προβολή, ήταν ότι βγήκα ζωντανός από την αίθουσα, χωρίς να έχω καρφώσει το καλαμάκι της κόκας κόλας στο μάτι μου και να έχω την άλλη άκρη του στο στόμα μου, για να ρουφάω τον εγκέφαλό μου. Χίλιες φορές να κοίταγα για δύο ώρες ένα Δανέζικο τυρί και να μου τρέχουν τα σάλια (όχι ότι δεν το έχω κάνει). Ευτυχώς που ο Ρομποζόμπις κατάφερε να πάρει άδεια για την νέα του ταινία "31" και θα βγει φέτος στις αίθουσες. Άντε να δούμε και κάτι σοβαρό επιτέλους.
(Αυτή είναι αφίσα!)
Μιας και τον ανέφερα, η νέα του ταινία έκανε πρεμιέρα στο Σάντανς, το προηγούμενο Σάββατο και οι τρεις πρώτες κριτικές, είναι δύο κατά, μία υπέρ. Τα αρνητικά στοιχεία που του φορτώνουν οι κατά (κόλλημα με τα 70'ς, ξεχασμένοι ηθοποιοί, υπερβολική βία, μη ρεαλιστικοί διάλογοι, πλοκή που δεν βγάζει νόημα κλπ), εγώ τα βρίσκω θετικά, οπότε είμαι αισιόδοξος.
Εντωμεταξύ, την ιδρώνει τη φανέλα, δεν φτάνει που πέρυσι κυκλοφόρησε το "Βένομους Ρατ" και φέτος το "31", ετοιμάζει νέο άλμπουμ, το οποίο θα είναι πακέτο, μαζί με νέα ταινία, που θα λέγονται "The Electric Warlock Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser"! Τώρα που γυρίζει Ρομπ! Ότι φάμε ότι πιούμε, τώρα που πουλάμε! Τρέχουμε τώρα! Όσο και να τον συμπαθώ όμως, δεν μπορώ να ακούω μαλακίες τύπου "Αυτό θα είναι το καλύτερό μας άλμπουμ, έχω να νιώσω έτσι από την εποχή του Χελμπίλι Ντέλουξ". Ρε μαλάκα! Το ίδιο έχεις πει στα τελευταία τρία άλμπουμ και το ένα είναι χειρότερο από το άλλο. Έφτασες στο σημείο, να ονομάσεις το προ-προηγούμενο σου άλμπουμ, "Χέλμπιλι Ντέλουξ 2" και ήταν από τα χειρότερά σου. Ήμαρτον! Το κομμάτι που "διέρρευσε" από το νέο του άλμπουμ πάντως, μου φάνηκε μισό καλό, μισό μαλακία. Θα δούμε και θα ακούσουμε.
Αυτό είναι το πρώτο άρθρο της νέας μου κατηγορίας και βγήκε λίγο περισσότερο "Too long, didn't read", αλλά είναι μία ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Προσοχή όμως, δεν είναι για όλους. Όποιος προσβάλλεται εύκολα. Όποιος είναι τόσο πολίτικλι κορέκτ, που είναι λάθος. Όποιος ξενερώνει με ανέκδοτα που βασίζονται σε στερεότυπα, που σατιρίζουν Θρησκείες, επαγγέλματα, φυσικές αναπηρίες, σεξουαλικές προτιμήσεις, εθνικότητες και γενικά δεν έχουν ιερό και όσιο. Όποια πιστεύει ότι η πίπα, υποβιβάζει τη γυναίκα και όποιος φοβάται, μη του βγει ο γιος πούστης, επειδή έπλυνε ένα πιάτο. Να το διαβάσει, αλλά να μην μου κάνει σχόλια για ρατσισμούς, ομοφοβίες, σεξισμούς, φαλλοκρατισμούς και λοιπά απαράδεκτα στη συμπεριφορά, αλλά παραδεκτά στο ακομπλεξάριστο χιούμορ.
Ένα καλοκαιράκι πριν λίγα χρόνια, είχα βγει με μία φίλη στο κέντρο της Αθήνας για ένα, δύο, τρία ποτά. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι μέρα ήταν, ούτε τι ώρα. Βασικά δεν θυμάμαι ούτε ποια χρονιά (ε τι θυμάσαι πια από τη γαμωιστορία; Δεν ξεκινάς καθόλου καλά), αλλά το διαλύσαμε σχετικά αργά, οπότε παίζει να ήταν Παρασκευή ή Σάββατο. Μετά την έξοδο λοιπόν, πηγαίνω με το καρούλι μου, τη φίλη μου στο σπίτι της και όταν φτάνουμε, σηκώνω τις ασφάλειες, για να μπορέσει να ανοίξει την πόρτα και αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος, ή μάλλον όχι αυτό καθαυτό, αλλά το ότι μετά ξέχασα να τις κατεβάσω. Βλέπετε, το αυτοκίνητό μου έχει κεντρικό κλείδωμα, το οποίο έχει χαλάσει, με αποτέλεσμα όλες οι πόρτες, να κλειδώνουν και να ξεκλειδώνουν, μόνο από την ασφάλεια της πόρτας του οδηγού. Αν δηλαδή η φίλη μου, σήκωνε την ασφάλεια και δοκίμαζε να ανοίξει την πόρτα, θα τη χτυπούσε το ρεύμα και θα έμενε αναίσθητη …Χα! Όχι, πλάκα κάνω. Απλά θα της έμενε η ασφάλεια στο χέρι και δεν θα άνοιγε η πόρτα, με τίποτα. Θα έπρεπε να σηκώσω τη δική μου ασφάλεια, για να ανοίξει και η πόρτα του συνοδηγού, ή μία από τις πίσω πόρτες. H άλλη δεν ανοίγει ούτε από εμένα, ανοίγει μόνο απ' έξω (αμάξι παγίδα, σαν του Κερτ Ράσελ στο Ντεθ Προυφ). Έτσι λοιπόν, σήκωσα τις ασφάλειες για να βγει και μετά ξέχασα να τις κατεβάσω. Πάντα οδηγώ με κλειδωμένες πόρτες και τη μία και μοναδική φορά που κυκλοφόρησα με ξεκλείδωτες, μου έτυχε αυτό (ε τι σου έτυχε πια; Μας γκάστρωσες)!
(Το κάρο της δουλειάς)
(Το κάρο της χαράς)
Όπως φεύγω από τον Καρέα και κατεβαίνω την άδεια από κυκλοφορία Λεωφ. Παναγούλη. Βλέπω στο τέλος του δρόμου, λίγο μετά το φανάρι, στη διασταύρωση, εκεί που αλλάζει όνομα ο δρόμος και γίνεται Λεωφ. Δημοκρατίας (εδώ ακριβώς), να βγαίνει στο δρόμο τρεκλίζοντας και παραπατώντας, μία δεσποινίς κρατώντας την κοιλιάς της, σαν να την έχει πιάσει τσιρλί, να την έχει πάει Μίλκο και να κρατιέται με το ζόρι, μην ξεράσει από τον κώλο, εκεί όπως είναι, στη μέση του δρόμου, ή απλά, σαν να την έχουν μαχαιρώσει. Όσο πλησιάζω, παρατηρώ ότι είναι ημίγυμνη και ξυπόλητη, μιλάμε η τύπισσα φορούσε μόνο ένα έιτιζ κορμάκι και ζαρτιέρες. Εκείνη τη στιγμή, βγαίνει από ένα στενό, μία μηχανή με δύο τύπους επάνω και η τύπισσα πηγαίνει προς το μέρος τους, να τους πει κάτι, αλλά ο τύπος γκαζώνει με τη μία και φεύγουν πανικόβλητοι, περνώντας παραλίγο από πάνω της. Επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ, μιας και δεν κυκλοφορούσε ψυχή στο δρόμο, είτε σε όχημα, είτε πεζή. Ήθελα δέκα δευτερόλεπτα να φτάσω στο φανάρι, που με περίμενε το κορίτσι και σκεφτόμουν τι να κάνω. Να σταματήσω; Να μη σταματήσω; Χρειάζεται όντως βοήθεια ή είναι καμία παλαβή, που με αυτόν τον τρόπο ξεγελάει τα θύματά της; Ξέρω πολλές ταινίες, που έχουν μία τέτοια σκηνή και δεν ήθελα να τη ζήσω. Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν χρειάστηκε ποτέ να πάρω αυτήν την απόφαση, επειδή η μοίρα αποφάσισε για μένα. Όσο ήμουν κοσμάρα και σκεφτόμουν όλα τα πιθανά σενάρια, το φανάρι είχε κιτρινίσει και λίγο πριν φτάσω, γίνεται κόκκινο και σταματώ αναγκαστικά (1-0).
Έρχεται η δεσποινίς κουτσαίνοντας, πέφτει μπροστά στο καπό του αυτοκινήτου, σηκώνει το κεφάλι της να με κοιτάξει με τρομοκρατημένο βλέμμα και όταν το νυκτερινό, δροσερό, αεράκι του καλοκαιριού, παίρνει από το πρόσωπό της τα μακριά, μαύρα της μαλλιά. Βλέπω ότι δεν είναι μία τρυφερή, εύθραυστη δεκαοχτούρα με σπασμένο φτερό, αλλά ένας χοντρός, 40άρης, Πακιστανός, συνδυασμός Νατάσα Γερασιμίδου με Τζιν Σίμονς (ο μπασίστας των ΚΙΣΣ, χωρίς το μέικ απ) και μου λέει με δραματικό ύφος, σαν τη Μάρθα Βούρτση του Μπόλιγουντ, "Βοίτια τσε παρακαλό! Με κινιγκάι! Τα με τσκοτόσι!". Σιετ τζαστ γκατ ρίαλ! Θα ήθελα πολύ, να έβλεπα τη μούρη μου εκείνη τη στιγμή (κι εγώ). Μιλάμε μου ήρθαν στο μυαλό, όλες οι ταινίες με σίριαλ κίλερ που έχω δει και είπα να μην κάνω, ότι κάνουν οι πρωταγωνιστές σε αυτές τις περιπτώσεις και καταλήγουν ξεκοιλιασμένοι και κρεμασμένοι από τα κωλάντερά τους. Θυμάστε τι έκανε η Καίτη Φίνου, στο "Μάντεψε τι κάνω τα βράδια", ή ο Τίτος Βανδής στο "ΠΡΟΣΟΧΗ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ". Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερα να ξεφύγω από το σενάριο.
(Αυτός ακριβώς)
Η τύπισσα, ή ο τύπος τέλος πάντων, έρχεται στο παράθυρο του οδηγού και μου λέει σε άπταιστα Πακπικπάκ, ότι κάποιοι τον χτύπησαν και τον κυνηγούν να τον σκοτώσουν (ειδικά το τελευταίο, έκανε την αραχνοαίσθησή μου, να χτυπήσει κόκκινο) και ήθελε να τον πάρω (στο αμάξι, ...με το αμάξι) γρήγορα από εκεί. Δεν θυμάμαι αν μου είπε συγκεκριμένα ότι τον μαχαίρωσαν, ή απλά ότι έπαθε διάτρηση στομάχου, μετά από μία νύχτα κραιπάλης με κεμπάπ και πί(π)τες Καισαρείας. Πάντως συνέχιζε να κρατάει σφιχτά την κοιλιά του και να περπατάει σκυμμένος. Του εξήγησα, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει κάτι τέτοιο και ότι αν θέλει, μπορώ να πάρω τηλέφωνο και να φωνάξω ένα ασθενοφόρο, ή την αστυνομία (σώθηκε τώρα). Κάπου εκεί άρχισε να μου φιλάει το χέρι (καλοκαίρι ήταν, είχα ανοιχτό παράθυρο. Το χέρι το έκοψα αμέσως μετά και πλέον είμαι μονόχειρας. Αυτό όμως ζει ακόμα και με αναζητεί, στοιχειωμένο από τα φιλιά της Σεχραζάτ) και να μου λέει "Τσε παρακαλό αγκάπι μου" και "Ίνε τρελό! Τα με τσκοτόσι" και εγώ όλο να κοιτάζω το φανάρι, πότε θα γίνει πράσινο.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα "Αγκάπι μου" και τα φιλιά, τον βλέπω να κάνει βήματα προς το πίσω μέρος του αυτοκινήτου και την ψιλιάζομαι. Συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τις ασφάλειες ανοιχτές και με το που σηκώνω το χέρι να κατεβάσω την κεντρική ασφάλεια, προλαβαίνει ο πούστης (;) και κάνει ένα Χχφστ! Σαν Κόμπρα! Απλώνει το χέρι του, ανοίγει την πίσω πόρτα, μπαίνει μέσα και στρογγυλοκάθεται στο πίσω κάθισμα, ακριβώς από πίσω μου! Να μην μπορώ να τον δω, ούτε από τον καθρέφτη! Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να κάνω, είναι να βγω και να τον πετάξω έξω, αλλά μετά σκέφτηκα και άλλα χαζά. Όπως το ότι αν βγω, μπορεί να πάρει το αμάξι και να φύγει, ή ότι μέχρι να τον βγάλω έξω (τον Πακοτράβελο), θα φτάσει το "Ίνε τρελό! Τέλι να με τσκοτότσι!", ή ότι μήπως τελικά είναι ακίνδυνος και χρειάζεται βοήθεια (είχε αρχίσει και τα "Εφκαριστό αγκάπι μου" και τα "Ιιιιι" και τις μύξες), ή το φανάρι που έγινε πράσινο (γάμα το φανάρι επιτέλους) και έπρεπε να ξεκινήσω κάποια στιγμή και τέλος πάντων, μπήκε που μπήκε στο αμάξι ο μαλάκας, ίσως είναι καλύτερα να πατήσω γκάζι και να φύγω.
Έτσι κι έγινε και βρέθηκα να οδηγώ στην Αθήνα, μαζί με τον Τζιν Σίμονς στο πίσω κάθισμα, ντυμένο Βίνα Ασίκη, να φοράει μόνο ένα στρινγκοκορμάκι και το άρωμά του. Με το μέικ απ του, να έχει γίνει σαν του Χιθ Λέντζερ, στο ρόλο του Τζόκερ και την ταλαιπωρημένη κωλοτρυπίδα του (από τα μπαχάρια, μην πηγαίνει στο πονηρό ο νους σας), να τρίβεται στο κάθισμα του αυτοκινήτου και να το κολλάει ότι μαλάκιο και οστρακόδερμο έχει ψαρέψει στην τράτα του, από τις εφτά θάλασσες του Σεβάχ (του θαλασσινού). Επίσης υπήρχε και η περίπτωση, ο άνθρωπος να αιμορραγεί και να αργοπεθαίνει στο πίσω κάθισμα, αλλά κράταγα και μία ...πισινή για το συγκεκριμένο. Όπως και να έχει, σκεφτόμουν ότι θα είμαι ο πρώτος, που θα πάει το αμάξι του για εξετάσεις HIV. Εν τω μεταξύ, οδηγούσα κολλημένος στο τιμόνι, με τα μάτια μου στον καθρέφτη, επειδή φοβόμουν κιόλας, μην μου καρφώσει τίποτα από πίσω (όχι το Σουτζούκι του, αλλά κάνα κατσαβίδι, ξέρω 'γω, "και που θα το είχε κρυμμένο το κατσαβίδι ρε φίλε; Στον κώλο του;", ξέρω 'γω;), ή μήπως με στραγγαλίσει με καμία χορδή πιάνου ή με καμία πολύ μακριά και χοντρή ...πουτσότριχα. Πως επιτέθηκε ο Ντέξτερ στον παιδεραστή ιερέα, μέσα στο αμάξι του, στο πρώτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν;
(Έτσι ακριβώς)
Δεν θυμάμαι ποιος το πρότεινε, αλλά είπαμε να τον πάω κάπου να πάρει ένα ταξί, δυστυχώς όμως, δεν υπήρχε πουθενά ταξί. Μετά από λίγο του λέω "Θα σε πάω μέχρι την πλατεία πιο κάτω, εκεί θα έχει ταξί", "Εφκαριστό αγκάπι μου", μου λέει. Φτάνουμε στην πλατεία και τι να δω; Όχι ταξί δεν υπήρχε, ούτε άνθρωπος, ούτε κατσαρίδα. Του λέω "Καλά, θα σε πάω μέχρι την Ηλιουπόλεως, εκεί θα βρεις σίγουρα ταξί, …του πούστη", "Ναι αγκάπι μου" μου λέει (καμία μου γκόμενα, δεν με έχει πει αγάπη της, τόσες φορές σε μία μέρα).
Συνεχίζουμε τη βολτούλα μας, ξημερώματα Κυριακής και βλέπω από τον καθρέφτη, μία μαύρη Μπεμβέ δεκαετίας 80' (το κλασικό μοντέλο που έχουν όλοι οι Βαλκανόγυφτοι μαφιόζοι), να έρχεται από πίσω μου γαμιώντας και με λούζει κρύος ιδρώτας. Λέω από μέσα μου, έχει πλάκα τώρα να είναι το "Ίνε τρελό!" και να παίξουμε κυνηγητό, μπέμπα, Χιουντάι Άτος, για τα μάτια του Σαλώμη. Έρχεται δίπλα μου η μπέμπα και βλέπω μέσα, δύο ξεβαμμένους κοκκινολαίμηδες Κουστουρίτσα. Με κοιτάζουν κι αυτοί και λέω "'Νταξ'", έχουνε βγάλει τα Καλάσνικοφ και μας έχουν γα...ζώσει κανονικά και με έχουνε στείλει στον τάφο, μαζί με τον γέροντα Τραβέλιο και τι θα σκεφτεί η μάνα μου μετά. Θα πρέπει να γυρίσω από τους νεκρούς, για να πω το "Όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις" και θα έχω άλλα ντράβαλα, με αγιασμούς, εξορκισμούς και Κοστπάστερς. Οι τύποι με κοιτάνε με γλαρωμένο βλέμμα και με προσπερνάνε σαν σταματημένο και απλά εύχομαι, να μην τραβήξουν χειρόφρενο να κάνουν κωλιά 180 μοιρών, με τα Ούζι στο χέρι. Ευτυχώς δεν κάνουν τίποτα και υποθέτω ότι στούκαραν λίγο πιο κάτω.
"Μου πίρε το πουτάνα; Τσε τσκοτόσο!
Με αυτά και με αυτά, φτάνουμε Ηλιουπόλεως και σταματάω με αλάρμ. Ευτυχώς εκεί είχε κίνηση και τα ταξί περνούσαν το ένα, μετά το άλλο. "Φτάσαμε, κατέβα" του λέω, "Όκι", μου λέει (γουάτ δεφάκ), τι όχι; και μου σηκώνεται …η τρίχα κάγκελο. Ρε κατέβα του λέω να πάρεις ένα ταξί, έχει φώτα, κίνηση, μη φοβάσαι, "Όκι" μου ξαναλέει και συμπληρώνει "Πίγκενέ με, τσπίτι". Ε, ρε πούστη μου (λέω από μέσα μου), μία φορά πας να κάνεις τον καλό και πάνε να σε γαμήσουν και εκείνη τη στιγμή, βλέπω ένα μπατσικό, να έρχεται από πίσω μου και με ξαναλούζει κρύος ιδρώτας. "Όχι ρε πούστη μου" ξαναλέω και σκέφτομαι, ότι έτσι όπως με πάει σήμερα, δεν θέλει και πολύ να τον πάρουνε χαμπάρι και να σταματήσουν. Χίλιες φορές να με έτρωγαν Μπορς οι Γκόπνικ, θα γλίτωνα την ντροπή. Σκέψου τώρα (εγώ δηλαδή), να σταματήσουν, να τη δουν και αυτή μαύρη ...στο ξύλο, να τους τα λέει Πάκμαν, να πάνε να τη βγάλουν έξω (αυτήν, από το αμάξι) και να μην ανοίγουν οι πόρτες. Άντε να τους πείσω μετά, ότι δεν την ψώνισα και δεν είμαι ο μανιακός, με το αυτοκίνητο φάκα. Θα με έπαιρναν στο αυτόφωρο, θα μου έκαναν φάκελο και θα ήμουν ο νούμερο ένα ύποπτος, για το Δράκο του Καρέα! Να, τα εξώφυλλα στις εφημερίδες μετά, με τη μάπα μου, κάτω από τον τίτλο "Συνελήφθη ο Δράκος του Καρέα" και από κάτω η μάπα του Αρμενιάν, με λεζάντα, "Το θύμα που γλύτωσε τελευταία στιγμή, από τις διεστραμμένες ορέξεις του ανθρωπόμορφου κτήνους". Εγκεφαλικό θα πάθαινε η μάνα μου, θα νόμιζε ότι φταίνε οι ταινίες τρόμου και το Χεβιμέταλ που άκουγα μικρός και θα μου έλεγε "Στα έλεγα εγώ!". Στο δικαστήριο θα με έβγαζαν ψυχασθενή και θα κατέληγα λοβοτομημένος, ισόβια σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα, να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο και να μου τρέχουν τα σάλια. Αναρωτιέμαι ποιοι φίλοι μου, θα πίστευαν ότι είμαι αθώος, ποιοι ένοχος και ποιοι θα με επισκέπτονταν. Το κορίτσι μου, θα με ήθελε ακόμα ή θα με χώριζε; Ο Τσοχατζόπουλος δεν τη χώρισε τη Βίκυ τη Σταμάτη. Λέμε, είδα τα επόμενα δέκα χρόνια, σε δέκα δευτερόλεπτα. Ευτυχώς, στάθηκα τυχερός στην ατυχία μου (κλασικά) και οι μπάτσοι, προσπέρασαν αδιάφορα, χωρίς να κουνήσουν βλέφαρο.
"Δεν είμαι μανιακός κύριε Αστυφύλακα, το ορκίζομαι"
Και συνεχίζω, "Τι σπίτι σου ρε;", του λέω, "Δεν πάω πιο κάτω", "Ντεν ίνε μακριά", μου λέει, "Τστα Έβερετστ", "Ποια Έβερεστ; Σε κάθε γωνία έχει και από ένα Έβερεστ" του λέω (άσε που θα είναι γεμάτο μπάτσους), "Τστα Έβερετστ, τστιν Ομόνια" μου λέει. Χα! Τώρα δέσαμε. Δεν υπάρχει περίπτωση (καλά, έτσι είπες και πριν) να πάω Ομόνοια, ξημερώματα, πιωμένος, με ένα τραβέλι στο πίσω κάθισμα, του ανασφάλιστου κάρου μου. "Δεν μπορώ" του λέω, "Καταρχάς, εδώ πιο κάτω στρίβω, για να πάω σπίτι μου και δεν έχω και βενζίνη" (όντως δεν είχα). Άρχισε πάλι τα "Αγκάπι μου" και τα "Τα τσέκι καλά το Τεό", του λέω "Δεν γίνεται, κατέβα να σταματήσεις ένα ταξί", "Τσταμάτα το ετσί" μου λέει.
Δεν είμαι σίγουρος αν μου το είπε αυτός, ή αν το σταμάτησα από μόνος μου, επειδή απελπίστηκα, λίγη σημασία έχει. Βλέπω ένα ταξί, του κάνω νόημα και ευτυχώς σταματάει δίπλα στο μαγαρισμένο πλέον, αυτοκινητάκι μου. Πάει να ανοίξει την πόρτα, η γυναικάρα από το Κιλκίς και κλασικά, δεν ανοίγει η πόρτα. "Ωχ!" λέω, θα νομίζει ότι τον έχω κλειδώσει μέσα, θα τον πιάσει καμία υστερία, θα αρχίσει να ουρλιάζει "Βοίτια! Ίνε τρελό!" και άντε ξανά μανά, να εξηγήσω. Βγαίνω γρήγορα έξω, να προλάβω τη συμφορά και της ανοίγω και την πόρτα της Σουλτάνας, να βγει σαν Κυρία με κάπα κεφαλαίο και εγώ, κύριος ήρθα, κύριος να φύγω.
Με ευχαριστεί ο άνθρωπος, μου δίνει τις "εφκές" του και τις "αγκάπες" του και βγαίνει ο φουκαράς, ξυπόλητος στην άσφαλτο, με το σκισμένο διχτυωτό καλσόν, να μπει στο ταξί. Μπαίνω κι εγώ στο δικό μου και παίρνουμε δρόμους παράλληλους. Έλα μου όμως που ο ταρίφας δεν ξεκίναγε. Σταματάω λίγο πιο κάτω, να δω τι θα γίνει. Λέω, κοίτα να δεις, που θα τον πετάξει έξω ο ταρίφας. Κοίτα να δεις, που θα τον χρεωθώ. Κοίτα να δεις, που τελικά θα τον πάω σπίτι του, θα τον ανεβάσω πάνω (ή θα τον κατεβάσω κάτω), θα τον βάλω στο κρεββάτι, θα τον σκεπάσω και θα του πω και τη σταχτοπούτα(να), να τον πάρει ο ...ύπνος. Ευτυχώς, μετά από λίγο ξεκίνησε το ταξί και έφυγε η ευθύνη από πάνω μου. Τώρα ήταν ευθύνη του ταρίφα, να τον πάει στη Μόρντορ. Βέβαια ο τύπος, αποκλείεται να είχε λεφτά πάνω του, εκτός αν τα είχε κάπου κρυμμένα, π.χ στη σάρκινη τσέπη. Ή θα έλεγε του ταρίφα, να περιμένει έξω από το σπίτι, μέχρι να του τα φέρει (τα λεφτά), ή θα πλήρωνε σε είδος, αν ο ταρίφας τιμούσε το επάγγελμά του και ήταν σωστός Ελληναράς, με τσιγκελωτό μουστάκι και την Παναγία στο ταμπλό, ή μπορεί να καθάριζε ο νταβατζής. Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει, τέλος καλό, όλα καλά.
"Δεν έχεις για την ταρίφα; Κανένα πρόβλημα, ο Μήτσος έχει μεγάλη ...καρδιά"
Μετά από λίγο βγήκε ο ήλιος κι εγώ έφτασα επιτέλους στη γειτονιά μου. Παρκάρω, τσεκάρω το πίσω κάθισμα για αίματα και ευτυχώς δεν είχε. Μόνο κάτι πεταλίδες είχε κολλημένες στην ταπετσαρία και τις άφησα εκεί για να μυρίζει θάλασσα το αμάξι. Πάω να μπω μέσα στο σπίτι και βλέπω στην είσοδο, ένα Χριστιανικό βιβλίο πεταμένο στα σκαλιά (τυχαίο;). Είχε εξώφυλλο το Χριστό, ή την Παναγία, μπορεί και τους δύο και τίτλο κάτι για την αγάπη του Χριστού, τύπου "Άσε το Χριστό, να μπει μέσα σου". To σήκωσα και κοίταξα πίσω μου, μήπως με παρακολουθεί κανείς, ο σκηνοθέτης ας πούμε, για να πει "Κατ" και να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Αν ήταν ταινία, θα ήταν τρελό εξπλοϊτέισον, με πολύ ξύλο, πιστολίδι, βιασμούς, κυνηγητό με αυτοκίνητα, κυνηγητό με μηχανές, κυνηγητό με τα πόδια, βρώμικους μπάτσους, συμμορίες, πολύ αίμα και πολύ γυμνό και σαχλούς, κακοντουμπλαρισμένους διαλόγους. Δηλαδή και γαμώ τις ταινίες! Θα μπορούσε όμως, να είναι και ρομαντική ταινία, με όλο αυτό, να είναι αφορμή, για την αρχή ενός απαγορευμένου και επικίνδυνου έρωτα, γεμάτου πάθος και τεστοστερόνη, που θα οδηγούσε σε χάπι εντ, με σύμφωνο συμβίωσης και την υιοθέτηση δύο παιδιών, του Κάρυ και της Δάφνης. Ένα παιδί κι ένα κορίτσι, ώστε στο σίκουελ 15 χρόνια μετά, να μπορέσουν να ζήσουν και αυτά τον απαγορευμένο μεν, αλλά στρέιτ δε, έρωτά τους, για να μεγαλώσουν το φυσικό καρπό του, με την υποστήριξη τη δική μου και του Σεχραζάτ (πλάκα, πλάκα, δεν μάθαμε ο ένας το όνομα του άλλου), κάτι που οι γονείς τους είχαν στερηθεί. Πολύ καλό.
Πως σας μπήκε το 2016 (έτσι! 1-0); Το κακό με τις νέες χρονιές, είναι ότι κάθε χρόνος που μπαίνει, είναι μεγαλύτερος από το χρόνο που βγαίνει (τι έγραψες τώρα; Σβήσε το). Λοιπόν, το πρώτο σημαντικό νέο της νέας χρονιάς, είναι ότι θα κάνω νέα στήλη και μαντέψτε, δε θα έχει καμία σχέση με ταινίες (πάλι δε θα γράψεις για ταινία; Με κούρασες, βαρέθηκα)! "Λάθος Ταινίες Από Τη Ζωή Βγαλμένες" ή "Λάθος Ιστορίες" ή "Λάθος Γεγονότα" (όπως Μέγκα Γεγονότα) ή "Σαν Σε Λάθος Ταινία" ή "Λάθη Γενικά" ή, ή, ή δεν ξέρω, δεν έχω αποφασίσει ακόμα, θα δω.
(Μπράβο!)
Θα έχετε παρατηρήσει ότι μερικές φορές που σχολιάζω κάποια ταινία, γράφω μαζί και άσχετες ιστορίες, που μου έρχονται συνειρμικά στο νου (που;). Δυστυχώς αυτές τις ιστορίες, τις θυμάμαι μόνο αν μου τις θυμίσει κάποιος, ή κάτι και κάθε φορά με λιγότερες λεπτομέρειες (Άνοια το λένε ή κοινώς, μαλάκυνση εγκεφάλου). Πολύ φοβάμαι ότι θα έρθει η στιγμή, που δεν θα τις θυμάμαι καθόλου και τι θα έχω να λέω μετά στα εγγόνια μου, μεθυσμένος μπροστά από το τζάκι; Τίποτα, να μάθουν να διαβάζουν, να τις διαβάσουν στο μπλογκ. Γιατί λοιπόν, να μην τους δώσω τη δική τους στήλη (γι' αυτό! 2-0);
"Και γιατί δεν κάνεις άλλο μπλογκ να λες τα παραμύθια σου, που τα έχουμε γραμμένα στην παλιά μας την παπούτσα και να μας αφήσεις με τα ταινιάκια της κακιάς ώρας;" θα μπορούσε να πει κάποιος γκρινιάρης και κακεντρεχής (δηλαδή εγώ). Θα σου πω γιατί (γιατί κλάνει το γατί). Η αλήθεια είναι ότι το σκέφτηκα, αλλά γιατί να μπω στη διαδικασία αυτή, αφού τα έχω εδώ, όλα έτοιμα, υπάρχει σοβαρός λόγος; Έτσι κι αλλιώς το μπλογκ είναι ασόβαρο, δεν μπαίνει κανείς για να διαβάσει εμπεριστατωμένες κριτικές, στα άπατα αναλυμένες και έχω ήδη άλλες στήλες, άσχετες με ταινίες. Ε, ας προσθέσω άλλη μία, δεν χάθηκε ο κόσμος (χάθηκε!).
Με λίγα λόγια, σιγά σιγά το μπλογκ αλλάζει. Σε λίγο δεν θα έχει καμία σχέση με τον τίτλο και την περιγραφή, και θα καταντήσω να γράφω από συνταγές μαγικής μαγειρικής, "Φτιάχνουμε τον τραχανά όπως το ξέρουμε, από μία κοινή συνταγή του Τσελεμεντέ και προσθέτουμε, τρεις τρίχες από αρχίδι σπανού, νάνου μπασκετμπολίστα. Ξύσμα από τρίποδι ρίζα Μαντραγόρι και δύο λέπια φρέσκου Λούτσου και λέμε «άμπρα κατάμπρα, αχ κάνε μου να βρω, έναν άντρα», σε προφητείες καταστροφής, "Το 2016, θα πεθάνουν σε ηλικία θανάτου, αφού θα έχουν ζήσει σαν βασιλιάδες, όλοι οι διάσημοι χωρίς σοβαρό λόγο (δηλαδή καλλιτέχνες), που δεν γνωρίσαμε ποτέ προσωπικά, αλλά θα στεναχωριόμαστε πολύ, σαν να έφυγαν νέοι, αδικημένοι και πολύ μας, αγαπημένοι!" και από μηδενιστικά μανιφιέστα, σε απειλητικές ή απαγωγικές επιστολές στον εαυτό μου, "Με έχω απαγάγει, αν με θέλω πίσω ασφαλή, πρέπει να μου δώσω ένα εκατομμύριο ευρώ (Θεέ μου, δεν τα έχω, τι θα κάνω;), αλλιώς θα μου στέλνω ένα κομμάτι μου, κάθε εβδομάδα που θα καθυστερούν τα λύτρα. Αν τολμήσω να επικοινωνήσω με την Αστυνομία, θα με σκοτώσω. Με παρακολουθώ και ξέρω την κάθε μου κίνηση".
Μάλιστα σκέφτηκα να βγάλω και το "Ταινίες" από το "Λάθος Ταινίες", αλλά θα πρέπει να αλλάξω και το μπαγκράουντ και δεν έχω το φώτοσοπ, στο νετμπουκάκι που γράφω τώρα. Δεν νομίζω να χωράει κιόλας. Μια φορά πήγα να του βάλω το Ιλουστρέιτορ CS3 και μου έβγαζε μηνύματα τύπου "Μη, βγάλτο, δε χωράει" - "Κάτσε λίγο να το προσπαθήσουμε" - "Δεν μπαίνει σου λέω, θα πονέσω!". Ε, και τι να κάνω; Να του φτύσω τον επεξεργαστή; Να λιπάνω τις μνήμες; Θα το χαλάσω και δεν λέει, πάνω που έβαλα διαδίκτυο μετά από σχεδόν δύο μήνες, να μείνω χωρίς κομπιούτερ. Πόσα να αντέξω πια (τόσα! 3-0);
Εννοείται ότι δεν θα αφήσω τις ταινίες στην άκρη, αλλά τους τελευταίους δύο μήνες, οι ταινίες που έχω δει είναι ελάχιστες. Έχω δει κάποιες που θέλω να σχολιάσω, όπως τα The Editor, Cooties, Turbo Kid. Kάποιες που έχω αφήσει στη μέση από παλιά (Carne, με το σίκουελ Seul Contre Tous,Ex-Drummer, New Kids Turbo και το σίκουελ New Kids Nitro) και κάποιες άλλες που θέλω να δω και νομίζω, είναι άξιες σχολιασμού (Plemya, Green Room, Landmine Goes Click, He Never Died με το Henry Rollins, κ.α), δηλαδή καμένες. Αφήστε που έχω μαζέψει κι άλλο υλικό, από τα στατιστικά του μπλογκ, για το "Λάθος Αναζητήσεις". Πάλι μαλακίες ψάχνετε, όποτε μπαίνετε στον κυβερνοχώρο και πέφτετε πάνω μου, έλεος. Τώρα με ποια σειρά και πότε θα γίνουν όλα αυτά, δεν ξέρω και δεν με νοιάζει, και αν όντως νοιάζει κάποιον από εσάς, να πάει να το κοιτάξει, είναι σοβαρό.
To "Τριβέντζ" είναι ένα σύγχρονο καλτ κλάσικ, που έχει γίνει για μένα πλέον, παράδοση. Ένα μικρού μήκους 15 λεπτών (όλα αυτά για 15 λεπτά; Σοβαρά τώρα;), του πολλά υποσχόμενου Τζέισον Έισνερ, που αμέσως μετά, σκηνοθέτησε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες του 2011 και έναν από τους αγαπημένους μου φόρους τιμής, στα χόρορ-εξπλοϊτέισον των 70's και 80's. Το Hobo With A Shotgun (όσοι δεν το έχετε δει, να το δείτε χθες)! Το βάζω κάθε Χριστούγεννα (το φιλμάκι), για να μπαίνω στο κλίμα των ημερών και να βλέπω με λιγότερη γκρίνια, μίρλα και μιζέρια, αυτήν την ενοχλητική πεορτή που αμφισβητεί τη λογική και προσβάλει κάθε ηθική (απαπαπά, τι είναι αυτός ρε; Μην τυχόν και του πάρεις δώρο). Είναι ένα από τα αγαπημένα μου μικρού μήκους και ένα από τα αγαπημένα μου Χριστουγεννιάτικα γενικά (και δεν ντρέπεσαι που το λες;).
(Τι θα δουν τα μάτια μας πάλι;)
Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η "Δεντρεκδίκηση" βασίζεται σε αληθινά γεγονότα (γιατί όχι; Εδώ το έχουν πει για άλλες κι άλλες ταινίες). Κάθε χρόνο λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μία γενοκτονία (ή μήπως εθνοκάθαρση;) συμβαίνει σε κάθε Χριστιανική χώρα του κόσμου. Εκατομμύρια Έλατα πελεκίζονται στο βωμό του κέρδους. Ολόκληρες γενεές ξεκληρίζονται και τα κουφάρια τους βεβηλώνονται, για να διακοσμήσουν τα σπίτια των φονιάδων τους, στο όνομα της αγάπης και της αλληλεγγύης, που δεν υφίστανται όπως ακριβώς δεν υφίσταται και το γεγονός που γιορτάζουν. Μία γέννεση που δε συνέβη, ενός Θεού που δεν υπάρχει (Σκάσε!).
"Σκάσεεεε!"
Το εορταστικό φιλμάκι (που θα μπορούσε να παίζει στο Νικελόντεον αυτές τις μέρες) ξεκινάει με διψασμένους για χλωροφύλλη, μανιακούς ξυλοκόπους, να τεμαχίζουν σε κατάσταση φρενίτιδας ολόκληρη συνοικία Ελάτων. Γονείς, παιδιά, παππούδες, κλαριά, χωρίζονται βίαια από τις ρίζες τους, με τα γεμάτα αγωνία παρακάλια τους και τις γεμάτες πόνο κραυγές τους, να καλύπτονται από τον ήχο των αλυσοπρίονων. Όλα αυτά φυσικά, τα βλέπουμε και τα ακούμε από την οπτική των δέντρων (;). Τα βλέπουμε από τα μάτια τους (;;) και τα ακούμε από τα αυτιά τους (;;;). Άλλη μία απόδειξη ότι τα φυτά έχουν ψυχή και νιώθουν πόνο. Γι' αυτό μην ξανακούσω γελοίες δικαιολογίες από χορτοφάγους. Πέτρες θα τρώτε αν θέλετε να λέγεστε άνθρωποι (και τι άνθρωποι, Χριστιανοί!).
(Δεν σε "κόβω" καλά)
Τα άσχημα δεντράκια είναι τα τυχερά, επειδή πεθαίνουν πρώτα και γλυτώνουν τον εξευτελισμό του σκλαβοπάζαρου. Τα όμορφα όμως, θα αφήσουν το τελευταίο τους οξυγόνο, αφού μαρτυρήσουν και μετανοιώσουν την ώρα και τη στιγμή που φύτρωσαν. Θα καταλήξουν στα πανέρια για να πωληθούν σαν άψυχα αντικείμενα, βιώνοντας εξευτελιστικούς ελέγχους, που τσαλαπατούν την αξιοπρέπειά τους, από οικογένειες ανθρωπόμορφων μεσοαστών, για ένα παράλογο τελετουργικό και τη μακάβρια ψυχαγωγία των σάρκινων βλαστών τους.
"Ποιος να σε πάρει εσένα; Έχεις φυλλόπτωση. Στην πυρά!"
Αυτήν τη χρονιά όμως, θα γυρίσει ο τροχός θα γαμήσει και ο φτωχός. Θα συμβεί όντως το Χριστουγεννιάτικο θαύμα και το εκδικητικό πνεύμα των Χριστουγέννων, θα γεμίσει τα σπίτια των Χριστιανών και συγκεκριμένα των στολισμένων δέντρων τους. Το πρωί της πρωτοχρονιάς, όταν οι οικογένειες θα μαζευτούν κάτω από τις μπάλες και τα αγγελάκια να ανταλλάξουν δώρα αγάπης (δηλαδή γραβάτες, παντόφλες και κόμπακτ ντισκ), θα τους κάνουν και τα δέντρα δώρο, έναν αργό, επώδυνο και πάνω απ' όλα, αστείο θάνατο. Τα Έλατα θα πάρουν τη ξύλινη εκδίκησή τους και θα σκοτώσουν στο ξύλο με τον πιο εορταστικό τρόπο, όποιον είναι κοντά τους, χωρίς να χαριστούν σε κανέναν. Ούτε καν σε έναν! Ότι πέρασαν τα δέντρα στην αρχή, θα τα περάσουν οι άνθρωποι στο τέλος. Γονείς, παιδιά, γιαγιάδες, γατιά, κομματιάζονται ο ένας μπροστά στα μάτια του άλλου.
"Μάτι για μάτι; Πόδι για κλαδί!"
Αίμα με το λίτρο, μαύρο χιούμορ, πράκτικαλ εφέκτς, συνθεσάιζερ ήχοι και την κομματάρα από το σάουντρακ του Κάνιμπαλ Χόλοκοστ, να ανοίγει (και να κλείνει) το φιλμάκι. Μπλαστ φρομ δε παστ!
Μιας και το έφερε η κουβέντα, τι μαλακία ήταν το Γκριν Ινφέρνο του Ίλαι Ροθ; Καλά εντάξει, δεν ήταν εντελώς μαλακία, αλλά γι' αυτήν την ταινία τόσο χάιπ και αναμουνί; Ήταν μία μέτρια ταινία τρόμου - μαύρη κωμωδία, που δεν θα τη θυμάται κανείς του χρόνου (τώρα το έσωσες). Μεγάλη απογοήτευση για όσους περίμεναν αναβίωση, του ξεχασμένου υπό-είδους των Κανίβαλων (άμα είσαι ΓΚΡΙΝιάρης άνθρωπος).
"Μας έχετε ξεχάσει όλοι! Κοντεύει να περάσει η μόδα των ριμέικ και των αντιγραφών και πήραμε τα αρχίδια μας (δηλαδή το Γκριν Ινφέρνο). Τα δικά σας θέλαμε"
Το "Βαθύ Σκοτάδι" είναι η ρομαντική ιστορία του Χέρμαν και μίας τρύπας (η κριτική θα μπορούσε να τελειώσει εδώ). Ο Χέρμαν είναι ένας άνεργος τυπάκος γύρω στα 30, που ζει με τη μάνα του και είναι καλλιτέχνης (και όχι, δεν είναι Έλληνας, υπάρχουν και αλλού αυτά). Ασχολείται με την Κινητική Τέχνη, σίγουρος ότι έχει μεγάλο ταλέντο (κλασικά), περιμένοντας τη μεγάλη ευκαιρία για να το αποδείξει (εμένα πάντως τα γλυπτά του, μου θύμισαν αυτήν τη σκηνή από το "Φρέντι γκατ φίνγκερντ"). Όταν η φουκαριάρα η μάνα του, αναγκάζεται να βάλει το δωμάτιο του κανακάρη της προς ενοικίαση, μπας και τα φέρουν βόλτα, μιας και το γαϊδούρι που έχει για παιδί, δε λέει να πάει να δουλέψει. Ο Χέρμαν συνειδητοποιεί ότι αν δε βρεθεί μία λύση γρήγορα (εκτός του να βρει δουλειά), σύντομα θα κοιμάται αγκαλιά με τη μαμά του και παίρνει τηλέφωνο τον επιτυχημένο, έμπορο τέχνης θείο του, όχι για να του ζητήσει μεροκάματο, αλλά κάποια επιχειρηματική συμβουλή, μήπως και καταφέρει να πουλήσει για τέχνη, τα σκουπίδια που φτιάχνει (από σκουπίδια). Ο θείος του προτείνει, να πάει να μείνει σε ένα συγκεκριμένο διαμέρισμα (ο Θεός να το κάνει), όπου είχε μείνει και ο ίδιος κάποτε (πριν το αγοράσει), για να δουλέψει ανενόχλητος και εκεί είχε βρει το μυστικό της επιτυχίας. Γιατί όχι και ο ανιψιός του; Με το αζημίωτο βέβαια, 800 δολάρια το μήνα για μία τρύπα, σαν μολυσμένη κωλοτρυπίδα, που δεν θα έμεναν εκεί μέσα, ούτε αιμορροϊδες. Μπορεί να είναι συγγενείς, αλλά οι καλοί λογαριασμοί, κάνουν και τους καλούς φίλους.
(800 το μήνα, ακατέβατα)
Πακέτο για το Χέρμαν, που δεν έχει τα λεφτά για το ενοίκιο, και αφού ο θείος Σκρουτζ δεν του κάνει έκπτωση, η τελευταία του ελπίδα είναι να εκθέσει τη "δουλειά" του, στην γκαλερί του δήμου, όπου και θα εμφανιστεί, γνωστή ατζέντης καλλιτεχνών, προς αναζήτηση νέων ταλέντων. Μεγάλη ευκαιρία για το Χέρμαν, που προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της μάνατζερ, και το καταφέρνει αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζεται, μιας και με τη μαλακία που έφτιαξε, όχι μόνο γίνεται ρεζίλι, αλλά και καταστρέφει όλη την έκθεση (φαρσοκωμωδία). Πάνω στην ντροπή, τη ξεφτίλα και τις αποδοκιμασίες κοινού και συναδέλφων, παρακαλάει σαν γυμνοσάλιαγκας, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας την ατζέντισσα, για μία δεύτερη ευκαιρία και της υπόσχεται, ότι αν δεν της παραδώσει ένα αριστούργημα τις επόμενες δύο εβδομάδες, θα παραιτηθεί από την τέχνη (δυστυχώς όχι και από τη ζωή), διαπαντός. Έτσι νοικιάζει την τρώγλη του θείου του για δύο εβδομάδες, επειδή μέχρι τόσα μπορεί να δώσει, και κλείνεται μέσα μαζί με τα εργαλεία του, για να δημιουργήσει το καλύτερό του αχρηστούργημα [Είχα σκεφτεί κι εγώ κάποτε να ονομάζω και να βάζω σε βάζα τις κουράδες μου (όχι όλες, μόνο τις όμορφες, αυτές που έφτιαξα με κόπο, κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση). Δεν είχα όμως πίστη στον εαυτό μου και νόμιζα ότι ήταν χαζή ιδέα, μέχρι που διάβασα κάπου για έναν τύπο, που έκανε κάτι παρόμοιο και έγινε πλούσιος. Θα μπορούσα να ήμουν εγώ αυτός. Να, σαν αυτόν που έγινε πλούσιος, με το να γράφει μηνύματα, πάνω σε πατάτες! Καμία ιδέα δεν είναι χαζή, σε αυτόν τον κόσμο]. Το μόνο καλό με αυτό το χαμόσπιτο, είναι η χαριτωμένη - τρομακτική διαχειρίστρια, τύπου Ματίνα Μανταρινάκη, που για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, γουστάρει το Χέρμαν και τον φλερτάρει με το να του φτιάχνει πίτες (ο έρωτας περνάει από το στομάχι). Με τον καλλιτέχνη να την αγνοεί επιδεικτικά, επειδή είναι μαλάκας και αφοσιωμένος στην τέχνη του. Δηλαδή στη μαλακία.
Εκεί λοιπόν, μέσα στη χαβούζα, στο τσιμεντένιο απόστημα, που ούτε τελειωμένα πρεζάκια δεν θα έμπαιναν για να πεθάνουν, παίρνοντας την τελευταία τους δόση, καρφώνοντας τη βελόνα κατευθείαν στον εγκέφαλο, μέσα από το μάτι τους. Εκεί ο Χέρμαν, πάνω στον οίστρο που δεν έχει, μέσα στην απελπισία της ανέμπνευσης, θα ανακαλύψει την τρύπα, μέσα στην τρύπα που ζει. Μία τρύπα που θα δώσει νόημα στη ζωή του, θα του δώσει σκοπό και έμπνευση να δημιουργήσει επιτέλους κάτι, που θα έχει σημασία. Μία τρύπα, όχι της διαχειρίστριας, ούτε μία τρύπα στο νερό, αλλά μία τρύπα στον τοίχο. Γουάτ δεφάκ. Πάνω σε μία καλλιτεχνική του παράκρουση, ο Χέρμαν θα παρατηρήσει μία κλωστή να βγαίνει από μία τρύπα στον τοίχο, που στο τέλος της έχει ένα σημείωμα που γράφει "Χαλάρωσε, μην το κάνεις". Χα! Όχι, πλάκα κάνω, δεν είναι ο Εθνικός Σταρ στην άλλη πλευρά του τοίχου (αλλά θα μπορούσε). Το σημείωμα γράφει "Χαλάρωσε, μπορώ να βοηθήσω" (ενδιαφέρον ε; Πως κατάφεραν να το γαμήσουν έτσι στη συνέχεια, δε ξέρω). Η τρύπα (πόσο σεξιστές πια;), όντως μπορεί να τον βοηθήσει, αλλά θέλει και τα ανταλλάγματά της. Ένα από αυτά είναι ο ...πούτσος! Ναι, καλά διαβάσατε, κανονικό Γκλόρι Χολ. H τρύπα στον τοίχο θέλει πούτσο, γαμήσι, και όχι απότομο και άγριο, όχι σοβατίσματα και στοκαρίσματα, προσεκτική δουλειά με αλφάδι, από μάστορα με μεράκι.
(Να προσέχεις που βάζεις το πουλί σου την επόμενη φορά. Α ναι, δεν θα υπάρξει επόμενη φορά)
Και τώρα θα κάνουμε διάλειμμα (πάνω στο καλύτερο), επειδή μ' αυτά και μ' αυτά, θυμήθηκα μία ιστορία από το στρατό (πιστεύω να έχετε καταλάβει ότι οι "κριτικές" ταινιών, είναι απλά αφορμές για να γράφω τις μαλακίες μου, έτσι;). Σε κάποια φάση όταν ήμουν φαντάρος, είχα πάρει μετάθεση σε μία από τις χειρότερες μονάδες που έπαιζαν εκείνη την περίοδο, την 134 Σμηναρχία Μάχης (δυσμενής μετάθεση, ουσιαστικά μ' έδιωξαν από το προηγούμενο στρατόπεδο και με έστειλαν εκεί. Μέχρι να με στείλουν και από 'κει, σε μία ακόμα χειρότερη μονάδα). Εκεί έκανα 24ωρες υπηρεσίες στο υπόγειο Κέντρο Επιχειρήσεων, στο οποίο βρισκόταν και το τηλεφωνικό κέντρο, το οποίο μετά τις 5, μεταμορφωνόταν σε Πλέιρουμ, με τηλεόραση, πλέιστέισον, πιοτά, μουσικές και άλλα πολλά. Μέσα στα άλλα πολλά, ήταν και μία σιδερένια ντουλάπα, στην οποία της Ελλάδος τα παιδιά, είχαν κολλήσει μία ολόσωμη αφίσα κάποιας τσιτσιολίνας με τον κώλο τούρλα, και είχαν στερεώσει με μαγνητάκι στον κώλο της, ένα άδειο κουτί Πρινγκλς από τη βάση του! Λογικό, αν σκεφτείς ότι οι φαντάροι που μοιραζόμασταν τις υπηρεσίες στο Κέντρο Επιχειρήσεων ήμασταν 5-6, με αποτέλεσμα, να μην παίρνουμε εξόδους, αλλά μαζεμένες 7 ημέρες κάθε μήνα. Δηλαδή 30 μέσα 7 έξω, και πολλές φορές τύχαινε, να είμαστε 23 μέρες συνεχόμενες, κλεισμένοι σε εκείνο το γαμωυπόγειο, με τα F-16 να πεταρίζουν πάνω από τα κεφάλια μας. Φυσικά, το Φακ Τιουμπ ήταν έργο τέχνης (αυτά είναι έργα τέχνης) και είχε δημιουργηθεί για αισθητικούς και χιουμοριστικούς λόγους, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα έμενε έτσι, αν το κουτί των Πρινγκλς, ήταν λίγο πιο στενό! Βέβαια, δεν μπορώ να ξέρω αν κάποιος το χρησιμοποιούσε ΕΤΣΙ! Τέλος το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα (στην τρύπα).
(Του έμεινε από το στρατό)
Ως φυσικό επακόλουθο, η τρύπα θα του κάνει νάζια αλλά και σκηνές ζηλοτυπίας, "Που ήσουν χθες πάλι, όλη μέρα; Δεν πιστεύω να πήγες στους σωλήνες;" - "Είναι η δουλειά μου σου έχω πει, δεν μπορώ να μην πάω και μην μου κάνεις ανάκριση! Μια τρύπα είσαι μόνο για μένα, ακούς; ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ!". Ναι, αλλά πως ακριβώς τον βοηθάει η τρύπα στην τέχνη του; Σας ακούω να λέτε (φωνές, μέσα στο κεφάλι μου). Θα σας πω πως, με το να χέζει. Η τρύπα βγάζει από μέσα της, σαν να χέζει, ή να γεννάει, κάτι κύστες, σαν τεράστια μπαλάκια μύξας, τα οποία ο Χέρμαν για κάποιο λόγο τα βρίσκει όμορφα και αφού τα καθαρίσει από τη γλίτσα που τα περιβάλει, τα χρησιμοποιεί για τα γλυπτά του (τέτοια κομψοτεχνήματα, έφτιαχνα κι εγώ μικρός, και τα κολλούσα κάτω από το θρανίο). Όπως καταλάβατε, ο Χέρμαν θα επιστρέψει μετά από δύο εβδομάδες στην ατζέντισσα, όπως της είχε υποσχεθεί, με το αηδιαστικό του τερατοτεχνούργημα και θα την αφήσει με ανοιχτό το ...στόμα. Στην πρώτη έκθεση, οι κριτικοί και οι συλλέκτες θα καβλώσουν σε βαθμό υστερίας, με τις κρεμαστές, αφροδίσιες βλέννες, τύπου ονειροπαγίδα (μουνοπαγίδα στη συγκεκριμένη) και θα αρχίσουν να χύνουν ο ένας τον άλλον, κυριολεκτικά. Αφού η ατζέντης μοσχοπουλήσει τα εκζέματα της τρύπας, θα ζητήσει από το Χέρμαν και άλλα τέτοια έργα τέχνης, για να διοργανώσει μία αποκλειστικά δική του έκθεση και να γίνει της πουτάνας το κάγκελο, του μουνιού το πανηγύρι.
"Ω, τόσο όμορφο; Τι είναι; Σπάνιο ορυκτό;"
-"Σπάνιο αρχίδι"
Ο Χέρμαν λοιπόν, πρέπει να ικανοποιεί τις απαιτήσεις της τρύπας του, αν θέλει να του χέζει κι άλλα σάπια λαχανάκια Βρυξελλών, για να συνεχίσει να ζει το όνειρό του. Για πόσο όμως θα κοροϊδεύει τον κόσμο και μέχρι που μπορεί να φτάσει η όρεξη της τρύπας, που όλο και μεγαλώνει; Και επιτέλους, ποιος κρύβεται πίσω από την τρύπα; Η διαχειρίστρια; Ο θείος του; Η μάνα του; Ένας άστεγος ή πολύ απλά κανείς, επειδή ο Χέρμαν τα φαντάζεται όλα και γαμάει τούβλα; Αν έχετε περιέργεια και θέλετε πραγματικά να μάθετε, μην το δείτε!
(Η μάνα του!)
Όσο διάβαζα την κριτική, μου έδωσα την εντύπωση ότι πρόκειται για γαμώ τις ταινίες (για το δικό μου γούστο) αλλά μην ξεγελαστεί κανείς, δεν είναι. Δεν ξέρει ούτε η ίδια τι είναι. Κωμωδία; Θρίλερ; Φαντασίας; Ρομαντική; Έχει στοιχεία απ' όλα, αλλά ούτε κυριαρχεί ένα από αυτά, ούτε τα συνδυάζει όλα μαζί αρμονικά. Όλα τα υπόλοιπα, είναι αδιάφορα έως μέτρια. Τυπική σκηνοθεσία, απλά να γίνει η δουλειά (δηλαδή τι θες; Άποψη και αεροπλανικά;). Υποκριτική σαπουνόπερας και στέρεο-τυπικοί χαρακτήρες. Νόμιζα ότι έβλεπα τηλεταινία, και συγκεκριμένα κάποιο επεισόδιο από το The Outer Limits (ποιος το θυμάται;). Το είδα παρέα με ένα μπουκάλι Τσακτάνιελ και ένα κουτί σοκολατάκια Τσιμπίμ, και πάλι βαρέθηκα. Όσο για τον τίτλο, εντελώς αόριστος και παραπλανητικός, ντιπ για ντιπ νταρκ. Το σκέφτηκες πολύ; Πες το "Γκλόριχολ Οβντέθ" να τελειώνουμε. Άσε που θα είχες πουλήσει και περισσότερα ντιβιντί.
Υ.Γ. Ευχαριστώ τα παιδιά από τη μπάρα του The Horror Bar, που όταν ανακάλυψαν αυτό το αριστούργημα, μου το έστειλαν σούμπιτο, με υποσημείωση "Αυτό είναι για σένα". Εβίβα!
(Το τρέιλερ που δείχνει όλη τη γαμημένη ταινία)
(Η αφίσα)
(Η αφίσα που έρχεται σύντομα)
"Πες μου ότι αυτό δεν είναι μέρος της έκθεσης"
(Έτσι, βάζεις πρώτα λίγο δάκτυλο και μετά το στοκάρεις)
(Το πιο χαμηλό κάδρο έβερ! Τι στο Διάολο, ξωτικά ζούσαν εκεί;)
"Σου έκανα πίτα; Σου αρέσει; Να σου κάνω κι άλλη; Να κάνω τα παιδιά σου;"
"Το έβγαλα από τη μύτη μου, πειράζει να το φάω;"
(Brazzers)
"Πιάσε τέσσερα κεμπάπ, ένα γιαουρτλού και μία πίτα Καισαρείας"
"Χμ, δεν είναι κακό, θα μπορούσα να ζήσω εδώ, μαζί με τις 12 γάτες μου"
Παρασκευή και 13 σήμερα. Η μέρα του Τζέισον, αλλά και η ώρα για την πιο ντροπιαστική κατηγορία αυτού του μπλογκ. Η ώρα του αναγνώστη, η ώρα η δική σου, η ώρα των λάθος αναζητήσεων!
(Κάθε Παρασκευή και 13, ΔΕΝ κάνουμε σεξ και μπάφους. Ο Τζέισον παρακολουθεί)
Τρίτο στη σειρά και χειρότερο απ' όλα, επειδή αυτήν τη φορά έχετε γκουγκλάρει τα πιο αισχρά! Κάθε φορά που τσέκαρα τα στατιστικά του μπλογκ, πάθαινα ΣΟΚ, και αποκόλληση αμφιβληστροειδή. Όχι από τις εκατομμύρια προβολές που έχει το μπλογκ (αυτό το περίμενα), αλλά από τα αίσχη που διάβαζα κάθε φορά, στις "λέξεις-κλειδιά αναζήτησης" και μετά έβλεπα εφιάλτες, μέρα μεσημέρι, χωρίς να κοιμάμαι. Τι κολλύρια χλωρίνης, τι πλύσεις με καυτό ατμό, τι τρίψιμο με συρμάτινο σφουγγάρι. Δοκίμασα τα πάντα, αλλά δεν κατάφερα να ξεδώ αυτά που είδα!
Συνεχίστε με δικό σας ρίσκο! Εγώ σας προειδοποίησα, δεν έχω καμία ευθύνη για ότι συμβεί στην όρασή σας και στη λογική σας από εδώ και πέρα, και μην κοιτάτε έμενα, εγώ έχω φτάσει σε άλλο επίπεδο πια.
Καλή αρχή. Με το καλημέρα είδα αυτό, και μου βγήκε ο καφές από τη μύτη. Τι πούτσα κρεμασμένη ανάποδα; ΤΙ ΠΟΥΤΣΑ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΗ ΑΝΑΠΟΔΑ;! Όταν το είδα τρελάθηκα, λέω πάει το κλείνω, δεν περιγράφω άλλο, και ξάφνου τι συνειδητοποιώ και φρικάρω; Ότι υπάρχει πούτσα κρεμασμένη ανάποδα στο μπλογκ, στην ανάρτηση του The Taint. Εντάξει, φταίω κι εγώ, το παραδέχομαι, είμαι λάθος.
Τι να πρωτοκυκλώσω εδώ πείτε μου, τι; Είναι όλα, ένα κι ένα! Καταρχάς διαβάζεται ολόκληρο και σαν ποίημα! Θα το κάνω τραγούδι για το νέο μου συγκρότημα, τους "Ο, λαλάθος". Λοιπόν, ας τα πάρουμε ένα, ένα.
1) "Γαμιάς πατέρας γαμάει την κόρη του ΣΕΞ", γαμιάς είναι ο άνθρωπος, σεξ θα κάνει, αλλά πρέπει να το κάνει με την κόρη του; Θα μου πείτε, γιατί όχι; Κανείς δεν θα την αγαπήσει τόσο, όσο ο μπαμπάκας, και στην τελική, δική του είναι, ότι θέλει κάνει. Δεν τη μεγάλωνε τόσα χρόνια, για να του τη γαμήσει άλλος (κάπου το έχω διαβάσει αυτό, κάποιος το είχε πει, αλλά δεν θυμάμαι ποιος)! Ρε μαλάκες; Όσοι γουστάρετε οικογενειακές τσόντες έχετε μαζευτεί εδώ μέσα; Μια φορά δεν έχω δει ένα γουγλάρισμα για τσόντα, τύπου "Νιόπαντρο ζευγάρι την πρώτη νύχτα του γάμου" ή "Σεξ με σκοπό την τεκνοποίηση" ή "Έρωτας στην τρίτη ηλικία". Θα μπει κατά λάθος, κανένας σοβαρός άνθρωπος εδώ μέσα; Κανένας.
1)"Γκέι σελίδες πετάγονται στις ταινίες". Λοιπόν αυτό το έχω πάθει κι εγώ, όχι εγώ δηλαδή, μία φίλη μου, εξαιτίας μου. Μία φορά είχα στείλει σε μία δεσποινίς ένα λινκ, για να δει online το Texas Chainsaw Massacre (Καλά, έκλεισε το Gamato, συνέλαβαν τους Gamatous και το τι έχω διαβάσει στα Σόσιαλ Μύδια δε λέγεται. Ότι έγιναν εκατομμυριούχοι, ότι είχαν 9.500.000 προβολές την ημέρα, ούτε εγώ τόσες, ότι το δημόσιο έχασε μισό δισ. ευρώ, ότι θα διαδηλώσει κόσμος στο Σύνταγμα, τι μαλακίες Θεέ μου. Καλά αν γίνει το τελευταίο, θα βάλωεγώ ο ίδιος στολή ΜΑΤ από τα Τζάμπο και θα πάω να τους χτυπάω με μαύρους δικέφαλους δονητές) στη δουλειά της (σκοτωνόταν στη δουλειά) και με παίρνει τηλέφωνο έξαλλη, να με κράξει επειδή της έστειλα λέει, λινκ με τσόντες, που το άνοιξε στον υπολογιστή του γραφείου και αν το δει κάποιος, και αν γεμίσει ιούς, και γιατί της το έκανα αυτό, και, και, και. Της εξήγησα ότι εγώ έχω AdBlock και δεν μπορούσα να ξέρω αν το λινκ είχε διαφημίσεις, δεν είδα καμία τσοντοσελίδα, παρά μόνο το player για την ταινία. Δεν σκέφτηκα ότι αυτή μπορεί να μην έχει, και ότι το λινκ θα είναι γεμάτο τσόντες. Δεν ξέρω αν με πίστεψε, τελικά δεν την είδε την ταινία. Η πλάκα (το δράμα δηλαδή) είναι ότι την ταινία, της την έστειλα, επειδή είχα πετύχει μία προβολή της, σε κινηματογραφική αίθουσα (όλος τυχαίος, το ξαναπαίζει πάλι 1/11, η ίδια αίθουσα), και ήθελα να την πείσω να πάμε να τη δούμε μαζί. Τελικά δεν πήγαμε. Όλο παρεξηγήσεις.
1) "Έναν μαλάκα κοιτάτε" (χα!). Μήπως έψαχνες την ατάκα του Χάρρυ Κλυνν "Έναν πούστη κοίτα ρε"; Τώρα γιατί σε έβγαλε εδώ, δεν ξέρω. Δεν πιστεύω να σημαίνει τίποτα. Το γούγλαρα από περιέργεια όμως και να τα μας!
1) "Καλώς ήρθες μπέμπα", καλώς σας βρήκα; Τι είναι αυτό τώρα; Ο άλλος ψάχνει ευχές και κάρτες για γέννες και τον έβγαλε στο Λάθος Ταινίες; Ελπίζω να πήρε κάποια καλή ιδέα τουλάχιστον.
1) "Κορίτσια ωραία, ρώγα του βυζιού". Τι θέλει να πει ο ποιητής εδώ πέρα; Μάλλον για σκέτες ρώγες (χωρίς το βυζί), ωραίων κοριτσιών έψαχνε, αλλά το έθεσε πολύ όμορφα. Έχει καλλιτεχνική φλέβα ο άνθρωπος και δεν το ξέρει. Λοιπόν, τι θυμήθηκα τώρα; Μία φορά, είχα μπει στο Bourdela.gr να διαβάσω για πλάκα (αλήθεια), τις κριτικές που κάνουν οι μπουρδελιάρηδες για τα μπουρδέλα, και τι να δω; Λογοτεχνικά αριστουργήματα σύγχρονων Μπουκόφσκι, να περιγράφουν γλαφυρά, άλλες φορές με πάθος και άλλες με χιούμορ, τις ερωτικές περιπέτειές τους, τύπου γλυφομούνια σε 50άρες ιερόδουλες των 7 ευρώ, που το κάνουν ακάποτα με 50 πελάτες ημερησίως, στα καπάκια, τον έναν μετά τον άλλον. Αν θες να γευθείς κάτι τέτοιο, σίγουρα θα έχεις εκλεπτυσμένο γούστο και θα θες να το μοιραστείς και να το εκφράσεις με τρόπο.
(Σεβασμός μηδέν)
1) "Πως μεγαλώνει η πούτσα σαν πορνό". Ας υποθέσουμε ότι βγαίνει νόημα από αυτήν τη φράση και το κατάλαβα σωστά. Τι τη θες άνθρωπέ μου τη Συναγρίδα; Που θα το βάλεις το Ροφό; Σε τι θάλασσες θα το βάλεις να κολυμπήσει; Εκτός αν έχεις σκοπό να γίνεις σιτάρ του σινεμά κι εσύ μαζί με αυτές (αυτές στο λινκ) και να πηγαίνεις στα άπατα, γιατί έτσι κι αλλιώς στα περισσότερα λιμανάκια, είναι εύκολο να πατώσεις. Αλλά αφού θες να μάθεις, θα σου πω. Με το τράβηγμα! Έτσι ψήλωσα κι εγώ, με τράβαγαν από τα πόδια και τα χέρια και τώρα είμαι έτσι! Τράβα κι εσύ, έτσι όπως αυτός (αυτός στο λινκ) και θα μεγαλώσει και το δικό σου, και βούτα μετά και στη μαύρη άβυσσο άμα λάχει. Σε περίπτωση που δεν καταφέρεις να το ξεχειλώσεις πάντως, μη σε πάρει από ...κάτω. Μεγάλη καρδιά να έχεις και δε θα έχεις πρόβλημα (μεγάλο).
Το γούγλαρα κι αυτό, να δω που κολλάνε αυτά τα πράματα με το ιστολόγιό μου. Να που κολλάνε.
(Με αυτά που γράφω, καλά να πάθω)
1) "To σόι σου, ένα πρωί η Μπέλα ξυπνάει". Όταν το είδα αυτό, δεν έβγαζα απολύτως κανένα νόημα. Δεν πίστεψα ότι θα βγάλω κάποιο αν το γουγλάρω, και όμως έβγαλα. Το "Το σόι σου" ήταν Ελληνική σειρά (δεν την ήξερα) και η Μπέλα μία από τους πρωταγωνιστές. Κουλό; Άσχετο με το μπλογκ βέβαια.
1) "Τσόντες 2015", τα Όσκαρ! Ας μην το κουράσω. Απλή αναζήτηση που θα τον έβγαλε κατευθείαν στην ανάρτηση για το Hot Girls Wanted.
Στο προηγούμενο "Λάθος Αναζητήσεις" είχαμε το "www.ametryta byzia". Tώρα έχουμε το "www.pantoy byzia" και κάνει μπαμ ότι είναι ο ίδιος, και επιμένει, και του βγάζει πάλι το Λάθος Ταινίες, και το ξανακλικάρει! Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί που να γκουγκλάρουν και να γράφουν έτσι. Η πλάκα είναι ότι την προηγούμενη φορά, του (;) είχα γράψει, ότι δεν υπάρχει τέτοιο σάιτ και ότι αμέτρητα βυζιά υπάρχουν παντού! Και τώρα βλέπω ότι το έχει γκουγκλάρει ακριβώς έτσι! Τελικά παίζει αυτή η επικοινωνία με τους σεξομανείς, μέσω του μπλογκ, να μην υπάρχει μόνο στο μυαλό μου.
"Καυλωμένες κόρες". Εντάξει, μία από τα ίδια, το συνήθισα πια, αλλά "καυλωμένες φρι"; Τι θες να πεις ρε φίλε; Ο τσάμπας πέθανε, δεν καυλώνουν αν δεν τους τα ακουμπήσεις πια (τα μπικικίνια, όχι τα άλλα). Τι νόμιζες δηλαδή; Ότι έτσι τσάμπα καυλώνουν; Αφιλοκερδώς; Φιλανθρωπικό ίδρυμα; Ψυχικό; Λειτούργημα; Φύγε, κι έλα πάλι όταν θα έχεις βρει δουλειά, δηλαδή ποτέ!
Ρε! Ρε! Ρε τη γαμάει ο φίλος του άντρας της ρεε! Ε ρε τρέλα, θέλετε και σενάρια στις τσόντες σας, τρομάρα σας, δε σας φτάνει το γυμνό, θέλετε και ιστορία σκάνδαλο. Κουλτουριάρηδες μαλάκες (όχι το αντίστροφο).
Γκέι ταινία στο στάβλο. Αν δεν ήταν γκέι, το μυαλό μου θα πήγαινε κατευθείαν σε κάτι παλιές Ελληνικές ταινίες και σε κάτι καουμπόικα. Επειδή είναι γκέι όμως, το μυαλό μου πηγαίνει μόνο σε καουμπόικα. Σε μία ταινία γνωστή σε όλους μας και σε ένα τραγούδι όχι γνωστό σε όλους μας, αν και Ελληνικό!
"Μια μέρα εκεί στο ράντζο μου
που έπαιζα το μπάντζο μου (;),
το όμορφο ρομάντζο μου, αρχίζει, το γλυκό (;),
συνάντησα το γόη μου,
το φίνο καουμπόι μου,
ψηλότερο απ’ το μπόι μου και συμπαθητικό.
Ωωωωωωωωωωωωω
μ’ αρέσει αυτό το σύστημα το καουμπόικο"
Τώρα για το "Χέρι μέσα στον κώλο (15min)" τι να πω; Εντάξει το χέρι στον κώλο, πες ότι το καταλαβαίνω. Τα 15 λεπτά δεν καταλαβαίνω. Όπως λέμε "Κρέας μέσα στο φούρνο (40min)"; Όπως λέμε του κώλου τα εννιάμερα (πόσα λεπτά είναι 9 μέρες;), αυτό είναι του κώλου το τέταρτο; Ή μήπως εννοεί τη διάρκεια του βίντεο; Ότι τόσο χρειάζεται για να "τελειώσει", αλλά αποκλειστικά και μόνο, με αυτήν την εικόνα; Ίσως τόσο κρατάει το διάλειμμά του, όταν την παίζει στη δουλειά. Πάντως, μία που το γκούγκλαρα, δεν μου έβγαλε κάποιο λινκ για λάθος ταινίες. Ποιος ξέρει;
Μάλιστα. Είχαμε το "Καυλωμένες φρι", τώρα έχουμε το "Φρι-κλάμα", άσε που δυσκολεύομαι να καταλάβω που κολλάει το κλάμα. Μάρθα Βούρτση τσόντα; Τραβάτε τον κι ας κλαίω; Κλάμα η Κυρία; Τον πούτσο κλαίγανε; Τέλος πάντων, και για άλλη μία φορά, υποπτεύομαι ότι είναι ο ίδιος. Πόσοι τσαμπατζήδες γράφουν έτσι (τόσοι! 1-0); Το γούγλαρα κι αυτό από περιέργεια, να δω που στο Διάολο κολλάει με το μπλογκ, και ιδού.
Βυζιά και γαμάτες κορίτσια; Βυζιά και γάματες! Μαλάκες; Από την καύλα δεν ξέρετε τι γράφετε. Τρέμουν τα χέρια σας από την ανυπομονησία να την παίξετε. Θολώνει το μυαλό σας και αυτά που γράφετε δεν βγάζουν νόημα. Θα πάθετε κανένα εγκεφαλικό από τον ενθουσιασμό της μαλακίας. Τι στο Διάολο; Από τη φυλακή βγήκατε; Είμαι σίγουρος ότι ήσασταν μέσα, τουλάχιστον για βιασμό.
"Αιμομικτική ταινία πορνό" και "Περιγραφή πορνό αιμομιξίας"; Αμάν με τα αίματα ρε μάγκες, αμάν, γαμηθήκατε πια. Θες και περιγραφή; Τι περιγραφή δηλαδή; Σαν ποδοσφαιρικού αγώνα; Ο Παππούστης είναι στη μικρή περιοχή, τριπλάρει αριστοτεχνικά την κλειτορίδα και με δυνατό, ευθύβολο πλασέ, στέλνει την μπάλα στον παρθενικό υμένα και παραβιάζει τη μέχρι πρότινος, παρθένα εστία της Καλλονής, για να κάνει το 1-0 και οι οπαδοί τραγουδούν εκστασιασμένοι "Πούτσα πάλι, πούτσα πάλι, οέ, οέ!". Αυτό θες;
Άλλος κουλτουριάρης από 'δω. Καταρχάς, άμα του έβαλε υπνωτικό πως του σηκώθηκε μετά; Εκτός και αν δεν πήδηξε αυτόν τον άντρα, αλλά κάποιον άλλον, ή εκτός αν του πήδηξε το κωλαρίνο, ή εκτός αν έκανε και τα δύο! Όπως σε αυτό το επεισόδιο της 10ης εντολής.
Και πολύ καλά έκανες. Γιατί το γούγλαρες όμως; Για να σου φύγει το χανγκόβερ; Θα σου πω εγώ το μυστικό. Για να σου περάσει το χανγκόβερ την επόμενη, πρέπει να φας ότι πιο σάπιο σκουπιδοφαγητό βρεις (κατά προτίμηση, χθεσινή πίτσα ή χθεσινό σουβλάκι) και να πιεις κι άλλο αλκοόλ! Σοβαρά, μία μπίρα ή δύο σφηνάκια, για να έρθει ο μικροργανισμός σου στα ίσα του, πιο ομαλά. Μην αφήσεις να περάσει πολύ ώρα αφότου ξυπνήσεις όμως (εντωμεταξύ, θα τον έβγαλε στην ανάρτηση του Horns, επειδή κάπου στο κείμενο, έχω γράψει ακριβώς την ίδια φράση).
Μαμά, παπά; Α όχι, μάλλον εννοεί "Μάμα, πάπα". Όλο το σόι ψάχνει ο τύπος. Αυτό που λέμε "Γαμώ το σόι σου". Όσο πάει χειροτερεύει η κατάστασή σας. Ζητήστε βοήθεια όσο είναι ακόμα νωρίς. Καλά για το δεύτερο τι να πω; Νεκρόφιλοι να πηδιούνται... Καταρχάς πως γίνεται αυτό; Αφού είναι και οι δύο ζωντανοί. Στη νεκροφιλία, ο ένας τουλάχιστον, δεν πρέπει να είναι νεκρός; Εκτός αν δεν εννοεί να γαμιούνται μεταξύ τους, αλλά κάτι, τύπου παρτούζα με πτώματα. Όκει, ξέφυγε το πράγμα. Έχω αρχίσει και φοβάμαι. Nekromantik 1 και 2 παιδιά! Αυτά να δείτε, και αν ξαναπετύχετε "Λάθος Ταινίες" στο Γουγλ, να το προσπεράσετε.
Το να θες να δεις ένα ζαρωμένο, γέρικο, ξεκαύλωτο πουτσί, να μαλαπερδιάζεται πάνω σε ένα σφριγηλό, τρυφερό, δροσερό μουνάκι, το καταλαβαίνω. Μπορεί να είσαι και εσύ κάνας 75άρης και να ταυτίζεσαι. Το να θες να έχει και σενάριο παππού-εγγονή όμως, ε άι και στο Διάολο. Αναρωτιέμαι αν αυτές οι αναζητήσεις είναι προσχηματικές, ή αν όντως καυλώνουν με την ιδέα.
Ναι, η ερωτική εγγονή, η Μπεμπέ Λιλή. Αυτό με την ερωτική εγγονή, μου θύμισε τη δήλωση αυτού του υπέρ μαλάκα ιερέα, που είχε δικαιολογήσει τους παιδεραστές παπάδες, λέγοντας ότι δεν φταίνε αυτοί, αλλά τα παιδάκια που τους προκαλούν, σε αναζήτηση φροντίδας και στοργής. Σταματήστε να καίτε τις τράπεζες και ξεκινήστε να καίτε τις Εκκλησίες!
Εδώ μέσα, πιο πιθανό να βρεις γκόμενες διψασμένες για αίμα, παρά για σπέρμα, αλλά δεν είναι απίθανο να βρεις και γι' αυτό αλλά και για πολλά άλλα, όπως π.χ. γκόμενες διψασμένες για νερό. Πόση τσόντα πια ψάχνετε στο διαδίκτυο; Πόση (τόση, 2-0);
Η πέτσα παχαίνει, αλλά είναι νόστιμη. Άσε που το κρέας χωρίς αυτή είναι στυφό, και δεν τρώγεται επειδή σου κάθεται στο λαιμό και θέλει δέκα κιλά σάλιο πριν το φας.
Αυτά τα δύο πάνε μαζί, και μάλλον είσαι ο ίδιος που τα γκουγκλάρει και σε βγάζουν συνέχεια εδώ, εξαιτίας της ανάρτησης του R100, που έχει να κάνει με τις τρελές σαδίστριες. Ελπίζω να σε ικανοποιεί που δεν βρίσκεις αυτό που θες. Με την ορθογραφία που ξέρεις πάντως, αυτό σου αξίζει, ξύλο! Εκτός αν το κάνεις επίτηδες και ψάχνεις μία Grammar Nazi δασκάλα, να σε βάζει τιμωρία και να σε χτυπάει με το χάρακα στα αρχίδια, επειδή κάνεις ορθογραφικά λάθη. Αυτό θες;
Άλλο ένα "Λάθος Αναζητήσεις" έφτασε στο τέλος του και ένα άλλο, έχει μόλις ξεκινήσει. Είμαι σίγουρος, ότι δε θα σταματήσουν να με εκπλήσσουν τα στατιστικά αυτού του μπλογκ, και θα έχω πάντα τροφή για σχόλια σχετικά, και αφορμή για σχόλια άσχετα. Καλό Παρασκευοδεκατρειόβραδο και ας ελπίσουμε, ότι δε θα σας πάει τίποτα στραβά και δε θα σας συμβεί τίποτα κακό!
Εντωμεταξύ, την ιδρώνει τη φανέλα, δεν φτάνει που πέρυσι κυκλοφόρησε το "Βένομους Ρατ" και φέτος το "31", ετοιμάζει νέο άλμπουμ, το οποίο θα είναι πακέτο, μαζί με νέα ταινία, που θα λέγονται "The Electric Warlock Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser"! Τώρα που γυρίζει Ρομπ! Ότι φάμε ότι πιούμε, τώρα που πουλάμε! Τρέχουμε τώρα! Όσο και να τον συμπαθώ όμως, δεν μπορώ να ακούω μαλακίες τύπου "Αυτό θα είναι το καλύτερό μας άλμπουμ, έχω να νιώσω έτσι από την εποχή του Χελμπίλι Ντέλουξ". Ρε μαλάκα! Το ίδιο έχεις πει στα τελευταία τρία άλμπουμ και το ένα είναι χειρότερο από το άλλο. Έφτασες στο σημείο, να ονομάσεις το προ-προηγούμενο σου άλμπουμ, "Χέλμπιλι Ντέλουξ 2" και ήταν από τα χειρότερά σου. Ήμαρτον! Το κομμάτι που "διέρρευσε" από το νέο του άλμπουμ πάντως, μου φάνηκε μισό καλό, μισό μαλακία. Θα δούμε και θα ακούσουμε.
