2.2.17

The Greasy Strangler (2016)

           
            Θυμάστε πιο παλιά που είχα πει δύο λογάκια για το τρέιλερ του "The Greasy Strangler" επειδή μου είχε φανεί μεγάλη καμενιά και είχα ενθουσιαστεί; Όχι; Δεν πειράζει. Ε, το είδα επιτέλους και επειδή οι φίλοι μου ούτε θέλουν να βλέπουν τις ταινίες που βλέπω, αλλά ούτε και να ακούν γι' αυτές θα την πληρώσετε εσείς (είσαι γκρινιάρης, είσαι και παραπονιάρης).
"Είμαι ευαίσθητος"

            Καταρχάς να πούμε ότι ο "Λιπαρός Στραγγαλιστής" δεν είναι μία κωμωδία τρόμου όπως διαφημίζεται αλλά μία οικογενειακή ταινία κατά πρώτο λόγο, και μία μεγάλη καμενιά κατά δεύτερο. Είναι μία ιστορία για τη σχέση ενός πατέρα με το γιο του. Μία σχέση αλληλοεξάρτησης και ανταγωνισμού. Μία σχέση "χώρια δεν κάνουμε και μαζί δεν μπορούμε" που προτείνω να δουν όλα τα αρσενικά της παρέας μας μαζί με τους πατέρες τους, ή του γιους τους, ή και τα δύο.
(Να, κάπως έτσι)

            Ο Μπρέιντεν, ένας παρθένος μεσήλικας καραφλοχαίτουλας με ελαφρά καθυστέρηση που μοιάζει σαν γιγαντιαίο μωρό με πρόωρη γήρανση, ζει μαζί με τον πατέρα του, τον "Μπιγκ" Ρόνι, έναν παππού που μοιάζει με γιαγιά μιας και το μόνο που τον κάνει να διαφέρει από μία μουμιοποιημένη γριά κατσίκα είναι η μεγάλη του σε σχήμα αγριοκαρότου ψωλή (σοβαρά τώρα; Πάλι τέτοια;) που την έχει συνέχεια να κρέμεται έξω σαν ώριμο φρούτο που περιμένει να πέσει. Ο ένας φροντίζει τον  άλλο καθημερινά, με τον Μπρέιντεν να φτιάχνει κάθε πρωί στον πατέρα του όσο το δυνατόν πιο λιπαρό πρωινό (σε σημείο που να μοιάζει με χυλό λίπους) και τον Ρόνι να φροντίζει το γιο του με το να του παρέχει μία στέγη πάνω από το χοντρό και άσχημο κεφάλι του, την οποία βέβαια απειλεί να αφαιρέσει με έξωση κάθε φορά που το φαγητό δεν είναι αρκετά λιπαρό.

            Σαν να μην έφτανε που ζουν μαζί, δουλεύουν και μαζί στην οικογενειακή επιχείρηση "Ντίσκο Τουρνέ" ή κάτι τέτοιο, που απλά φοράνε ροζ ζιβάγκο με ροζ σορτσάκια και κάνουν περιηγήσεις σε θαυμαστές του Πάνου Μιχαλόπουλου και της Βίνας Ασίκη στις γειτονιές που μεγάλωσαν τα ινδάλματά τους, λέγοντάς τους άχρηστες λεπτομέρειες και φανταστικά γεγονότα.
            Κάπως έτσι κυλάει η καθημερινότητά τους μέχρι που σε μία από τις τουρνέ ο Μπρέιντεν θα γνωρίσει την Τζάνετ, ένα κορίτσι φωτιά, ένα κορίτσι λάβρα, ένα κορίτσι Σουτζούκι τόσο πικάντικο σε γεύση αλλά και σε όψη, που θα κάνει τους σιελογόνους αδένες του να σκουιρτάρουν σαν μάνικα πυροσβεστικού, Άυγουστο μήνα σε Ελληνικό νησί. Κάτι που δεν αρέσει καθόλου στον πατέρα του Μπρέιντεν, που θέλει το γιο του δίπλα του, να του μαγειρεύει κάθε μέρα μπέικον με μπέικον και όχι να τρέχει πίσω από το μπέικον της Τζάνετ. Γι' αυτό αποφασίζει να τους χωρίσει, με το να προσπαθεί να σαγηνεύσει με το παραμορφωμένο του καρότο, την πλανεύτρα του παιδιού του, ώστε να μπει ανάμεσά τους και να αποδείξει στον κανακάρη του ότι όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες, τσουλιά, βρωμοθήλυκα διαβολικά!
(Πείτε μου ποια μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το θέαμα)

            Παράλληλα με τις ημερήσιες περιπέτειες του Μπρέιντεν και του πατέρα του, βλέπουμε και τις νυκτερινές περιπέτειες του "Λιγδωμένου Στραγγαλιστή", που καραδοκεί στα στενά της πόλης και στραγγαλεύει αθώους περαστικούς. Ενός κυριολεκτικά γλοιώδη τέρατος, τόσο λιπαρού που φαίνεται σαν να τσαντίστηκε τόσο πολύ η διάρροια που έκανες το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, ώστε αποφάσισε να σηκωθεί στα πόδια της και να σε στραγγαλίσει με τα γυμνά της χέρια (;!) μόνο και μόνο επειδή την έχεσες. Όταν όμως ο στραγγαλιστής αρχίζει να επιλέγει τα θύματά του από το περιβάλλον του Μπρέιντεν, ο τελευταίος αρχίζει να υποπτεύεται ότι ο λαδωμένος στραγγαλιστής είναι ο ίδιος του ο πατέρας και ξεκινάει να λύσει το μυστήριο του γλίτση πνίχτη.
"Αυτά παθαίνεις όταν βλέπεις τέτοιες ταινίες!"

            Τι θα γίνει στο τέλος; Ποιον από τους δύο θα διαλέξει η Τζάνετ; Θα δούμε παρτούζα; Ποιος είναι ο λιγδερός στραγγαλιστής και γιατί; Όταν τελειώσει η ταινία, πόσην ώρα θα κάθεσαι αμίλητος μπροστά από την οθόνη να αναρωτιέσαι τι στο καρότο είδες;
            Καταρχάς να πούμε ότι ο "Λιπαρός Στραγγαλιστής" δεν είναι μία κωμωδία τρόμου όπως διαφημίζεται αλλά μία οικογενειακή ταινία κατά πρώτο λόγο, και μία μεγάλη καμενιά κατά δεύτερο, κι όταν λέω καμενιά εννοώ σουρεάλ σκηνές που δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλει να πει ο καλλιτέχνης. Αστείες σκηνές που είναι πολύ αηδιαστικές για να γελάσεις και αηδιαστικές σκηνές που είναι πολύ αστείες για να αηδιάσεις. Παράξενοι επαναλαμβανόμενοι διάλογοι και παράξενη μουσική που δυστυχώς σου κολλάει στο μυαλό. Ο "Γκρίζος Στράνγκλος" είναι μία παράξενη ταινία, μία λάθος ταινία που αξίζει να δεις μόνο για την εμπειρία και να την προτείνεις σε φίλους μόνο για να τους τρολάρεις.

(Τρέιλεράκι)
(Ωραίες αφισούλες)

(Όταν πρέπει να γαμηθείς αλλά πρέπει και να πας το σκύλο βόλτα)

(Όταν σκας μπουκέτο σε κάποιον τόσο μαλάκα που έχει γίνει Τιραμόλα)

"Κι από 'δω ο πατέρας μου" - "Χαίρω πολύ"

(Όταν καλείς κάποια σπίτι σου να δείτε ταινία)

(Όταν καλείς κάποια σπίτι σου για φαγητό αλλά μπερδεύεσαι)

(Όταν κάνεις τον Μάικλ Τζάξον)


"Να είσαι τρυφερή σε παρακαλώ"


(H παράξενη μουσική που δυστυχώς σου κολλάει στα αυτιά)
"Δύο στα τρία επειδή δεν ήταν αρκετά λιπαρό"

Read More »

12.1.17

Night Of Something Strange (2016)

            Το "Κάτι Παράξενο" αρχίζει με το να μας δείχνει τα πόδια ενός επιστάτη νοσοκομείου να τον πηγαίνουν μέχρι το νεκροτομείο (τον επιστάτη) για να κάνει προφανώς τη δουλειά του. Μόνο που όταν λέω τη δουλειά του δεν εννοώ να σκουπίσει το πάτωμα του νεκροτομείου από το ό,τι μπορεί να έχει ένα πάτωμα νεκροτομείου, αλλά τη "δουλειά" του. Δηλαδή να κοιτάξει πιο πτώμα είναι το πιο φρέσκο, να τον βγάλει έξω, να τον βάλει μέσα και να το πηδήξει μέχρι θανάτου (αν ήταν ζωντανό). Για κακή του τύχη όμως το πτώμα που γαμεί, έχει πεθάνει από Εστιντί (STD). Το πτώμα είναι αγνώστου ταυτότητος, που έχει πεθάνει από άγνωστη αιτία και είναι μολυσμένο από άγνωστο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα. Όλα αυτά τα άγνωστα που δεν θα μας γίνουν γνωστά την επόμενη μιάμιση ώρα.
(Κρύα χέρια, ζεστή καρδιά)

            Ο άτυχος Κορνήλιος (έτσι λένε τον επιστάτη) θα πληρώσει σε αίμα και σπέρμα την επιπολαιότητά του να μην πάρει προφυλάξεις κατά το συνουσιασμό του με την αποθανούσα, επειδή τα νεκρονδυλώματα που κόλλησε θα τον μεταμορφώσουν σε κάτι σαν σεξομανή νεκροζώντανο πειραματόζωο αποτυχημένου Βιάγκρα (γι' αυτό παιδιά μου να παίρνετε πάντα προφυλάξεις ό,τι και να πηδάτε, είτε νεκρό είτε ζωντανό, είτε άνθρωπο είτε ζώο, είτε φρούτο είτε λαχανικό), με μόνο σκοπό να μεταδώσει την ασθένειά του με το γνωστό τρόπο που μεταδίδονται οι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες. Α, και να κατασπαράξει τις σάρκες των ζωντανών, με πρώτο θύμα τον πιο κοντινό του άνθρωπο την ώρα της μεταμόρφωσης, τη μάνα του. Όπου αφού πρώτα την κατουρήσει για να σημαδέψει το χώρο του, θα τη βιάσει σε μία πολύ όμορφη και τρυφερή σκηνή αγάπης μητέρας - γιου, και θα της ξηλώσει τη μήτρα για να τη φάει, μάλλον επειδή θα είχε διαβάσει στο ίντερνετ ότι είναι πολύ θρεπτική. Όπως είναι φυσικό σε τέτοιες περιπτώσεις, η μητέρα με τη σειρά της θα νεκραναστηθεί με τις ίδιες υπερδυνάμεις και τον ίδιο ιερό σκοπό, να γαμήσει και να φάει ότι περπατάει ζωντανό. Όλα τα παραπάνω γίνονται τα πρώτα γαμημένα πέντε λεπτά και δεν είναι τίποτα μπροστά στην επόμενη μιάμιση ώρα που ακολουθεί. Η ταινία κάνει κατευθείαν βουρ στον πατσά και δεν σηκώνει κεφάλι ποτέ.
(Και τι κεφάλι, πουτσοκέφαλο)

            Στην πορεία θα γνωρίσουμε τους "πρωταγωνιστές" μας, μία παρέα καβλωμένων σχολιαρόπαιδων που στριμωγμένοι στο αυτοκινητάκι τους θα ξεκινήσουν ταξιδάκι για τριήμερο στη Λούτσα (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων), το οποίο όμως θα διακοπεί βεβιασμένα (έως βιασμένα) όταν θα επισκεφθούν τουαλέτα ψιλικατζίδικου για να κατουρήσει η ακράτεια της παρέας. Τουαλέτα όπου όλως τυχαίως λίγο πριν είχε επισκεφθεί ο Κορνήλιος (για να κατουρήσει αίμα και να φάει ένα χρησιμοποιημένο ταμπόν. Σοβαρά), με αποτέλεσμα να κολλήσει νεκρονδυλώματα και το μουνί της δεσποινίς, να την αρρωστήσει και να τους αναγκάσει να κάνουν στάση σε ξενοδοχείο στη μέση της νύχτας, στη μέση του πουθενά. Ξενοδοχείο που θα κάνουν στάση και όλα τα νεκροζώντανα καβλιά/μουνιά. Ξενοδοχείο που σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κρύβει και τα δικά του μυστικά. Έτσι η παρέα μας θα βρεθεί να κολυμπάει στα βαθιά, σε μία θάλασσα νεκρικής τεστοστερόνης, προσπαθώντας να βγει στη στεριά με τις τρύπες τους απαραβίαστες, χτυπώντας το κακό εκεί που πονάει. Στα αρχίδια!
 
(Κλωτσιά στα αρχίδ... στο μουνί)

            Αν οι Jackass γύριζαν ταινία τρόμου, θα έκαναν κάτι παρόμοιο με αυτήν. Όλη η ταινία είναι ένα μεγάλο κάφρικο ανέκδοτο, με τις σκηνές φαρσοκωμωδίας και αηδίας να υποδέχονται η μία την άλλη απανωτά. Είσαι ανώριμος; Είσαι αναίσθητος κάφρος; Γελάς με κλανιές και με τον πόνο των άλλων; Τότε αυτή η ταινία είναι για σένα. Τα πόσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στην ταινία με χρησιμοποιημένες καπότες, αίμα περιόδου, αίμα σκέτο, βιασμούς, κάτουρα, αυνανισμούς, αίματα, υγρές κλανιές, χύσια, βιασμούς, κοψίδια, ξερατά, βιασμούς, αίματα, δεν έχει νόημα να τα απαριθμήσω, δεν φτάνουν καν τα δάκτυλα μου για να τα μετρήσω. Α ναι, και την πιο απίστευτη (κυριολεκτικά) σκηνή καταλάθους γκέι σεξ που έχω δει ποτέ (όχι ότι έχω δει πολλές). Είναι πολλές οι στιγμές στη διάρκεια της ταινίας που αναρωτιέσαι "τώρα να την παίξω; ή να ξεράσω; ή και τα δύο;"
(Και τα δύο)

            Το τανιάκι το έγραψαν οι Jonathan Straiton και Ron Bonk και το σκηνοθέτησε ο πρώτος. Αυτοί οι δύο έχουν γράψει και το She Kills (αυτό το σκηνοθέτησε ο δεύτερος) το οποίο απ' όσο είδα είναι το ίδιο κάφρικο και σουρεάλ, αλλά τον παίρνει και γέρνει περισσότερο προς την κωμωδία παρά στον τρόμο όπως το "Κάτι Παράξενο". Η ταινία γυρίστηκε με μόλις 40.000 δολλάρια και έχει περισσότερο gore και φαντασία από τις περισσότερες τρόμου των λίγων εκατομμυρίων που κυκλοφορούν. Ταινίες σαν κι αυτή έπρεπε να δει και να παραδειγματιστεί ο Ρομπ Ζόμπι πριν μας πασάρει σαν άρρωστη ταινία το "31" και μας κλαφτεί ότι γυρίζει ταινίες με μόλις ένα εκατομμύριο.


(Το τρέιλερ που το αδικεί)

(Η μία και μοναδική αφίσα)

(Ωραίο φόρεμα, τονίζει τα μάτια σου)

(Όταν τον έχεις κάνει λάστιχο)

(Στον Οδοντίατρο ή στον Γυναικολόγο;)

(Όταν πεινάς και πέφτεις με τα μούτρα στο φαί)

(Χύσια με τον κουβά)

(Αίματα με τον κουβά)

(Όταν έχεις φάει Παστουρμαδόπιτα)

(Μόνο Θρας!)

(Όταν κοιτάς το κινητό της γκόμενάς σου)

(Jackass)

"Έχασα το τέλειο τριάρι επειδή τρώω σα ζώο και δεν σκουπίζομαι"

            Καθυστερόγραφο 1ο. Κάτι σκηνικά στην ταινία μου θύμισαν ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα για μία 16χρονη στην Ιαπωνία (που αλλού;), όπου βρέθηκε να έχει ένα μικρό εγκέφαλο στην ωοθήκη της! Ωο! Πόσο λάθος ταινία; Ιδού και το άρθρο.

           Καθυστερόγραφο 2ο. Όποτε βλέπω σιχάματα τυχαίνει να τρώω και σιχαμένο φαγητό. Θυμάστε την ανάρτηση του "Άφτερμαθ" που έτρωγα κόκκινες φακές και τις άφησα; Ε, την ώρα που έβλεπα αυτό, έτρωγα σούπα από ζωμό κοκκάλου με κριθάρι. Την άφησα κι αυτήν (για λίγο).
 
            Καθυστερόγραφο 3ο. Έχετε παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό δεν πολυποστάρω. Δεν είναι μόνο επειδή έχω πολλές και πολύ σοβαρές δουλειές, είναι επειδή παίζω και με το άλλο μου μπλογκ. Ναι, έχω κι άλλο επειδή το ταλέντο μου δεν χωράει μόνο σε ένα (σαν τον Μπογδάνο ένα πράγμα). Εντελώς άλλο θέμα το άλλο μπλογκ αλλά αν θέλετε περάστε κι από εκεί μία (καμία) βόλτα, http://evpoe.blogspot.co.uk.
Read More »

9.1.17

Stranger Things | 80's Party

            Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας. Πέρα από τα γνωστά άγνωστα και το Sci-Fi που ζείτε καθημερινά σε αυτήν τη χώρα, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο παράξενα το βράδυ του Σαββάτου 25 Φεβρουαρίου, όπου θα αποδοθεί φόρος τιμής στην τηλεοπτική σειρά φόρο τιμής των αγαπημένων μας 80's Science Fiction ταινιών, το Stranger Things! Να λοιπόν κι ένας ευχάριστος φόρος στη φοροκαταιγίδα των τελευταίων ετών (κρύες μέρες, κρύο χιούμορ).
"Αυτό το έπαθα από τα αστεία σου"

            Αν είσαστε παιδιά της δεκαετίας του '80 και έχετε μείνει ακόμα παιδιά, ή απλά ρετρολάγνοι που αφήνετε το PlayStation 5 για το Sega Master System. Αν δεν μπορείτε να περιμένετε μέχρι τη δεύτερη σεζόν του Stranger Things και αντ' αυτού βλέπετε κάθε Κυριακή το "Ε.Τ. Ο εξωγηίνος", ή το καλύτερο απ' όλα αν είστε γεννημένοι τον Απρίλιο του 1983 κι έχετε τις δυνάμεις της Eleven, τότε δεν πρέπει να χάσετε αυτό το blast from the past!

STRANGER THINGS | 80's Party
Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, Θέατρο Χυτήριο , Ιερά Οδός 44 (Κεραμεικός)

            Αυτές τις Απόκριες, γίνε πρωταγωνιστής στην περιπέτεια του Stranger Things: Το #zombiethrillerparty βάζει στο βίντεο μια Betamax της Amblin και προσκαλεί σε εκστρατεία πίσω στα παιδικά μας χρόνια! Στην πέμπτη του χρονιά, τo μεγαλύτερο ρετρό αποκριάτικο της πόλης φέρνει την αθωότητα μιας άλλης εποχής απέναντι σε τέρατα και πλάσματα αλλόκοσμα, που μόνο η φαντασία ξέρει να νικήσει. Φόρα την πανοπλία σου, όπλισε τη σφεντόνα· η νύχτα είναι μεγάλη και τα πράγματα… παράξενα.
(Παράξενοι είναι αυτοί που τρώνε σαν τον Ντιμογκόργκον
χωρίς να παίρνουν κιλό)

            To πάρτι ανοίγει με την προβολή της ταινίας The Monster Squad (20:00) και συνεχίζεται με το mixtape του "Jonathan Byers", 80's επιτυχίες από τους Sonny Crockett & the Mighty Robot και Giorgos Tzavys (22:00), διαγωνισμό καλύτερης μεταμφίεσης με θέμα το Stranger Things και τις επιρροές του (23:00), δωρεάν φωτογράφιση στο «σαλόνι» της Joyce (TheBigPicture), επίδειξη και ελεύθερη συμμετοχή σε campaigns του Dungeons & Dragons από την Κάισσα και το Fantasticon.gr, και "Stranger Strings" παιχνίδι γνώσεων με την ομάδα των Greek Geek!
(Το σαλόνι της Joyce!)

           Ακόμα, εκθέσεις ρετρό αντικειμένων και βιντεοπαιχνιδιών των Χρονοκάψουλα, Παιχνοδρομιο και Vintage for Sale (παίξτε ελεύθερα στις Atari, Nintendo NES και Sega Mega Drive κονσόλες μας), arcade καμπίνες του South Coast Retro VTM2, ποδήλατα βγαλμένα από τους δρόμους (και τα δάση) της σειράς (Mario Volante - Classic Bicycle Restoration), πάγκος μακιγιάζ με την υποστήριξη της Kryolan Hellas και τις Theano Andrikopoulou και Katerina Vlachou Make-Up Artist―μαζί με βάφλες, δωρεάν γλυκά και bubble tea ροφήματα (Bubbletale) για όσους έρθουν πρώτοι!
(Ας είμαστε ειλικρινείς, τα μόνα ροφήματα που μας ενδιαφέρουν είναι αυτά)

           Θα κληρωθούν δεκάδες θεματικά δώρα Stranger Things, Star Wars και Dungeons & Dragons, μεταξύ των οποίων και ένα Stranger Things tattoo. Στο νέο χώρο θα φιλοξενηθεί η Λέσχη Φίλων Κόμικς, τα Pixelate Accessories και τo κατάστημα Monsterville. Μπες στο παράλληλο σύμπαν του Stranger Things! Περισσότερες πληροφορίες στο https://www.facebook.com/events/323774018002525. Μια διοργάνωση του #zombiethrillerparty.
(Κι ένας υπερτυχερός θα πάρει τον Demogorgon σπίτι του!)

            Το #zombiethrillerparty είναι ο ετήσιος αθηναϊκός χορός τεράτων, μια συνάντηση με μπόλικο ρομάντζο, αηδία και προσκεκλημένους την αφρόκρεμα των απέθαντων πλασμάτων. Κάθε χρόνο, με trick or treat παιχνιδιάρικη διάθεση και αγάπη για την ποπ κουλτούρα, καλούμε -ζευγαρωμένους και μη- φαν των ταινιών, σειρών και κομικ τρόμου σε ένα γεγονός που «άλλαξε» την αποκριά της πόλης προς το «χειρότερο»! Φωτογραφίες από τα προηγούμενα #zombiethrillerparty: https://www.facebook.com/pg/zombiethrillerparty/photos.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

ΠΡΟΒΟΛΗ TΑΙΝΙΑΣ "THE MONSTER SQUAD" (1987) ΣΤΙΣ 20:00

OPENING DJ SET JONATHAN BYERS' MIXTAPE ΑΠΟ ΤΙΣ 21:30

ΕΠΙΔΕΙΞΗ "DUNGEONS & DRAGONS" (ΚΑΙΣΣΑ + FANTASTICON.GR) ΑΠΟ ΤΙΣ 22:00

ΠΑΡΤΙ ΜΕ 80'S ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ, ΒΙΝΤΕΟ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 22:30

COSPLAY ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΑΠΟ 23:00 ΕΩΣ 23:30

ΑΠΟΝΟΜΗ ΝΙΚΗΤΩΝ ΚΛΗΡΩΣΕΙΣ, ΔΩΡΟΘΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 23:30

ΑΠΟ ΤΙΣ 20:00: 

ΕΚΘΕΣΗ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΩΝ 80'S ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ (ΧΡΟΝΟΚΑΨΟΥΛΑ)

"STRANGER STRINGS" PARTY QUIZ ΜΕ ΤΟΥΣ GREEK GEEK

ΒΙΝΤEOΠΑΙΧΝΙΔΙΑ (ΧΡΟΝΟΚΑΨΟΥΛΑ, ΠΑΙΧΝΟΔΡΟΜΙΟ, SOUTH COAST RETRO)

WAFFLE BAR ΜΕ ΦΡΕΣΚΟΨΗΜΕΝΕΣ ΒΑΦΛΕΣ "11" (VAFLAKI)

STAND ΓΙΑ MAKEUP ΕΙΔΙΚΑ ΕΦΕ & ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ (KRYOLAN €3, €5) 

ΔΩΡΕΑΝ STRANGER THINGS ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ (BIG PICTURΕ)

Μεγάλοι χορηγοί:
Χρονοκάψουλα, Λέσχη Φίλων Κόμικς, Vaflaki, Monsterville, South Coast Retro VTM2

Χορηγοί:
Kryolan Hellas, Giochi Preziosi Hellas, Bubbletale, Kaissagames.com, eFantasy.gr, Ironbrush Tattoo Athens, Vintage for Sale, Pixelate Accessories, Toys-shop.gr, SOC Clothing, Allprint, Παιχνοδρομιο, Tokotoukan, Mario Volante - classic bicycle restoration

Με την υποστήριξη των:
TheBigPicture, Fantasticon.gr GameWorld.gr, Vintage Toys, Greek Geek, Cosplayers//GR, Underground StarWebtv

Χορηγοί επικοινωνίας:
Presspop.gr, Lefik.gr, Fantasticon.gr, Noizy.gr, Nooz.gr, Neopolis.gr, Nexagon.gr, Nintendonext.gr, Teaser.gr, Thereviewer.eu, Breakroom.gr, Geekcyprus.com, Debop.gr, Movienight.gr, Cinefreaks.gr Cinepivates.gr, Cineramen.gr, Sff.gr, Subztv.gr, Spoileralert.gr, B-movies.gr, Bloodyfever.com, Horrormovies.gr, Mindhack.gr, Xplaygr.com, Videogamer.gr, Rockisdead.gr, Schoolofrock.gr, Crowsnbones.gr, Athensvibe.gr, Athensmagazine.gr, Spoudazo.gr, Plusmag.gr, Vantagemag.com, Apn.gr, Kserolas.com, Simpleradio.gr, Rockharadio.com, Lathostainies.blogspot.gr, smassingculture.wordpress.com, readtodeath.blogspot.gr
Read More »

4.11.16

Καλύτερα Να σου Καεί, Παρά Να Σου Σκουριάσει.

"Επεισόδια ξέσπασαν το βράδυ της Τρίτης στα Εξάρχεια μετά την ολοκλήρωση της ειρηνικής πορείας αλληλεγγύης για τον Νίκο Ρωμανό που ξεκίνησε από την πλατεία Μοναστηρακίου"

            Πριν δύο χρόνια, ήξερα ότι θα έχει πορεία, αλλά σκέφτηκα ότι στο Μοναστηράκι είναι, δεν νομίζω να γίνουν μπάχαλα και δεν νομίζω να καταλήξει στα Εξάρχεια. Όλο νομίζω κι όλο λάθος κάνω.
            Είχα κανονίσει με τα παιδιά να βρεθούμε Εξάρχεια για καμία μπιρίτσα στο χαλαρό. Πρώτα θα βρισκόμουν εγώ με τη Μαρία, επειδή η Μαρία δούλευε εκεί κοντά και σχόλαγε νωρίς και μετά θα μας έβρισκαν οι άλλοι που ερχόντουσαν από μακριά. Μπαίνω λοιπόν περίχαρος στο καρούλι μου και τσούκου τσούκου με τσουλάει μέχρι την Κωλέττη όπου και το παρκάρω έξω από τον Ηράκλειτο και λίγο πριν το "Παρακμιακό", το οποίο είναι το αγαπημένο μου ταβερνάκι των Εξαρχείων και φυσικά δεν λέγεται "Παρακμιακό" αλλά Δούρειος Ίππος. Το χαϊδευτικό αυτό μπορεί να ακούγεται κακό, αλλά εμείς το λέγαμε για καλό, επειδή μοιάζει να έχει βγει από παλιά Ελληνική ταινία και επειδή όταν ξεκινήσαμε να πηγαίνουμε κανείς δεν θυμόταν (ή δεν ήξερε) πως το λένε και πλέον του έμεινε. Τέλος πάντων, παρκάρω εκεί απ' έξω και πάω ποδαράτο μέχρι τη Σόλωνος να βρω τη Μαρία.
(Τελετή έναρξης πορείας. Εδώ βλέπουμε τον Λαμπαδηδρόμο στην Αφή της Φλόγας)

            Έως ότου πούμε δύο κουβέντες για το που θα πάμε κτλ. βλέπουμε να κατεβαίνει τη Σόλωνος η πορεία, που υποτίθεται θα ήταν στο Μοναστηράκι, και μπροστά από τον όχλο, καμιά 30αριά Νίντζα (ή Πόντιοι, δεν ξέρω, όλοι μαύρα με κουκούλες φοράνε) να κάνουν καρατιές, να σπάνε τούβλα με κεφαλιές και ότι αυτοκίνητο και ακίνητο υπήρχε στο δρόμο τους. Κάτσαμε να δούμε με ενδιαφέρον το θέαμα, σαν να πέρναγε παρέλαση, ή το καρναβάλι της Πάτρας αλλά μετά από λίγο σκέφτηκα "Ωραίο είναι το γλέντι σας, δε λέω καλά περνάω, ωραίο είναι το γλέντι σας, μα τώρα λέω να πάω" και λέω στη Μαρία, "Μήπως να πηγαίνουμε σιγά σιγά;" και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς την πλατεία να δούμε που θα κάτσουμε, λες και η πορεία θα συνέχιζε ευθεία προς Κάνιγγος και δεν μπορούσε ξέρω 'γω, να στρίψει. Πραγματικά ήθελα να ξέρω τι σκεφτόμουν και δεν πήρα το αμαξάκι μου να [μου να (χιούμορ για χαζούς)] φύγω κατευθείαν. Υποθέτω επειδή πήγαινα από μικρός Εξάρχεια (στην αρχή για αγορές δίσκων και αργότερα για εξόδους, επειδή στη γειτονιά μου δεν είχαμε ιδιαίτερη νυκτερινή ζωή και ήταν η αμέσως πιο κοντινή με ωραίο κόσμο και μουσική) είχα συνηθίσει τα μπάχαλα και δεν τα έβλεπα σαν απειλή, αλλά σαν φυσιολογικό γεγονός, όπως όταν πας στο γήπεδο ας πούμε και εκτός από το κλωτσοσκούφι στον αγωνιστικό χώρο, βλέπεις και το κλωτσοσκούφι στην κερκίδα.
"Αλληλεγγύη σημαίνει επίθεση!"

            Μετά από λίγο βρεθήκαμε ψηλά στην Εμμανουήλ Μπενάκη, έξω από τον Οδυσσέα, και σκεφτόμασταν τι να κάνουμε, όταν βλέπω τον μαύρο όχλο της Σόλωνος να ανεβαίνει την Μπενάκη και πίσω του να ανεβαίνουν μαύροι καπνοί. Σκέφτηκα ότι σήματα καπνού από ινδιάνους αποκλείεται να είναι (κι άλλο χαζό χιούμορ;) και επιβεβαιώθηκα όταν εμφανίστηκαν και άλλοι μαύροι νίντζα (βγαίνουν και σε άλλα χρώματα) από την Αραχώβης να κλείνουν το δρόμο με φλεγόμενους κάδους. Τότε σκέφτηκα ότι ίσως ήρθε η ώρα να φεύγω κανονικά από τα Εξάρχεια,  επειδή σε λίγο, εκτός όλων των άλλων, ούτε οι άλλοι θα μπορούσαν να έρθουν, αλλά ούτε κι εμείς να φύγουμε (αργά το σκέφτηκες, όπως όλα τα άλλα στη ζωή) και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε προς την Κωλέττη να πάρουμε το αυτοκινητάκι μου, να πάμε σε άλλα μέρη πιο ξενέρωτα για Τρίτη βράδυ.
(Για ένα σουβλάκι ας πούμε. Έχω ακούσει ότι στα "Άγραφα" γίνεται χαμός)

            Όσο πλησιάζαμε στην Κωλέττη τόσο πύκνωναν οι καπνοί και δυνάμωνε ο ήχος της σειρήνας (του πολέμου, όχι της τσόντας). Με το που φτάνουμε, βλέπω στη μέση του δρόμου ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο τυλιγμένο στις φλόγες και συνειδητοποιώ ότι ο ήχος που άκουγα δεν ήταν σειρήνας, αλλά κόρνας, και για λίγο νόμιζα ότι υπήρχε άνθρωπος εκεί μέσα που τη χτυπούσε ασταμάτητα (την κόρνα) για να σωθεί (το έχω δει και αυτό). Κατευθυνθήκαμε γρήγορα προς το αμάξι μου, που ήταν παρκαρισμένο δύο αυτοκίνητα πιο κάτω από το φλαμπέ και όταν μπήκα μέσα νόμιζα ότι μπήκα σε φούρνο. Το τιμόνι έκαιγε τόσο, όσο όταν πας Αυγουστιάτικα σε κάποια χαμένη παραλία στη μέση του πουθενά με μηδέν σκιά, με ρίσκο να σου λιώσουν τα λάστιχα και απλά παρατάς το καρούλι σου όπου βρεις κάτω από το λιοπύρι, για να τρέξεις στη φλεγόμενη άμμο προκαλώντας στις πατούσες σου από εγκαύματα τρίτου βαθμού, έως αυτόματη ανάφλεξη, για να τις σβήσεις αμέσως μετά στην παγωμένη θάλασσα, που η πρώτη βουτιά σου προκαλεί από στιγμιαία κρυψορχία, έως ανακοπή καρδιάς (δεν μου αρέσει το καλοκαίρι). Τόσο.
(Το νέο μοντέλο της Σουτζούκι θα λέγεται "Φλαμπέ" και είναι πρώτη επιλογή του Ghost Rider)

            Να μην πολυλογώ, μπαίνω μέσα, βάζω το κλειδί στη μίζα, το γυρνάω και ακούω ένα "χρχρχρχρ", το ξαναγυρνάω και "ινννννν", το ξαναγυρνάω και "...." τίποτα, σιωπή, εντελώς νεκρό! "Δεν το πιστεύω" είπα από μέσα μου, "Γαμώ την τύχη μου, τώρα βρήκε;". Πριν λίγο καιρό μου είχε μείνει από μπαταρία, αλλά την είχα φορτίσει και δεν είχε παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα (μάλλον περίμενε την κατάλληλη στιγμή). Τι στον πούτσο έπαθε και ξαναέμεινε τώρα; Κοιτάω τον καθρέφτη και η φωτιά είχε φουντώσει κι άλλο. Είχε πάρει φωτιά και το αμάξι δίπλα από το φλεγόμενο, ένα Σμαρτ, που βρισκόταν πίσω από τον πισινό μου (πάντα γελάγαμε με αυτό στο Δημοτικό). Βγαίνω έξω και επειδή είχα παρκάρει με τη μούρη στην κατηφόρα, κοιτάω την απόσταση από το αμάξι μπροστά μου, μπας και με παίρνει να το βγάλω με "νεκρά" και το τσουλίσω στην κατηφόρα να ξεκινήσει με δευτέρα, αλλά δυστυχώς δεν με έπαιρνε. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και καθόμασταν να κοιτάμε τη φωτιά που είχε φτάσει μέχρι το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου, με τους ένοικους να προσπαθούν να τη σβήσουν ανεπιτυχώς, ώσπου κάνουν την εμφάνισή τους τα ΜΑΤ και κάθονται μαζί μας γύρω από τη φωτιά για να ζεσταθούν, να ψήσουν λουκάνικα και να τραγουδήσουν.
"Λα λα λαλαλαλα στρουμφοτραγουδώ, λα λα λαλαλαλα στρουμφοσ'αγαπώ!"

            Ότι εμπειρίες είχα μέχρι τότε στη ζωή μου από ΜΑΤ και ασφαλίτες ήταν δυσάρεστες. Εριστικοί, προκλητικοί, προσβλητικοί νταήδες χωρίς κανένα λόγο και αφορμή, εκτός της επίδειξης εξουσίας. Ανάλογη συμπεριφορά έχω συναντήσει μόνο στο στρατό από εκπαιδευτές προς εκπαιδευόμενους και μπορώ να την εκλογικεύσω μόνο με καταπιεσμένες σαδομαζοχιστικές ομοφυλικές τάσεις. Όχι ότι υπάρχει κάτι κακό στις ομοφυλικές σαδομαζοχιστικές τάσεις, αλλά υπάρχει στις καταπιεσμένες.

(Μονάδες Αποκατάστασης Σεξουαλικής Κατεύθυνσης)

            Τα ΜΑΤ που λέτε, έχουν γεμίσει το στενό, αλλά δεν κάνουν τίποτα, κάθονται και κοιτάνε. Σε κάποια φάση, ενώ κοιτούσα κι εγώ με τη σειρά μου, έναν μπάτσο που είχε πέσει στα τέσσερα για να πιάσει κάτι που του είχε πέσει κάτω από ένα αμάξι, ακούω από πίσω μου μία απαλή και ευγενική φωνή να μου λέει "Με συγχωρείτε, μήπως μπορείτε να κάνετε λίγο στην άκρη;". Γυρνάω να δω ποιος μου μιλάει και βλέπω το "Βουνό" από το GOT ντυμένο μπάτσο, τον Γκοτζίλα Ρόμποκοπ, έναν θεόρατο Ματατζή που θα μπορούσε να κάνει πρωταθλητισμό στο υβρίδιο άθλημα Σούμο Μπάσκετ. Κοιτάζω τη φάτσα του και σε συνδιασμό με τη φωνή του, μου θύμισε το γιγαντιαίο μωρό από το "Αγάπη μου συρρίκωσα τα παιδιά Νο2" και σκέφτηκα ότι με την αθωότητα ενός μικρού παιδιού, θα μπορούσε με μία διαταγή του αρχηγού του, να μου ανοίξει το κεφάλι στα δύο χωρίς δεύτερη σκέψη και έκανα αμέσως στην άκρη να περάσει το παιδί, να πάει στον μπαμπά του.
(Αυτό με ελεφαντίαση)

            Η Μαρία μίλαγε στο τηλέφωνο. Πήρε την πυροσβεστική για να της πουν, ότι δεν μπορούν να μπουν στα Εξάρχεια επειδή δεν τους δίνει άδεια η Αστυνομία. Πήρε κάποια από τα παιδιά τηλέφωνο, και κάποια από τα παιδιά πήραν τη Μαρία, για να μας πουν και να τους πούμε, ότι δεν μπορούν να μπουν στα Εξάρχεια και ότι εμείς δεν μπορούμε να βγούμε. Εντωμεταξύ το Σμαρτ είχε καεί ολοσχερώς και είχε αρχίσει να παίρνει φωτιά ο κώλος του πισινού μου και μαζί του και ο δικός μου (ο ωραίος, όχι του αυτοκινήτου) και κάπου εκεί έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσω το κουβαδάκι μου, το ρομποτάκι μου, το μπρικάκι μου, που είχα υιοθετήσει πριν 13 ολόκληρα χρόνια και ήταν δίπλα μου σε λύπες και χαρές, που είχαμε τόσες αναμνήσεις μαζί και δεν με είχε προδώσει ποτέ, όσο και να το ταλαιπωρούσα. Το άφηνα νηστικό, άπλυτο, άρρωστο και το ανέβαζα σε γκρέμια φορτωμένο σαν το γαϊδούρι. Θυμάμαι μία φορά, που του φόρτωσα ολόκληρη την μπάντα μου, μαζί με τον εξοπλισμό της, για να πάμε αυθημερόν στη Θεσσαλονίκη, να παίξουμε και να γυρίσουμε το ίδιο βράδυ. Είδα όλη του τη ζωή, να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Το είχαν παραβιάσει τρεις, τέσσερις φορές και μπορεί οι λαμαρίνες του να λύγιζαν, το πνεύμα του όμως ποτέ. Είχε τρακάρει άλλες τόσες αλλά δεν μάσησε, σηκώθηκε, έφυγε και ούτε συνεργείο δεν πήγε. Τώρα κινδύνευε να καεί ζωντανό (;). Δεν νομίζω να επιβίωνε τη φωτιά, εκτός αν ήταν ο Τ1000 και μπορούσε να γίνει από στερεό μέταλλο, υγρό και μετά στερεό ξανά.
(O T1000)

            Δεν θυμάμαι ποιανού ιδέα ήταν, δική μου ή της Μαρίας, να πάρουμε τηλέφωνο την Οδική Βοήθεια, αλλά ήταν από τις έξυπνες (δηλαδή σπάνιες). Παίρνω τηλέφωνο λοιπόν και σαν να μην τρέχει τίποτα, τους λέω "Να μωρέ, έμεινα από μπαταρία Κωλέττη και Θεμιστοκλέους, μπορείτε να στείλετε κάποιον;", "Ναι" μου λένε. "Καλά" λέω από μέσα μου, "Σιγά μην έρθει κανείς" και εκείνη την ώρα, ένας ένοικος της πολυκατοικίας, σπάει το παράθυρο του αυτοκινήτου που είχε πάρει φωτιά ο κώλος του και βρισκόταν μπροστά από το Σμαρτ και πίσω από το δικό μου, λύνει το χειρόφρενο και καταφέρνει να το βγάλει λίγο στο δρόμο, να το απομακρύνει από το Σμαρτ και να το σώσει από την πυρά, αυτό και όλα τα άλλα που θα έπαιρναν φωτιά, με πρώτο στη σειρά το δικό μου. Όχι ότι απέφυγε εντελώς τον κίνδυνο αν δεν έσβηνε άμεσα η φωτιά, που δεν έβλεπα με ποιον τρόπο θα γινόταν αυτό, μιας και όλοι περιμέναν να σβήσει μόνη της επειδή δεν θα έχει τι άλλο να κάψει.

(Το αυτοκίνητό μου είναι λίγο μετά από αυτό που καίγεται στα αριστερά)

            Και κάπου εκεί, ζαλισμένος από τις αναθυμιάσεις, ιδρωμένος από τη ζέστη και το άγχος, βλέπω κάτι να ξεπροβάλλει πίσω από τις φωτιές και τους καπνούς. Έναν ιππότη καβάλα σε ένα άλογο; Ένα βάρβαρο καβάλα σε ένα δράκο; Μία αμαζόνα καβάλα σε ....μία αμαζόνα (οι αναθυμιάσεις); Μην πιστεύοντας τι βλέπω, σκουπίζω τα μάτια μου από το κάρβουνο να δω καλύτερα και στη θέση της νεράιδας πάνω στο μονόκερο, βλέπω τον τύπο της οδικής βοήθειας με τη μηχανή του, να κάθεται και να κοιτάει αποσβολωμένος το μεταλλικό μπάρμπεκιου που εξελίσεται μπροστά του και να ετοιμάζεται να "στρίψει", επειδή μάλλον τα πυρομένα σίδερα, δεν είναι μέρος της ισσοροπημένης διατροφής του.

"Ναι γεια σας, από την Εξπρές Σέρβις είμαι"

            Ανεβαίνω γρήγορα την Κωλέττη (εγώ ήμουν στη μεριά της Θεμιστοκλέους, ενώ αυτός στην Μπενάκη), κάνοντάς του νόημα, ελπίζοντας ότι δεν θα κάνει τα στραβά μάτια και του λέω "Έχω μείνει από μπαταρία εδώ πιο κάτω, μετά το φουμέντο, μπορείς να τη φορτίσεις δύο λεπτά;". Δεν ξέρω τι παίζει να σκέφτηκε ο άνθρωπος (όχι κάτι καλό), αλλά με κοίταγε χωρίς να μιλάει και άρχισε να κατεβαίνει προσεκτικά την Μπενάκη και να κατευθύνεται προς το κάρο μου κι εγώ να συμπεριφέρομαι σαν μην συμβαίνει τίποτα το περίεργο και ότι όλα είναι καλά, μην τον τρομάξω και μου φύγει, και συγχρόνως τα ΜΑΤ και οι κάτοικοι να με κοιτάζουν με ύφος "Μα καλά; Πόσο γκαντέμης είσαι;", νομίζω κάποιος το είπε κιόλας.
"Να, εδώ πιο κάτω μωρέ"

            Μπαίνω πάλι μέσα στο αμάξι να ανοίξω το καπό και νόμιζα ότι το τιμόνι θα λιώσει στα χέρια μου, δεν μπορούσα να ακουμπήσω πουθενά! Ανοίγω το καπό, συνδέει ο τύπος τα καλώδια, πάω να βάλω μπροστά και ....τίποτα! Ξαναπροσπαθούμε, πάλι τίποτα και μου λέει το εξής απογοητευτικό, "Δεν έχεις μείνει από μπαταρία, από μίζα έχεις μείνει. Δεν μπορεί να γίνει κάτι". Μαύρα σύννεφα άρχισαν να μαζεύονται στον ουρανό, οι καμπάνες να κτυπούν πένθιμα, η Γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια μου και τα χέρια των κακών νεκρών να με τραβάνε στην Κόλαση.
(Welcome to Silent Hill)

            Αμέσως μετά όμως, ένα φως έσπασε το σκοτάδι που βυθιζόμουν. Το φως από τη λάμπα που άναψε πάνω από το κεφάλι του Οδική Βοήθεια, επειδή είχε τη φαεινή ιδέα που είχα κι εγώ στην αρχή της συμφοράς, αλλά όχι τα εργατικά χέρια για να την υλοποιήσω. Ότι δηλαδή το αμάξι αν έφευγε στην κατηφόρα, θα μπορούσε να πάρει μπροστά, αλλά πως θα γινόταν αυτό όταν με έκλεινε ο μπροστινός; Όπότε, μπαίνω πάλι στο αμάξι που πλέον είχε γίνει χύτρα ταχύτητας και λέει ο τύπος στα ΜΑΤ "Ρε παιδιά; Δώστε μία να το σπρώξουμε προς τα πίσω στην ανηφόρα" και ξαφνικά έρχεται μία διμοιρία ΜΑΤ και αρχίζει να σπρώχνει το αμάξι. Το κόβω όλο δεξιά να ξεπαρκάρω και μετά όλο αριστερά να το ισιώσω και συνεχίζουν να το σπρώχνουν για να πάρει ύψος (λίγο ακόμα και θα με έριχναν στη φωτιά) και είμαι τώρα εγώ μέσα στο αμάξι και βλέπω μπροστά μου, στο καπό και στα φτερά, τους Ματατζήδες να σπρώχνουν και να προσπαθώ να επεξεργαστώ την εικόνα (μία από τις πολλές που έπρεπε να έχω καταγράψει με Dash Cam). Όταν φτάσαμε σε σημείο που το αμάξι μπορούσε να πάρει αρκετή φόρα, τραβάω χειρόφρενο, το αφήνουν, αφήνω κι εγώ το χειρόφρενο, φεύγω στην κατηφόρα και μετά από λίγο βάζω δευτέρα, γυρνάω τη μίζα και "βρουβρούμ" παίρνει το καρούλι μου μπροστά με το που φτάνω στη Θεμιστοκλέους και βλέπω να έρχεται το Πυροσβεστικό! Τώρα ήρθατε που φεύγω εγώ; Τώρα σχόλασε το πάρτι. Σταματάω, ευχαριστώ τον άνθρωπο, τα ΜΑΤ όχι, παίρνω τη Μαρία και φεύγω αφήνωντας πίσω μου συντρίμια, χαμογελώντας και προσπαθώντας να χωνέψω πως στο Διάολο είχε αίσιο τέλος αυτή η ιστορία, που θα μπορούσε να είναι διαφήμιση για την Εξπρές Σέρβις. Μετά βρεθήκαμε με τα παιδιά για τσίπουρα, να τους λέμε την ιστορία και να μην μας πιστεύουν.

            Τώρα το αυτοκινητάκι μου κάθεται και σαπίζει αραγμένο σε μία γωνιά και στεναχωριέμαι. Ίσως έρθουν πάλι καλές ημέρες που θα το βρουν να τρέχει ελεύθερο στο δρόμο, με τον αέρα να ανεμίζει τα μακριά του μαλλιά. Ίσως και όχι. Ίσως θα ήταν καλύτερα να καιγόταν τότε, όρθιο, να έπεφτε στον πόλεμο με αξιοπρέπεια παρά να σκουριάζει σε ένα βρώμικο στενό, να του κατουράνε τις ρόδες αδέσποτα γατιά, σκυλιά, και ότι άλλο κυκλοφορεί τα βράδια στους δρόμους της Αθήνας.

(Περικεφαλαία ΜΑΤ για μωρά)

"It's better to burn out, than it is to rust"
Read More »