Ο Κλάους (όχι ο Κίνσκι) μόλις πήρε άδεια οδήγησης Περονοφόρου (ή αλλιώς Κλαρκ) και ξεκινάει κατενθουσιασμένος την πρώτη του μέρα στη δουλειά. Δυστυχώς όμως γι' αυτόν και τους συναδέλφους του, θα τα κάνει όλα λάθος και θα μάθει με τον πιο τραγικό τρόπο, ότι υπάρχει λόγος που πρέπει να τηρούμε τους κανόνες, όσο ασήμαντοι, βαρετοί, ή ανόητοι και να μας φαίνονται και δεν είμαστε πιο έξυπνοι ή ικανοί, από αυτόν που τους έγραψε. Εκτός αν είμαστε Έλληνες. Τότε ναι, είμαστε και μπορούμε να τους γράφουμε στα αρχίδια μας, επειδή όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι εκτός από εμάς (τι σ'έπιασε τώρα;).
Το "Forklift Driver Klaus – The First Day on the Job" (Staplerfahrer Klaus - Der erste Arbeitstag), είναι ένα μικρού μήκους μεγάλης αξίας φιλμάκι, που παρωδεί με το χειρότερο τρόπο (δηλαδή καλύτερο), τα αντίστοιχα εκπαιδευτικά φιλμάκια της δεκαετίας του '80 για τους κανόνες ασφαλείας, που δείχνουν συνήθως σε υπαλλήλους μεγάλων εταιρειών, για να είναι σίγουροι ότι δεν θα πάνε οι ηλίθιοι εργάτες να πεθάνουν στα πόδια τους, και να τους στοιχίσουν σε χρήμα και υπόληψη.
Το φιλμάκι είναι πολύ πετυχημένο. Σε πείθει ότι είναι γυρισμένο τη δεκαετία του '80, και μέχρι το τρίτο ατύχημα που καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται, θα μπορούσε να είναι πραγματικό ενημερωτικό φιλμ. Μάλιστα λέγεται ότι αν και είναι παρωδία, παρ' όλα αυτά, κάποιοι εκπαιδευτές Κλαρκ (με χιούμορ) τολμούν και το δείχνουν στο μάθημά τους (θα ήθελα πολύ να δω τα μούτρα των μαθητών, κατά τη διάρκεια προβολής του).
(Το μικρού μήκους που πρέπει να δεις πριν ανέβεις στο Κλαρκ)
Εκεί που καθόμουν (στη λεκάνη) και σκεφτόμουν τι να γράψω, για τη νέα ταινία του Ρομπ Ζόμπι "31" (31 να είναι οι ώρες του με τη μαλακία που γύρισε); Την ιστορία με τα ΜΑΤ, που είχα αναφέρει παλιότερα; Ή να γράψω τα πάντα στα αρχίδια μου, να τρέξω γυμνός στο πλησιέστερο πάρκο και να ζήσω μαζί με τους σκίουρους, να τρώω φυστίκια από τους περαστικούς; Μάλλον ένα από τα δύο πρώτα επειδή τώρα έπιασαν τα κρύα και έχω αρχίσει να το ροκανίζω. Τέλος πάντων, μπαίνω στο μπλογκ και τι να δω; Όλα λάθος! Ότι αλλαγές είχα κάνει στον κώδικα, για κάποιον λόγο είχαν σταματήσει να λειτουργούν και τα έδειχνε όλα στο μπλογκ, σαν να είχαν μπει γύφτοι να το κλέψουν (ρατσισμός)! Όλα ανάκατα! Κουλουβάχατα! Μπουρδέλο, πως το λένε; Στην προσπάθειά μου να το συμμαζέψω (ότι νέες αλλαγές έκανα στον κώδικα δεν τις "διάβαζε") κατέληξα να ανεβάσω το μπλογκ στο Τουμπλρ και στο Γουόρντπρες (σε αυτό ανέβηκε δύο φορές, δεν ξέρω πως το κατάφερα. Ένα σάιτ και ένα μπλογκ μάλλον; Δεν ξέρω). Τελικά κατάφερα να οργανώσω το μπλογκ, με λίγες διαφορές μιας και αναγκάστηκα να το στήσω από την αρχή, και πλέον μπορώ να ασχοληθώ με το νέο μου άρθρο (άναρθρο). Τελικά αποφάσισα να γράψω για το "31" που είναι είναι λιγότερο ενδιαφέρον, αλλά επίκαιρο λόγω Χάλογουιν.
"Σταρχίδιαμου"
Στις 31 Οκτώβρη του 1976, νύχτα του Χάλογουιν, πέντε εργάτες του Allou Fan Park, απάγονται από τα αφεντικά τους, σε συνεργασία με τα αφεντικά του τσίρκου Μεντράνο (του χρόνου θα πάρει μέρος και το Τζάμπο) και κλείνονται μέσα ένα "Σπιτάκι Του Τρόμου" για να δώσουν έναν 12ωρο αγώνα επιβίωσης, ενάντια σε έξι νεοφιλελεύθερους κλόουν, που θα προσπαθήσουν να τους σκοτώσουν με "όσο πιο βίαιο τρόπο γίνεται" (Χα! Ναι καλά, με όσο πιο γρήγορο μάλλον), όσο τα αφεντικά στοιχηματίζουν στις ζωές τους. Με μία τόσο απλή υπόθεση φαντάζεσαι ότι η ταινία θα έχει πολύ δράση και λίγο μπλαμπλά. Αμ δε. Κανονικά ο Ζόμπι έπρεπε να κυκλοφορήσει την ταινία την Πρωταπριλιά και όχι το Χάλογουιν.
(Ο ψεύτης! Αλλά τι περιμένεις από έναν αριστοκράτη;)
Το "31" ξεκινάει με το μονόλογο του Ντούμχεντ, ενός εκ των έξι αιμοσταγή κλόουν της ταινίας, που πολλοί κατηγόρησαν ότι είναι ένα κακέκτυπο του Τζόκερ. Ε, ψυχοπαθής κλόουν ο ένας, ψυχοπαθής κλόουν και ο άλλος, λογικό να μοιάζουν, μην κολλήσουμε εκεί. Ο Ντούμχεντ λοιπόν, φαίνεται γνήσιος βλάχος σάικομπίλι που τα λέει ωραία και φτιάχνει μία όμορφα σκοτεινή ατμόσφαιρα και πολλά υποσχόμενη για τη συνέχεια της ταινίας, που όμως καταφέρνει να τη χαλάσει αμέσως μετά (την ατμόσφαιρα), ή τουλάχιστον να μου φυτέψει τους πρώτους σπόρους αμφιβολίας ότι αν αυτό είναι το ορεκτικό, μάλλον το κυρίως πιάτο δεν θα είναι τόσο χορταστικό. Αυτό το λέω διότι αμέσως μετά τη φλυαρία του κλόουν, ακολουθεί η πρώτη σκηνή θανάτου, που η πράξη σε αντίθεση με το λόγο, ήταν τόσο σύντομη και ανέμπνευστη (και αναίμακτη), που με άφησε με απορία να ξύνω το κεφάλι μου και να σκέφτομαι "Τι; Αυτό ήταν;".
(Αυτό που παρήγγειλες, κι αυτό που σου ήρθε)
Συνήθως σε μία ταινία τρόμου, η πρώτη σκηνή φόνου είναι εντυπωσιακή, δίνει το ύφος της ταινίας και κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή για τη συνέχεια, και ειδικά σε μία ταινία σαν και αυτή, όπου ο δημιουργός της έχει επώνυμο "Ζόμπι" και τη διαφημίζει σαν την πιο κτηνώδη ταινία του, όπου επειδή εν μέρη χρηματοδοτήθηκε από τους οπαδούς του, φρόντισε να ικανοποιήσει τα διεστραμμένα τους γούστα. Θα πει κάποιος (εγώ), "Τι βιάζεσαι ρε φίλε; Δέκα λεπτά είδες κι άρχισες τη γκρίνια; Κάτσε να δούμε τη συνέχεια". Αυτό μου είπα κι εγώ και συνέχισα να βλέπω με συγκρατημένη αισιοδοξία, ότι τα λεφτά που δεν έδωσα για την καμπάνια της ταινίας έπιασαν τόπο. Τελικά είχα δίκιο. Αυτό συνεχίζεται σε όλη την ταινία. Κάθε φορά που κάνει την εμφάνισή του ο επόμενος κλόουν, είναι πολύ καλός στο να δημιουργεί εντυπώσεις και να υπόσχεται ολόκληρες νύχτες πόνου και ηδονής και όταν επιτέλους έρχεται η στιγμή της αλήθειας, να ...χύνει στο βρακί του.
(Σε αυτό το βίντεο, οι άντρες είναι ο Ζόμπι και οι γυναίκες οι φαν"
Τώρα τι άλλο να πω για την ταινία (κουράστηκες να θάβεις;); Δεν συμβαίνει κάτι άλλο πέρα από αυτό που γράφει στην υπόθεση (η οποία παρεμπιπτόντως θυμίζει πάρα πολύ το Running Man του 1987. Μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες δράσης του Schwarzenegger). Θεωρώ ότι αν και έχει κάποια από τα αναμενόμενα συστατικά, μπας και ξεγελάσει μερικούς (δηλαδή διαδραματίζεται τη δεκαετία του '70, οι χαρακτήρες είναι σκουπίδια βλάχοαμερικάνοι και η μουσική κλασικό ροκ), είναι η χειρότερη ταινία του Ζόμπι και δεν μπορεί να συγκριθεί με τα "House Of 1000 Corpses" και "The Devils Rejects", που αν και δεν ήταν για όλους, και η σκηνοθεσία με το σενάριο ήταν στα όρια του ανεκτού, ξεχώριζαν σαν fanboy ταινίες όπου είχαν όραμα και έγιναν με μεράκι. Ενώ το "31" κατάφερε να έχει χειρότερη σκηνοθεσία από όλες τις προηγούμενες προσπάθειές του, η γυναίκα του (που πρωταγωνιστεί σε όλες) να δίνει τη χειρότερή της ερμηνεία (ο μόνος που φάνηκε να έχει πάρει στα σοβαρά το ρόλο του, ήταν ο Richard Brake) και γενικότερα μου έδωσε την αίσθηση, ότι όλο αυτό έγινε αγγαρεία και ήταν αρπαχτή σε βάρος των οπαδών του.
"Μας γάμησες! Πες και κάτι καλό!"
Να θυμίσω ότι λίγο καιρό πριν, ο ίδιος ο Ζόμπι έλεγε ότι δεν θα ξανακάνει ταινία τρόμου και ότι δουλεύει ένα σενάριο για την αληθινή ιστορία μίας ομάδας Χόκεϊ. Επίσης, διάβασα πρόσφατα ότι κατά τη διάρκεια ερώτησης που δέχθηκε στην προβολή του "31" σε φεστιβάλ, σχετικά με το τι τον ενέπνευσε να κάνει αυτήν την ταινία, απάντησε ότι σε μία κουβέντα που είχε με ένα φίλο του, είπε ότι θα μπορούσε να κάνει ταινία την πιο χαζή ιδέα που θα του ερχόταν στο κεφάλι τα επόμενα 30 δευτερόλεπτα και να βγάλει λεφτά από αυτήν, παρά από την ταινία που προσπαθεί τόσο καιρό (την αληθινή ιστορία μίας ομάδας Χόκεϊ) αλλά έχει κολλήσει στο development hell, και κάπως έτσι έγινε το "31". Τα συμπεράσματα δικά σας.
"Τώρα αυτό το είπες για καλό;"
Για να πούμε και του στραβού το δίκιο. Η ταινία πριν κυκλοφορήσει πέρασε τρεις φορές από το MPAA (Motion Picture Association of America) για να καταλήξει με λογοκρισία "R", που σημαίνει κατάλληλη για ανήλικους μόνο με συνοδεία κηδεμόνα. Ενώ τις προηγούμενες δύο είχε βαθμολογηθεί με "NC-17", που σημαίνει ακατάλληλη για ανήλικους. Ο Ζόμπι είπε ότι θα κυκλοφορήσει την unrated έκδοση σε DVD, αλλά να πω την αλήθεια, δεν νομίζω λίγα λεπτά (ή δευτερόλεπτα) επιπλέον γυμνού, βίας, ή φρασεολογίας να κάνουν διαφορά. Την ίδια βαθμολογία πήρε και το Evil Dead (2013) και ήταν πολύ πιο βίαιο.
(Ενώ τώρα που είναι "R", παίζει σε όλους τους κινηματογράφους)
(Τρέιλερ)
(Η πρώτη αφίσα που κυκλοφόρησε και ανέβασε τις προσδοκίες μου στα ύψη)
(Η δεύτερη αφίσα που κυκλοφόρησε και έριξε τις προσδοκίες μου στον απόπατο)
(Η τρίτη και επίσημη αφίσα)
(Χαμόγελο για Όσκαρ)
"Ε όχι και κλόουν! Κόμης Δράκουλας ντύθηκα!"
"Περνάμε καλά και αυτό περνάει και στον κόσμο"
(Μη χαίρεστε, δεν έχει Σατανά)
(Ο χειρότερος όλων. Κι όχι επειδή είναι Ναζί, ή νάνος, ή Ισπανός)
(Σαν τις τουαλέτες του σχολείου, ή του Μο Μπέτερ)
"You got fucked by the best!"
(Οι πιο συμπαθητικοί τύποι της ταινίας. Κρίμα που ήταν μόνο λόγια)
(Σε όλα τα Λούνα Παρκ πρέπει να έχει μαλλί της γριάς)
"I WANT TO FUCK YOU"
(Μία από τις καλύτερες ατάκες της ταινίας)
Καταρχάς να ξεκινήσουμε με το ότι η ταινία αυτή είναι βαθιά πολιτική και να συνεχύσουμε με το ότι δεν μπορώ να πω πολλά χωρίς να κάνω σπόιλερ, επειδή οι ανατροπές ξεκινάνε απο την αρχή. Γι' αυτό θα πω λίγα και ουσιαστικά (Γιώργος, ελάφι, σφυρί, γράψιμο, ηρεμία, ταχύτητα).
Το φιλμάκι του Levan Bakhia ξεκινάει με ένα πολύ ωραίο πλάνο από ψηλά, με το Drone να ακολουθεί το τζιπάκι της παρέας που κόβει βόλτες στην όμορφη γεωργία της Γεωργίας και για κάποιο λόγο όλο αυτό να φαίνεται σαν μακέτα ("Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η Γη με ζωγραφιά, κι εσύ την πήρες σοβαρά, κι εσύ την πήρες σοβαρά") Σοβαρά! Αφού μέχρι να πάει η κάμερα κοντά στους πρωταγωνιστές νόμιζα ότι έβλεπα κάποιο stop motion animation φιλμάκι. Ο σκηνοθέτας το έκανε επίτηδες; Εγώ έχω κάποιο πρόβλημα (μάλλλον το δεύτερο); Δεν ξέρω. Πάντως έτσι φαίνεται (έτσι σου φάνηκε θες να πεις).
(Μακέτο!)
Όταν η κάμερα φεύγει από το Drone και πάει στα χέρια του οπερατέρ, βλέπουμε ένα απελευθερωμένο Αμερικάνικο τρίο, ένα ζευγαράκι και το φανάρι τους (ο κοινός τους μπακούρης κολλητός) δηλαδή, να επιχειρούν να κάνουν κάμπινγκ στη Σοβιετική Ένωση, επειδή η ψευδαίσθηση της ελευθερίας στην ελεύθερη αγορά έχει αρχίσει να γίνεται συναίσθηση και θέλουν να κατασκηνώσουν στην ύπαιθρο της Κόκκινης Αρκούδας, μπας και αναπνεύσουν αέρα ελευθερίας ατόμου και όχι ελευθερίας εμπορίου ("Το ίδιο δεν είναι;" - "ΣΚΑΣΕ!"). Επειδή όμως η ελευθερία κερδίζεται με πόλεμο, απομεινάρια του πολέμου αυτού, υπάρχουν στο χώμα που πήγαν να περπατήσουν και δεν θα αργήσουν να πατήσουν (ο ένας δηλαδή, ο τυχερός) πάνω σε μία νάρκη και να το παίξουν αγαλματάκια, ακίνητα, αγέλαστα, αμίλητα.Το τελευταίο βέβαια, δυστυχώς δεν το τηρούν, επειδή δεν κάνουν και τίποτα άλλο εκτός από το να μιλάνε.
"Εχμ, συγγνώμη παιδιά; Νομίζω ότι κάτι πάτησα"-
"Σκατά θα είναι, λεφτά θα πάρεις. Άσε μας τώρα, δεν βλέπεις ότι κοιτιόμαστε;"
Ο ένας από τους τρεις θα την "κάνει" με ελαφρά πηδηματάκια (μην σκάσει και καμία βόμβα) και δεν λέω το γιατί, μην κάνω σπόιλερ, αλλά είναι από τις καλές στιγμές της ταινίας. Μας μένουν δύο λοιπόν (3-1=2), ο Γκαστόνε και το γκομενάκι που πάει γυρεύοντας ("κοιτάξτε πως ήταν ντυμένη κύριε Δικαστά, τα ήθελε ο κώλος της") και το λέω αυτό, διότι αν δείτε την ταινία (χλωμό) και ακούσετε τις μαλακίες που λέει στον ξελιγωμένο βλάχο που τους βρίσκει πάνω στο βουνό, δεν θα το πιστεύετε, αλλά υποθέτω κάπως έπρεπε να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Μέχρι να γίνει αυτό, κάθεται ο ναρκοπατητής ακίνητος πάνω στη νάρκη, χεσμένος από το φόβο του, σφιγγόμενος μη του φύγει καμία κλανιά και τιναχτούν όλοι στον αέρα και η τύπισσα με ένα φτυάρι, να του σκάβει το λάκκο. Αλήθεια! Η δεσποινίς, κάπως βρήκε ένα φτυάρι και σκάβει ένα λαγούμι πίσω του, για να πηδήξει αυτός μέσα και να γλυτώσει από την έκρηξη (επειδή προλαβαίνει ξέρω 'γω), αλλά και να μην γλυτώσει, θα τον σκεπάσει με λίγο χωματάκι και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Όπως και να έχει ο λάκκος είναι απαραίτητος. Εννοείται ότι εκεί που είναι δεν έχουν σήμα τα κινητά. Δεν είναι απίστευτο. Το καλοκαίρι που γύρναγα στη Σκύρο, η Wind δεν είχε σήμα πουθενά! Αφού σκεφτόμουν συνέχεια στα κατσικογκρέμια που ανηφορίζαμε, για να κατηφορίσουμε μετά σε υποτιθέμενες μαγικές παραλίες (που απλά πας για να πεθάνεις, επειδή μέχρι να φτάσεις έχεις πάθει αφυδάτωση, ηλιάση, σε έχουν δαγκώσει φίδια, σε έχουν κεντρίσει σκορπιοί και έχεις πάθει πολλαπλά κατάγματα στα κάτω άκρα και τα πρώτα σημάδια της Γάγγραινας έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους), ότι αν μας τύχει κάτι (οικογένεια κανιβάλων, που τρώει ηλίθιους τουρίστες, που χάνονται στα βουνά του νησιού ας πούμε), τη γαμήσαμε! Σαν τις ταινίες που βλέπω και δεν τις πιστεύω! Τελικά δεν μας έτυχε κάτι εκτός από βλακεία. Ας συνεχίσω να λέω για την ταινία.
"Μην κουνιέσαι καθόλου, μην αναπνέεις καν!"
-"Το πρωί έφαγα τυρόπιτα με Μίλκο"
Εκεί λοιπόν που η λεπτοκαμωμένη δεσποινίς συνεχίζει να σκάβει, να βογγάει, να ιδρώνει και ο ιδρώτας να κυλάει από το μουνί στα μπούτια της μέσα από το τζιν σορτσάκι/κιλοτάκι που φοράει, ενώ το λευκό της φανελάκι έχει αρχίσει να γίνεται διάφανο και να κολλάει πάνω στα μικρά, αλλά τουρλωτά βυζιά της, σκάει μύτη ένας κυνηγός, ταβερνιάρης, γιδοβοσκός, με μεγάλη κοιλιά και τσιγκελωτό μουστάκι, με όλη την καλή διάθεση να βοηθήσει, με το αζημίωτο όμως. Ο τσάμπας πέθανε και όλα έχουν αξία, ακόμα και στην Ε.Σ.Σ.Δ. Επειδή όμως ο Κομμουνισμός είναι βαθιά ριζωμένος μέσα στην καρδιά του προλετάριου, δεν θέλει να προσφέρει τις υπηρεσίες του με αντάλλαγμα το χρήμα, αλλά με ανταλλαγή υπηρεσιών. "Θα σε βοηθήσω να καλέσεις βοήθεια, αν με βοηθήσεις να χύσω ...μέσα" - "Εντάξει" - "Δεν μιλάω σε σένα ρε φίλε, στην κοπέλα μιλάω" (αναρωτιέμαι ποιος θα γελάσει με αυτό το αστείο).
"Εγώ!"
Νομίζω καταλάβατε τι θα παίξει (τον πούτσο) από εδώ και πέρα. Απλά δεν θα παίξει όπως το είχα εγώ στο μυαλό μου. Είχα ακούσει για μεγάλο καλάθι και πήρα πολλά κεράσια, ενώ έπρεπε να πάρω μόνο τρία. Πρόκειται για ένα Rape & Revenge ταινιάκι τύπου I Spit On Your Grave με κάποιες πρωτοτυπίες στην κλασική ιστορία που το έκαναν να ξεχωρίσει στα φεστιβάλ που έπαιξε, αλλά όχι να βιάσει και τ ...συγγνώμη, να κλέψει και την παράσταση ήθελα να πω, επειδή έχει αρκετά αρνητικά, με πρώτο και καλύτερο το ρυθμό του. Είναι πολύ αργό. Κάνει μία τεράστια κοιλιά στη μέση, που θα μπορούσε να κοπεί από παντού και να γίνει νοστιμότατος πατσάς. Μπορεί κάποιοι να πουν ότι έχτιζε την ένταση, αλλά εμένα προσωπικά μου έχτιζε τα αρχίδια. Στην αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια της ταινίας (τα ίδια έλεγες και στο προηγούμενο άρθρο, μήπως απλά βαρέθηκες να βλέπεις ταινίες;) θα μπορούσε να έχει περισσότερη δράση, περισσότερο χιούμορ, περισσότερη βία, περισσότερο από τα πάντα εκτός από τους ανούσιους, κουραστικούς και χαζούς διαλόγους, που αντί να δικαιολογήσουν τις πράξεις των πρωταγωνιστών, απλά τις καθυστερούν. Πως είναι όταν μιλάς με κάποιον στο Messenger και τον βλέπεις να πληκτρολογεί, να πληκτρολογεί, να πληκτρολογεί, και να στέλνει ένα "Ok"; Ε, αυτό. Δηλαδή σοβαρά, αν θέλω να ακούσω ανθρώπους να μιλάνε, θα ανοίξω το ραδιόφωνο, όχι την τηλεόραση που έχει κινούμενες εικόνες. Μία εικόνα, χίλιες λέξεις (σοβαρα τώρα;).
"Τι λέει;" - "Μιλάει"
Θα μπορούσαν να έχουν γίνει τόσα όμορφα πράγματα στο ταινιάκι αυτό, που δεν έγιναν, που σκέφτομαι σοβαρά να γράψω κάτι αντίστοιχο και να το πω "Landmine Goes Boom" και να γίνεται μέσα της πουτάνας το κάγκελο, έτσι για να μην πάει χαμένη αυτή η κατά τα άλλα γαμάτη ιδέα. Αφού είδα την ταινία, απόρησα με τα σχόλια και τις κριτικές που είχα διαβάσει, για το πόσο πολύ το τραβάει (το σχοινί) στις σκηνές βίας. Δεν ξέρω, μπορεί σε κάποιον που δεν παρακολουθεί τέτοιες ταινίες να του φανεί τρομακτική και δυσάρεστη (δηλαδή εσένα σου φάνηκε ευχάριστη; Έχεις πρόβλημα παιδί μου;), αλλά σε κάποιον fan του είδους, όχι. Μάλλον είναι σαν να βάλεις σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ του Ντεθ Μέταλ, αυτό.
Εννοείται ότι θα του φανεί ακραίο και Σατανικό, αλλά όταν θα ακούσει το παρακάτω, θα καταλάβει τη διαφορά και θα εκτιμήσει την ποιότητα (εμένα ίδια φασαρία μου φαίνεται).
Κάτι τρύπες στο σενάριο και κάτι υποκρισίες που δεν πείθουν, είναι δευτερεύουσας σημασίας και δεν με απασχολούν. Όσοι την είδαν θα ήθελα να μου πουν την γνώμη τους. Όσοι δεν την έχουν δει και το σκέφτονται, δείτε την αλλά κρατήστε τρία κεράσια ('Η δύο αρχίδια).
(Το τρέιλερ)
(Η μέτρια αφίσα)
(Η χάλια αφίσα, που σε κάνει να νομίζεις ότι θα δεις Ράμπο)
"Χμ, τελικά δεν είναι σκατά. Δεν νομίζω να πάρεις λεφτά"
"Πατερούλη τι έφερες σήμερα από το κυνήγι για να φάμε;"
Update: Μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι η εκατοστή ανάρτησή μου! Κι όλος τυχαίως μου ήρθε να ανεβάσω το μπλογκ στο Τουμπλρ. Τυχαίο (ατυχο θα έλεγα); Πως πέρασε έτσι ο καιρός; Πως πέρασανε τα χρόνια; Ήμουν γέρος κι έγινα νιος! Να τις χιλιάσω λοιπόν! Να το γιορτάσω! Πάω να μεθύσω! Εβίβα (Γκλουπ, γκλουπ, γκλουπ).
Σε έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση; Δουλεύεις σαν το ζώο για ένα κομμάτι ψωμί; Ή ακόμα χειρότερα, δεν δουλεύεις καθόλου; Νιώθεις εγκλωβισμένος στην τσιμεντούπολη, σαν στυμμένη λεμονόκουπα σε κάδο σκουπιδιών; Θες να ξεφύγεις; Να ζήσεις ελεύθερος; Να είσαι ανεξάρτητος χωρίς να έχεις ανάγκη ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΟΥΣ; Εχεις σκεφτεί την αγροτική ζωή; Αν όχι να η ευκαιρία σου να ενημερωθείς πλήρως, για τα οφέλη του να ζεις κοντά στη φύση και πως μπορείς να επιβιώσεις σαν αγρότης. Στην επόμενη μίαμιση ώρα, θα δεις πως η μητέρα Γη μπορεί να σου τα προσφέρει όλα. Στέγη, τροφή, έρωτα, τρέλα!
(Παράδεισος)
Το "Vase De Noces (μετ. One man and his pig)" είναι ένα Βελγικό arthouse φιλμάκι του 1974 και θεωρείται πολύ σπάνιο και σοκαριστικό (πλέον δεν είναι τίποτα από τα δύο). Σκεφτείτε ότι στην Αυστραλία είναι απαγορευμένο από την πρώτη φορά που προβλήθηκε το 74' έως και σήμερα! Eκτός όμως από μία σκηνή που ή θα σε κάνει να ξεράσεις, ή θα σου ανοίξει την όρεξη για σοκολατίνα, σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια θα σκαλίζεις τη μύτη σου και θα κοιτάς τις μύξες σου από τη βαρεμάρα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι σκατά (κρατήστε το αυτό) είχε στο μυαλό του ο δημιουργός του. Από τον τίτλο και μόνο πρέπει να έχετε υποψιαστεί για το τι θα ακολουθήσει, γι' αυτό θα σας πω ότι το ΙΜΔΒ το χαρακτηρίζει σαν "Τρόμου / Ρομάντζο" για να σιγουρευτείτε. Α ναι, επίσης ο ανεπίσημος αλλά πιο γνωστός τίτλος της ταινίας είναι "The Pig Fucking Movie"!
"Όινκ"
Με το που ξεκινάει αυτό το αριστούργημα, βλέπουμε τον πρωταγωνιστή που δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του, να προσπαθεί επί τρία γαμημένα λεπτά, να φορέσει ένα κεφάλι κούκλας, στο κεφάλι ενός περιστεριού! Γουάτ δεφάκ! Για ποιο λόγο; Για κανέναν. Αν κατάφερνε να του το φορέσει (το κεφάλι ...της κούκλας) και βλέπαμε πλάνα του πουλιού να πετάει με ανθρώπινο κεφάλι θα ήταν γαμάτο, αλλά όχι, δεν τα κατάφερε επειδή το περιστέρι σαν σύμβολο της ελευθερίας (και της κουτσουλιάς) που είναι, αντιστάθηκε ηρωικά.
(Με το λάθος πουλί παίζεις)
Ο μαλάκας αυτός λοιπόν, ζει ολομόναχος σε μία μεγάλη φάρμα με κότες, κόκορες, πάπιες και μία γουρούνα στην οποία έχει ιδιαίτερη αδυναμία και όποτε βρίσκει ευκαιρία τη χουφτώνει. Η καθημερινότητά του είναι να τρώει, να χέζει, να βάζει σε βάζα τα κεφάλια από τις κότες που σκοτώνει και να προσπαθεί να πηδήξει τη γουρούνα, η οποία συνήθως δεν του κάθεται (μα γιατί;) και λέω συνήθως διότι θα έρθει η στιγμή που θα του κάτσει ("λέγε λέγε το κοπέλι, κάνει την κυρά και θέλει") και θα γίνουμε μάρτυρες μίας πολύ όμορφης και τρυφερής ερωτικής πράξης. Κάποιοι από εσάς μπορεί και να την παίξουν κιόλας.
Η σκηνή αυτή αν και αληθοφανής, δεν νομίζω να είναι αληθινή (κρίμα). Δεν βλέπουμε "σκληρό" πορνό δηλαδή, αλλά "μαλακό". Η σκηνή όμως που η γουρούνα γεννάει τα παιδιά του βλάχου (ναι, κατάφερε και την άφησε έγκυο ...τη γουρούνα ...ο άνθρωπος. Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ' ανέβει στο κρεβάτι) είναι αληθέστατη και βλέπουμε σε γκρο-πλαν το θαύμα της γέννας. Δηλαδή τα μουνόχειλα της γουρούνας να χτυπάνε παλαμάκια την ώρα που βγαίνουν από μέσα τα τρία γουρουνανθρωπάκια, που στην όψη όμως είναι σκέτα γουρούνια. Προφανώς δεν υπήρχε χρήμα για ειδικά εφέ, οπότε βάλτε τη φαντασία σας να οργιάσει.
"Να σας ζήσει"
Δυστυχώς όμως για τον πατέρα, τα βλαστάρια του εκτός του ότι φαίνονται σαν γουρούνια, σκέφτονται και σαν γουρούνια, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δεθούν συναισθηματικά μαζί του και να προτιμούν να κυλιούνται στη λάσπη με τη μάνα τους, παρά να κάθονται μαζί του στο τραπέζι, να φάνε σαν άνθρωποι.
"Μην τρώτε σαν γουρούνια!"
Γι' αυτό λοιπόν ο μαλάκας, σε μία κρίση ζηλοτυπίας ("Δεν καταλαβαίνω τι παραπάνω έχει η μάνα σας από εμένα, τι; Επειδή σας γέννησε; Εγώ τη γάμησα όμως") τα κρεμάει! Βλέπουμε τα τρία μικρά γουρουνάκια, κρεμασμένα από μικρές, παιδικές θηλιές και μαζί με εμάς τα βλέπει και η μάνα τους, που την πιάνει υστερία και τρέχει πάνω κάτω στη φάρμα, ώσπου πέφτει σε ένα βόθρο και πνίγεται. Τώρα επίτηδες έπεσε; Καταλάθος; Θα σας γελάσω. Το θέμα είναι ότι από εκεί και πέρα παθαίνει υστερία και ο μαλάκας και η ταινία αρχίζει να ξεφεύγει (ναι, μέχρι τώρα ήταν φυσιολογική). Να σας κάνω σπόιλερ; Ξέρω ότι δεν θα τη δείτε. Θα σας πω μόνο ότι περιέχει πολλές και ενδιαφέρουσες σκηνές κοπρολαγνίας, που είναι και οι μόνες που ίσως μπορούν να θεωρηθούν σοκαριστικές και ένα τέλος που δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε να είχε γυριστεί χειρότερα. Πρέπει να είναι η πιο αστεία απεικόνιση πνεύματος που έχω δει. Το οποίο εκτός των άλλων, αιωρείται προς τον ουρανό ανάποδα, δηλαδή με τα πόδια προς τα πάνω και το κεφάλι προς τα κάτω!
(Εγώ, μετά το τέλος της ταινίας)
Το ταινιάκι αυτό θα βλεπόταν πολύ πιο ευχάριστα (;) αν ήταν μικρού μήκους. Οι σκηνές που όντως συμβαίνει κάτι και εξελίσσεται η ιστορία είναι 4-5 και όλες οι υπόλοιπες είναι επαναλαμβανόμενα πλάνα της φάρμας και του τύπου να κάνει ασυναρτησίες. Δηλαδή πόσες γαμημένες φορές πρέπει να δούμε τα ντουβάρια της φάρμας, τις κότες να τρώνε, τις κότες να γαμιούνται, τις κότες να τσακώνονται; Τον μαλάκα να τρώει, να χέζει και να τριγυρνάει; ΠΟΣΕΣ (τόσες 1-0); Αν προσθέσεις το γεγονός ότι δεν έχει καθόλου διαλόγους και το μόνο που ακούς είναι οι ήχοι από το περιβάλλον (όινκ όινκ, κικιρίκου και κλανιές. Αλήθεια.) και το σάουντρακ (κλασική μουσική και "εφέ" από συνθεσάιζερ της εποχής), κάνει το μαρτύριο της προβολής αφόρητο.
Υ.Γ. Μετά από περίπου τρεις μήνες, επιστρέφω δυναμικά με ριβιού ταινίας που δεν βλέπεται. Όπως καταλάβατε έφτιαξα επιτέλους το κομπιουτεράκι μου, γύρισα από τις διακοπές και συνεχίζω να σπαταλάω τον ελεύθερο χρόνο μου, γράφοντας μαλακίες για μαλακισμένες ταινίες. Καλό χειμώνα.
