Η τελευταία ταινία που είδα, ήταν ο Σαμουράι. Πέρασαν μέρες από τότε, χωρίς να δω άλλη ταινία (το τραύμα του σπαθιού του, ήτανε βαθύ). Το μόνο που έβλεπα αυτές τις μέρες ήταν ο τοίχος, το πιάτο μου και ο εαυτός μου στον καθρέφτη. Όταν έμαθα ότι κυκλοφόρησε επιτέλους σε τόρεντς, το νέο Μαντ Μαξ. Το σούπερ σίκουελ που ενθουσίασε τους θαυμαστές του παλιού. Η ταινία που τόσο ήθελα να δω στον κινηματογράφο, αλλά δεν πήγα να δω. Η ταινία που για χάρη της, έπαιξα σε διαγωνισμό και κέρδισα κιόλας, συλλεκτικά δώρα που ποτέ δεν έμαθα τι ήταν, επειδή δεν πήγα ποτέ να τα πάρω. Όταν έμαθα λοιπόν, ότι βγήκε σε καλή ανάλυση, έτρεξα από τη μία καρτέλα στην άλλη, από το Φέισμπουκ στο Κικ Ας για να την κατεβάσω. Απο εκείνη την ημέρα, περίμενα τη σωστή στιγμή για να τη δω (η ημέρα της εξόδου, θα ήταν μία καλή στιγμή). Δεν ένιωθα όμως, ακόμα έτοιμος, ένιωθα έτοιμος μόνο για τον τοίχο, τον καθρέφτη και το πιάτο μου. Χθες όμως ήταν αυτή η μέρα. Η μέρα που ένιωσα έτοιμος, ότι το βράδυ θα δω ταινία. Μία ταινία ξεχωριστή, μία ταινία που θα δω από την αρχή εώς το τέλος, χωρίς τίποτα να αποσπάσει την προσοχή μου, ούτε ο τοίχος! Η μέρα που θα δω το Μαντ Μαξ! Πόσο λάθος ήμουν. Βλέπετε, εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σε ένα τρέιλερ τόσο κακό, τόσο άθλιο, τόσο ...τέλειο, που όταν τελείωσε, στο μυαλό μου υπήρχε μόνο αυτό και η επιτακτική ανάγκη να δω αμέσως την ταινία, που γέννησε αυτό το ανοσιούργημα. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας με το πρώτο πλάνο. Είπα στον τρελό Μαξ, "συγνώμη τρελέ Μαξ, αλλά θα περάσω το βράδυ μου, με άλλη ...ταινία", (τι μαλακίες γράφω, θεέ μου).
(Κεραυνοβόλος έρωτας με το πρώτο πλάνο)
Καταρχάς να πούμε ότι το Ντουντ Μπρο τρία, δεν έχει ένα και δύο (ε;). Δεν έχουν γυριστεί ποτέ, υπάρχουν μόνο στο σύμπαν της ταινίας όπου υποτίθεται, γυρίστηκε τη δεκαετία του '80 και αφού απαγορεύθηκε, καταστράφηκαν όλα τα αντίτυπά της, με διαταγή του πρόεδρου Ρίγκαν. Αυτό που θα δείτε είναι μία αντιγραφή σε βιντεοκασσέτα, από την τελευταία προβολή της, σε μεταμεσονύκτιο πρόγραμμα της τηλεόρασης (αυτό σημαίνει ότι έχει φθαρμένη εικόνα, αλλά και διαφημίσεις, γαμώ;).
(Διαφημιστικό διάλειμμα)
Το Μπρο Πάρτι ξεκινάει με μία περιληπτική περίληψη, των δύο προηγούμενων ταινιών (που δεν υπάρχουν). Αυτό θα κάνω κι εγώ, για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.
Ο Μπροκ, το κολλεγιόπαιδο που βγήκε ζωντανό, από τις δύο προηγούμενες σφαγές της σίριαλ κίλερ Μάδερ Φέις, εξηγεί στη ψυχολόγο του (και σε εμάς) τι ακριβώς συνέβη στις δύο προηγούμενες ταινίες. Όλα άρχισαν όταν αυτός και οι "αδελφοί" του, έκαναν κάτι λάθος σε ένα πάρτι και ολόκληρο το σπίτι μίας γυναικείας αδελφότητας, τυλίχτηκε στις φλόγες. Η "Μητέρα" της αδελφότητας κάηκε ζωντανή, αλλά δεν πέθανε. Άρχισε να σκοτώνει, έναν έναν, τους υπεύθυνους για το αποτυχημένο πάρτι, μέχρι που ο Μπροκ με τον κολλητό του, κατάφεραν να τη σκοτώσουν. Στο νούμερο δύο όμως, οι φόνοι ξεκινάνε πάλι. Η Μάδερ Φέις είχε μία κόρη, που φορώντας το καμμένο πρόσωπο της μάνας της, εκδικείται για το θάνατό της, μέχρι που ο Μπροκ τη (ξανά)σκοτώνει. Αφού έχει πει τα παραπάνω στη ψυχολόγο του, και της εξηγεί ότι μετά από όλα αυτά, φοβάται τις γυναίκες. Αυτή σηκώνεται, τον πλησιάζει, του ανοίγει το λαιμό με ένα ψαλίδι και ....πέφτουν τίτλοι αρχής!
(Δεν είναι αυτοί οι τίτλοι αρχής)
Ο Μπροκ όμως, έχει ενα δίδυμο αδελφό, το Μπρεντ, ο οποίος αποφασίζει να ανακαλύψει ποιος σκότωσε τον αδελφό του, (αν και ο θάνατός του αποδώθηκε σε ατύχημα, επειδή βρέθηκε κρεμασμένος από το κωλάντερό του) και γι' αυτό πηγαίνει να γίνει μέλος, στην αδελφότητα του αδελφού του (!), τους Ντέλτα Μπάι (σέξουαλ) Θέτα. Όταν φτάνει, όλοι νομίζουν ότι ο Μπροκ επέστρεψε από τον τάφο και χαίρονται (;), αλλά όταν μαθαίνουν ότι στην πραγματικότητα είναι ο δίδυμος αδελφός του, φρικάρουν (;!) και δεν τον εμπιστεύονται. Γι' αυτόν το λόγο του αναθέτουν μία αποστολή / φάρσα, για να αποδείξει ότι είναι άξιος για τους Ντέλτα Μπάι, όπως ήταν και ο αδελφός του. Φυσικά, όπως και στο πάρτι, έτσι και στη φάρσα, κάτι θα πάει λάθος, με αποτέλεσμα ένα αεροπλάνο, να πέσει πάνω σε ένα ορφανοτροφείο. Η έκρηξη και οι κραυγές των μικρών παιδιών θα φτάσουν στα αυτιά της διευθύντριας του πανεπιστημίου, που για τιμωρία, θα τους αποβάλλει στη διάρκεια του Γκρικ Γουίκ (κολλεγιακή γιορτή που κρατάει μία εβδομάδα). Για να τους παρηγορήσει όμως, τους προτρέπει να κάνουν το δικό τους πάρτι, στο παλιό σπίτι της αδελφότητας, δίπλα στη λίμνη (τη λίμνη που δημιούργησαν οι ίδιοι, όταν είχαν σπάσει το φράγμα σε προηγούμενη φάρσα τους, και έπνιξαν ένα ολόκληρο χωριό).
"Εδώ, πάνω από τα χιλιάδες πτώματα, θα κάνουμε το καλύτερο πάρτι έβερ! Φυσικά απαγορεύεται η είσοδος σε κορίτσια"
Έτσι λοιπόν, όπως και σε πολλές ταινίες τρόμου εκείνης της δεκαετίας, η παρέα μας θα πάει διακοπές στο μικρό σπιτάκι στο δάσος, να πιουν μπύρες μέχρι θανάτου, να κάνουν σεξ μέχρι θανάτου (στη συγκεκριμένη παρέα, απαγορεύονται τα κορίτσια) και να κυνηγηθούν από σχιζοφρενή δολοφόνο, που θα τους σκοτώσει τον έναν μετά τον άλλον, με ευφάνταστους τρόπους, μέχρι θανάτου. Ποιος είναι ο δολοφόνος αυτή τη φορά; Γιατί τους σκοτώνει; Θα μείνει κανείς ζωντανός και αν ναι, γιατί; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα απαντηθούν και με το παραπάνω. Πραγματικά, είναι μία ταινία που νομίζεις ότι τίποτα δεν θα βγάζει νόημα και όμως, όλα εξηγούνται και τίποτα δε γίνεται χωρίς λόγo.
(Οκ, όχι όλα)
Λες και δεν πήρα αρκετή δόση από γκέι υπονοούμενα στο Σαμουράι, έπρεπε να δω και μία ταινία με μία αδελφότητα που απαγορεύει τα κορίτσια, και τα μέλη της είναι πολύ ...κοντά, ο ένας στον άλλον. Το Μπρο Πάρτι είναι φτιαγμένο να φαίνεται "τόσο κακό, που είναι καλό", και το πετυχαίνει απόλυτα. Γεμάτο αίμα, μπύρες, λίγο γυμνό (για το είδος του) και πολύ χοντροκομμένο χιούμορ, που είναι όμως πετυχημένο, επειδή στην ουσία, σατυρίζει το χιούμορ των σχολικών φαρσοκωμωδιών των 80'ς, αλλά και των σλάσερ ταινιών, με σκηνές φόνου όπως, κόψιμο λαιμού τύπου που ξερνάει, με αποτέλεσμα να πετάγονται από το κομμένο στη μέση λαρύγγι του, αίματα μαζί με ξερατά. Ξεμάτιασμα από λεμονοστίφτη και θάνατος για Όσκαρ, όταν ο δολοφόνος καρφώνει στο κεφάλι του αλκοολικού της παρέας, βρυσάκι βαρελιού μπύρας, αντλεί το περιεχόμενο του κεφαλιού του σε ποτήρι και του το δίνει να το πιει.
(Άμα σου φύγει και το κωλάντερο μαζί με το σκατό, μη τραβήξεις καζανάκι)
Είναι μία ταινία που θα τη δεις, όταν θα είσαι σε ανάλογη διάθεση, με παρέα και μπύρες, πολλές μπύρες. Έτσι την είδα και εγώ, αφού σε κάποια φάση στη διάρκεια της ταινίας, ήμουν τόσο μεθυσμένος, που έριξα καταλάθος, μπύρα αντί για σάλτσα μπιμπικιού (BBQ) στις πατάτες (όχι ότι δεν τις έφαγα). Την επόμενη μέρα δεν θυμόμουν και πολλά για την ταινία, εκτός του ότι μου άρεσε, γι' αυτό έκατσα να τη ξαναδώ, πριν τη σχολιάσω και τελικά δεν έφταιγε το αλκοόλ και η θολωμένη μου όραση, για την άποψη που είχα σχηματίσει. Έκλασα (ή έκλαψα) στο γέλιο και τη δεύτερη φορά.
Πριν κλείσω, να πω και ότι το ταινιάκι είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο (όλο de puta βλέπω τώρα τελευταία) των 5 second films, μίας ομάδας που γυρνάνε κωμικά σκετσάκια των πέντε δευτερολέπτων. Μπορείτε να τα δείτε όλα εδώ. Αυτά.
Άργησα να ποστάρω, επειδή ήμουν στην ουρά του Έι Τϊέμ. Χάθηκα κι εγώ, μέσα στο κλίμα των ημερών και των προσωπικών δυσκο(ι)λιών. Ας προσπαθήσω να γράψω τη σαχλαμάρα μου, να ξεχαστώ και να με κάνω να γελάσω (τα διαβάζω αφού έχω ξεχάσει, ότι τα έχω γράψει). Πάλι δε θα σχολιάσω το Εξ-Ντράμερ, ούτε το Στριτ Φάιτερ, που το είχα βάλει και ως "προσεχώς" στη σελίδα. Όλα λάθος, αλλά ποιος νοιάζεται; Εδώ ζούμε ιστορικές στιγμές (μίλησε ο Καραμανλής), ποστ αποκαλίπτικ καταστάσεις. Τη Ζόμπι αποκάλυψη φοβόμασταν, τον τρελό Μαξ θα ζήσουμε (είδες; Σαχλαμάρες)
Δεν ήθελα να δω άλλη καμμενιά, αλλά είδα. Δεν το ήξερα ότι ήταν, νόμιζα ότι ήταν κανονική ταινία αλλά έκανα λάθος. Ήταν λάθος ταινία, ξανά. Δεν βλέπω ολόκληρα τρέιλερ, ούτε διαβάζω ολόκληρες κριτικές (κανονικές κριτικές, όχι σαν τις δικές μου) πριν δω μία ταινία, για να αποφεύγω τα σπόιλερ και το στοιχείο της έκπληξης και του αιφνιδιασμού! Ορίστε λοιπόν, αιφνιδιάστικα και έκαψα κι άλλα από τα ελάχιστα εγκεφαλικά κύτταρα, που μου έχουν απομείνει (Όχι στο Όχι, όχι στο Ναι). Ας πούμε και για την υπόθεση καμία μαλακία.
Ο Ιάκωβος είναι φλώρος. Είναι νουμπάς μπάτσος, περίγελος ομοφοβικής κωμόπολης της Γερμανίας (είπαμε, στο κλίμα των ημερών) και δεν το σέβονται ούτε τα παιδάκια. Εσωστρεφής και χαμηλών τόνων που ζει μαζί με τη γιαγιά του και κοιτάει τη δουλίτσα του, χωρίς να ενοχλεί κανέναν.
"Nουμπάς;"
Όταν κακός λύκος αρχίζει και τρομοκρατεί τη γειτονιά και τα ζώα της (τετράποδα και δίποδα), με επιθέσεις σε σκουπίδια. Ο Ιάκωβος αντί να του ρίξει μία ανάμεσα στα μάτια, να το γδάρει και να κατέβει στην πλατεία φορώντας το δέρμα του, για να τον υποδεχθούν σαν ήρωα. Αρχίζει να του κάνει ντελίβερι στο δάσος, πακέτα με κοψίδια και γλυκάδια, μπας και ο λύκος καλομάθει, τον αφήσει να το χαϊδέψει και σταματήσει να κατεβαίνει για φαί στην ταβέρνα του χωριού. Λογικό ο λύκος να τον συμπαθήσει και ο αρχηγός του, να τον περάσει για κτηνοβάτη. Σαν να μην έφτανε αυτό, μία μέρα φτάνει στο αστυνομικό τμήμα, ένα μακρόστενο πακέτο (δονητής γιγαντιαίων διαστάσεων) με το όνομα του Ιάκωβου πάνω, αλλά σβησμένο και διορθωμένο με το ψευδώνυμο "μοναχικός λύκος". Πως να μην τον παρεξηγήσουν μετά;
"Ποιος έχει παραγγείλει τη συκωταριά;"
"Εγώ!"
Μετά την παράδοση του πακέτου, θα χτυπήσει το τηλέφωνο του Ιάκωβου και μία αντρική, σέξι φωνή, τύπου Μπάτμαν σε γκέι χοτ λάιν, θα τον ρωτήσει, "πήρες το πακέτο μου;". Ο μυστηριώδης άγνωστος θα του πει, ότι το πακέτο στην πραγματικότητα είναι γι' αυτόν, και ότι θέλει τον Ιάκωβο να του το πάει. Για να τον πείσει, θα του δώσει να καταλάβει, ότι μαζί του είναι και ο λύκος, που τόσο συμπαθεί ο Ιάκωβος. Τα θέλει ο κώλος του, που δεν καθυστερεί καθόλου και πάει νυχτιάτικα να βρεί έναν άγνωστο, σε ένα χαμόσπιτο μέσα στο δάσος, που δεν θα έμπαινε μέσα κανείς, για κανένα λόγο. Πόσο μάλλον, όταν απ' έξω κυκλοφορεί ένας λύκος, και ακούς την κραυγή του μέσα στη νύχτα και μέσα σε περιμένει ένας τρελός, να του πας το γράμμα (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
"Δεν τα θέλει ο κώλος μου! Απλά είμαι περίεργος"
Όταν μπαίνει μέσα στο σπίτι, αντικρίζει ένα γεροδεμένο άντρα με μακριά ξανθά μαλλιά, να φοράει ένα λευκό φόρεμα, σαν νυφικό, και με γυρισμένη την πλάτη, να βάζει κραγιόν μπροστά σε έναν καθρέφτη, υπό τους ήχους ερωτικού σαξόφωνου. Αντί ο Ιάκωβος να το βγάλει έξω αμέσως (το όπλο, το σιδερένιο), πιάνει την κουβέντα στον τρελό (μέγα λάθος, το έχω κάνει κι εγώ) σαν να μην τρέχει τίποτα, ενώ η "νύφη" τον φλερτάρει διακριτικά. Μέχρι εκεί όλα καλά, όχι όμως και όταν ο τραβεστής, πάρει το πακέτο στα χέρια του και το ανοίξει, σηκωθεί όρθιος και γυρίσει προς το μέρος του, κραδαίνωντας στο γυμνασμένο του χέρι, ένα τεράστιο παλώμενο σπαθί που στέκεται όρθιο και απειλητικό, στραμμένο στο πρόσωπο του Ιάκωβου.
"Είμαι μία μικρή, ντροπαλή κοκκινοσκουφίτσα και φοβάμαι τον κακό λύκο, βγάλε το όπλο σου και προστάτεψέ με, κυνηγέ"
Μόνο τότε θα χεστεί πάνω του ο Ιάκωβος και θα σκεφτεί ότι έκανε μαλακία, αλλά μέχρι να πάρει μπρος, η "νύφη" το έχει "σκάσει" μαζί με το συμβατικό σενάριο, μιας και όλα από εδώ και πέρα, εξελίσσονται σαν σε όνειρο. Ο Ιάκωβος, μαγεμένος από την ομορφιά της, παίρνει τη νύφη από πίσω, στην πορεία της προς την πόλη, προσπαθώντας να τη συλλάβει. Αντ' αυτού όμως, μαζεύει τα κομμένα κεφάλια που αφήνει πίσω της, αφού αποκεφαλίζει όποιον βρίσκει στο δρόμο της, ζώα και άνθρωπους. Όλο την πιάνει και όλο του ξεφεύγει η νύφη, που παίζει μαζί του, σαν τη γάτα με το ποντίκι, προσπαθώντας να του αλλάξει την αντίληψη, να τον πάρει με το μέρος της και να τον παρασύρει στην καταστροφή του χωριού και των κατοίκων του. Θα τα καταφέρει; Αν ναι, θα τα φτιάξουν; Αν όχι, θα σκοτωθούν; Που κολλάει ο λύκος μέσα σε όλα αυτά; Θα καταλάβουμε τίποτα ή να πιούμε κάνα μπάφο πριν, να κάνουμε κεφάλι;
"Να κάνετε κεφάλι"
Στέλλα κρατάω Κατάνα, σε Γερμανικό, καμμένο, γκέι χόρορ (ε ρε Πρέκα που χρειάζεστε). Είναι καλό αλλά θα μπορούσε να είναι και καλύτερο. Τουλάχιστον είναι ενδιαφέρον, φρέσκο και εντυπωσιακό για ντεμπούτο από τον Till Kleinert, που χρηματοδότησε την ταινία από το Indiegogo. Μία αλληγορία για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, με επιρροές απο David Lynch. Δεν είναι τυχαίο που τη διανομή της ταινίας, την πήρε η Artsploitation Films. Το προτείνω για γκέι ντέιτ μούβι, ή αν έχετε όρεξη για πειραματισμό.
Συντομό σχόλιο; Μικρός μπατσάκος σε μικρή πόλη, ταίζει κακό λύκο που τρομοκρατεί τη γειτονιά. Ο κακός λύκος όμως, είναι φίλος με τραβεστί Σαμουράι που επίσης τρομοκρατεί τη γειτονιά με το σπαθί του, αλλά και το μπατσάκο με το καυλί του. Συμβολικοί αποκεφαλισμοί, ομοφυλικός ερωτισμός και σουρεάλ. Αυτά βλέπω.
(Το τρέιλερ)
(Η ψηλόλιγνη Γερμανική αφίσα)
(Η κοντόχοντρη Αμερικάνικη αφίσα)
(Αυτός και το πουλί του)
"Είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε;"
"Χαλάρωσε και απόλαυσέ το"
"Σε μια ώρα θα 'χουν όλα τελειώσει, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.
Πάλι δε σχολίασα το Ex-Drummer, θα το ξεχάσω στο τέλος. Τουλάχιστον σχολιάζω ταινία και όχι βίντεο κλιπ ή εσάς και τα γουγλαρίσματά σας, κάτι είναι και αυτό.
Το Κόμπατ Σοκ (aka American Nightmare) ξεκινάει με στοκ φούτατζ από τον πόλεμο του Βιετνάμ και νομίζεις ότι θα δεις πολεμική περιπέτεια γεμάτη σφαίρες και ιδρωμένα μπράτσα, νομίζεις. Τουλάχιστον τα πρώτα δέκα λεπτά, έχουν μία μικρή (πολύ μικρή) σχέση με την παραπλανητική αφίσα, όπου και θα δεις χτικιάρη Καραμήτρο με πολυβόλο από το πανηγύρι στις Βρυσούλες, να τριγυρνάει καλοκαιριάτικα στον Κάλαμο και να σκουντουφλάει πάνω σε διαμελισμένα πτώματα (χορηγία του κρεοπωλείου Ασγουδάκη) με Βίετ Κονγκ Μεταξουργείου να τον έχουν πάρει από πίσω (στο κυνήγι), μέχρι που τον φτάνουν, τον πιάνουν και ...όλα τελειώνουν εκεί. Για τον Καραμήτρο που έβλεπε ένα κακό όνειρο - ανάμνηση και για τον θεατή που δε θα δει άλλo Βιετνάμ στο υπόλοιπο της ταινίας.
(Τίτλοι τέλους για την περιπέτεια, τίτλοι αρχής για το δράμα)
Ο Φράνκι (ο Καραμήτρος δηλαδή) ξυπνάει από τον έναν εφιάλτη στον άλλον, από το παράφωνο κλάμα του παραμορφωμένου παιδιού του (εξαιτίας των χημικών που εκτέθηκαν τα αρχίδια του στον πόλεμο). Με λερωμένο σώβρακο και τρύπια κάλτσα, σε ένα σπίτι που μοιάζει με επεισόδιο της εκπομπής του Σκάι "Αστραφτερά Σπίτια" και μία χοντρή γυναίκα (απαράδεκτό fat shaming σεξιστικό σχόλιο) που του γκρινιάζει ασταμάτητα, τον κατηγορεί για την κατάντια τους και του φωνάζει "πεινάω, κάνε κάτι!", ο Φράνκι παίρνει τους δρόμους σε αναζήτηση δουλειάς, φαγητού ή απλά μίας ελπίδας.
"Τόσες ευκαιρίες καριέρας που δεν ξέρω ποια να διαλέξω"
Περιπλανιέται σαν την άδικη κατάρα, υποτίθεται ψάχνωντας για δουλειά, ενώ στην ουσία ξαναζεί τις τραυματικές εμπειρίες του από τον πόλεμο (και εμείς μαζί του, με φλας μπακ) κλαίγοντας τη μοίρα του, σε μία παρακμιακή πόλη που μοιάζει εγκαταλειμμένη, γεμάτη κλειστά καταστήματα, ξενοίκιαστα διαμερίσματα, πρεζάκια και κλεφτρόνια. Εκεί συναντάει φίλους που όχι απλά δεν μπορούν να τον βοηθήσουν αλλά ζητάνε αυτοί βοήθεια από αυτόν αφού είναι στην ίδια ή και χειρότερη κατάσταση, και προσπαθεί να αποφύγει χωρίς επιτυχία, τον τοπικό τοκογλύφο, επειδή του έχει πάρει δανεικά και αγύριστα.
(Είπαμε, είναι στο 1984)
Όπου φτωχός και η μοίρα του. Όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο και η ελπίδα δεν έρχεται ποτέ, ο κατήφορος δεν έχει τέλος και ο πάτος έχει τρύπα (όλο τα ίδια γράφω) για το Φράνκι, που αρχίζει σιγά σιγά να λυγίζει από την πίεση για επιβίωση και την πείνα (αυτό με την πείνα το παθαίνω κι εγώ) και στο μυαλό του η ζούγκλα του Βιετνάμ γίνεται ένα με τη ζούγκλα της πόλης. Τι θα κάνει ο Φράνκι; Θα βρει την άκρη γι' αυτόν και την οικογένειά του; Πως θα ξεπέρασει το πρόβλημα της φτώχιας και του κοινωνικού αδιεξόδου; Αν είστε σε παρόμοια κατάσταση και θέλετε να μάθετε, μην το δείτε, δείτε αυτό καλύτερα.
Δεν έγραψα πολλά για την ιστορία, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν γίνονται (πολλά). Στη μεγαλύτερη διάρκεια της ταινίας, βλέπουμε τον Φράνκι να τριγυρνάει, είτε στη ζούγκλα, είτε στην πόλη και ακούμε τις σκέψεις του για την κατάστασή του και την κοινωνία, πράγμα που την κάνει κουραστική. Παρ' όλα αυτά όμως, αυτή η στασιμότητα και η επανάληψη, σου μεταδίδει εύκολα το αίσθημα της απαισιοδοξίας και του αδιεξόδου, και κάνει το ξέσπασμα στο φινάλε, ακόμα πιο λυτρωτικό.
"Σήμερα είναι η πρώτη μέρα, του υπόλοιπου της ζωής μου"
Κατάθλιψη, παρακμή και κοινωνική κριτική λοιπόν, σε αυτήν την καλτ μπιμουβιά της Troma,που μετά την προβολή χρειάζεσαι ντουζάκι να καθαρίσεις, σουβλάκια να χορτάσεις, μπίρες να χαρείς και ομιλία του Τσίπρα να αισιοδοξήσεις. Χάι λάιτ οι αναμνήσεις του Βιετνάμ, το παραμορφωμένο μωρό που δεν αντέχεις ούτε να το βλέπεις, ούτε να το ακούς, και τα πλάνα της πόλης που θα σε κάνουν να μη θες να επισκεφθείς την Αμερική ποτέ.
Το τρέιλερ
(Η κανονική αφίσα)
(Η παραπλανητική σε βαθμό απατεωνιάς αφίσα)
(Το παραπλανητικό σε βαθμό απατεωνιάς εξώφυλλο βιντεοκασσέτας)
"Ψιτ! Κούκλε; Αν δουλέψεις για μένα, θα βγάλεις καλό μεροκάματο"
-"Για τι με πέρασες; Αλήτη!"
"Αχ τι γλυκό που είναι το μωράκι σας, φτου! Μην το ματιάσω"
"Πάλι δεν πιάνει τίποτα, μόνο παράσιτα"
"Ίσως αν την κοιτάζω πολύ ώρα να αρχίσω να βλέπω πράγματα, όπως το κοριτσάκι στο Πόλτεργκαϊστ"
"Πεινάω σου λέω, θέλω να φάω!"
"Φάε το μωρό"
"Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, από το ο καλύτερος μεζές, δεν απέχει πολύ"
"Το γάλα βρωμάει περισσότερο από τις κάλτσες, θα φάω τις κάλτσες"
"Ένα κιλό κιμά παρακαλώ"
-"Βγήκε λίγο παραπάνω, να το αφήσω;"
Υ.Γ. Κάποιος μου είπε ότι δεν είμαι τόσο καυστικός πλέον. Φταίνε τα Μαλόξ που παίρνω για τις ξυνίλες και τις καούρες, προσπαθώ να τα κόψω αλλά έχω εθιστεί. Επίσης, κάποιος άλλος μου είπε (όλο μου λένε) ότι η ταινία είναι βασισμένη σε αυτό το κομμάτι (ο Θεός να το κάνει).
Πάλι δε θα σχολιάσω ταινία! Από το κακό στο χειρότερο πάει αυτό το μπλογκ, η επόμενη ανάρτηση θα είναι καμία προσωπική ανησυχία, άποψη ή ακόμα χειρότερα, παράπονο Ξανθοπουλέικο για τις φάπες της ζωής, την κακή τύχη και το γραμμένο που το λένε πεπρωμένο, που αντί να τα κραυγάξω να μου φύγουν, να τα κλάψω σε έναν ώμο, να τα πω στην κάμερα ή να γράψω ένα τραγούδι, θα τα κάνω μουσκεμένη (από τα δάκρυα) ανάρτηση στο μπλόγκερ. Μην ελπίζετε όμως, δε θα κατρακυλήσω τόσο. Προτιμώ να ασχοληθώ με τα στατιστικά του μπλογκ, τις πηγές επισκεψιμότητας και τις λέξεις-κλειδιά αναζήτησης, που βρίσκω διαμάντια όπως το "παλιές ταινίες πορνο με παππουδες" (γιατί τονίζει μόνο το παλιές ταινίες;).
Ορίστε, αυτά γκουγκλάρετε εσείς οι ανωμαλιάριδες (ξέρετε ποιοι είστε) και σας βγάζει στο μπλογκ. Μα καλά, είστε σοβαροί; Αν τα έβλεπα από κάποιον άλλο θα νόμιζα ότι είναι φώτοσοπ αλλά τα βλέπω από εμένα και έτσι ξέρω ότι δεν είναι. Υπάρχει άνθρωπος που γκουγκλάρει "dad biazei tis kores tsonta"; Ας μη σχολιάσω την τσόντα που ψάχνει και ας μείνω στο πρακτικό μέρος. Τι περιμένει να του βρει η γκουγκλ όταν γράφει και γκρίκλις, και μισά Ελληνικά, μισά Εγγλέζικα; Όλα λάθος! Εννοείται πως θα του βγάλει το "Λάθος Ταινίες", και ο τύπος το κλικάρει κιόλας επειδή "λάθος ταινίες" είναι, μπορεί να έχει και παιδεραστικές, αιμομικτικές τσόντες. Εγώ πάντως ταγκζ στα γκρίκλις δεν έχω βάλει ("αιμομίκτης" και "παιδέρας" παίζει να έχω βάλει στα Hidden In The Woods και Bad Boy Bubby).
Λοιπόν, τα παρακάτω στοιχεία τα έχω παρουσιάσει μόνο στο φέισμπουκ και έχω αδικήσει το πεθαμένο μπλόγκερ, κρίμα είναι. Δείτε εδώ τα χάλια σας.
Ξεπερνάμε τα κάστιν κάουτς, Σάσα.gr (;) και ta poio xekola pitsirikia, καταλαβαίνουμε τι θέλουν να δουν οι άνθρωποι, αλλά αυτός που γκούγκλαρε στο γκουγκλ τη λέξη γουγλ; Γιατί άνθρωπε μου; Τι ήθελες να του προκαλέσεις; Εσωτερική αναζήτηση και αυτογνωσία; Καλά ο τελευταίος, τι έψαχνε, οδηγίες; Τι να κάνεις σε περίπτωση που είσαι μόνος στο σπίτι; Σε περίπτωση που έχυσες (και λέρωσες); ή που έγινε μαλακία; Αυτά κάνεις όταν είσαι μόνος στο σπίτι; Πάρε τωρα το Λάθος Ταινίες να μάθεις.
Για το "dad biazei" τα είπαμε στην αρχή, έχει θέμα ο άνθρωπος, ελπίζω να μην έχει κόρες. Ο άλλος προφανώς έψαχνε κάποιον γαμιά επειδή μάλλον δεν έχει στη γειτονιά τουκαι η γκουγκλ μετά από λεπτομερή ανάλυση των δεδομένων τον έβγαλε στο μπλογκ μου, ευτυχώς που δεν έχω τη μούρη μου στο προφίλ.
Καλά, αυτός είναι σίγουρα ο Μάνθος που ψάχνει τη μοναδική του αγάπη στον κυβερνοχώρο. Δεν είσαι ο μόνος Μάνθο (το γουγλ δε φεύγει από εκεί).
Και η απορία παραμένει, γιατί έβαλε τόνους μόνο στο "παλιές ταινίες"; Μάλλον θα το έκανε copy paste και θα συμπλήρωσε δίπλα το "πορνο με παππουδες" επειδή το "παλιές ταινίες" σκέτο είναι πολύ γενικό, μπορεί να του έβγαζε Τσάρλι Τσάπλιν, πως θα του σηκωθεί με αυτό; Ενώ με τους παππούδες παθαίνει πρόωρη εκσπερμάτωση κατευθείαν. Ο άλλος γκουγκλάρει ακόμα το γκουγκλ και ο άλλος ψάχνει ακόμα για γαμιά.
Η Σάσα είναι σταθερή αξία, επειδή την έχω ταγκάρει στο Open Windows που πρωταγωνιστεί και μου στέλνει πελάτες που δεν ξέρουν να διαβάζουν Ελληνικά (γι' αυτό πρόσθεσα το Google Translate στο μπλογκ, για να τα καταλαβαίνουν όλα λάθος, τσεκάρετέ το έχει γέλιο). Το "ελα ρε μαχ χεσε την πρεζα μου" (από το ωραίο εργάκι "Τσίου", να το δείτε) ναι μεν είναι λάθος ταινία αλλά δεν έχω κάνει καμία αναφορά σε αυτή, δε μπορώ να καταλάβω που κολλάει με το μπλογκ. Όχι ότι μπορώ να καταλάβω το "κερατάς παρακολουθεί τη γυναίκα...".
Το πιο γελοίο από τα τρία είναι το πρώτο, ότι κάποιος ανυποψίαστος σινεφουκαράς έψαξε για νόημα στο Enemy και το βρήκε στο μπλογκ που είναι γνωστό για τις ακαδημαϊκές αναλύσεις του, ειδικά τώρα που έχει και Εγγλέζικα, "Enemy, Greek title "copy the man" and bugger translation, not not clones ( not clones? ) nor photocopiers new film by director of Prisoners (what with Wolverine and pisoglenti caterpillars) but has two Jake Gyllenhaal , is must see for dld / his fans". Για να μάθει να βλέπει τέτοια.
Ετικέτες "Γαλλικό" και "μιλφ" δεν έχω, αλλά γράφω "Μοναχική μιλφ" και "Γαλλικό τρέιλερ" (βασικά μόνο αυτά γράφω) στο In Their Sleep οπότε δικαιολογείται. Το "κατουριέμαι πάνω μου" δεν μπορώ να το εξηγήσω. Αυτός ο άνθρωπος ίσως έχει πρόβλημα ακράτειας (ή φετίχ) και έψαχνε θεραπεία στο διαδίκτυο, με το να διαβάσει το μπλογκ μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα θα έχει.
Δε ξέρω αν η συνέχεια του "θέλω.να.καυλωσο" είναι το "και. δε. μπωρο.", που σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει κάποιο πρόβλημα και το ψάχνει στο διαδίκτυο ή απλά περιμένει τη μηχανή αναζήτησης να καταλάβει έτσι απλά το αίτημά του και να το ικανοποιήσει με το να του παρουσιάσει λινκς με ό,τι είναι αυτό που τον καυλώνει (εκτός αν δεν το ονομάζει γιατί δεν το γνωρίζει ούτε αυτός). Τώρα παρατήρησα ότι μάλλον είναι ο ίδιος που γκούγκλαρε το " μαλακια. μονος. σπυτι. χυσια" γιατί εκτός του ότι είναι ανορθόγραφος, είναι ο μόνος που βάζει τελείες μετά από κάθε λέξη! Χα! και πάλι τον έβγαλε στο μπλογκ! Διπλό χα!
Αυτά είναι προς το παρόν τα πιο κουλά γουγλαρίσματα που σας οδήγησαν στο Λάθος Ταινίες. Θα συνεχίσω να κάνω πριντ σκριν τα στατιστικά και όταν μαζέψω νέο υλικό από τα αίσχη σας θα σας τα δείξω να ντραπείτε και να ξέρετε ότι ξέρω τα κρυφά σας βίτσια! Ελπίζω να μείνατε ικανοποιημένοι τουλάχιστον και ας μην ήταν αυτό ακριβώς που ψάχνατε.
Μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε στο τρίτο μέρος των λάθος βιντεοκλιπιών (ποιος το περίμενε ότι θα το τράβαγα τόσο πολύ; ...το σχοινί). Στο πρόγραμμα είχα να σχολιάσω τον πρώην ντράμερ (Γουίπλας και μαλακίες) αλλά δεν βρίσκω το σωστό τέμπο, μάλλον επειδή ταυτίζομαι με τους προβληματικούς μουσικούς και το παίρνω πολύ σοβαρά. Γι' αυτό είπα να ρίξω κανένα τραγουδάκι να ξελαμπικάρω. Ας ξεκινήσει η μουσική λοιπόν. Αβάντι μαέστρο!
Ξεκίνησα ερωτικά με δυναμικό ντουέτο, Στόγια (η διάσημη για τους μυημένους πορνοστάρ, που έπινε ρακές στα Εξάρχεια και χαρήκαν οι τσοντόβιοι) και γιο Χοντορόφσκι (μεγάλος και τρανός λάθος σκηνοθέτας), που έκανε βίντεο κλιπ τσόντα, παρωδία των ταινιών του πατέρα του, μόνο και μόνο για να τη χουφτώσει (τη Στόγια). Μικρό κώλο δεν έδειρες μεγάλο δεν ορίζεις.
O Τζακ Μπλακ έχει καταντήσει αηδία, οι Οφ! όμως όχι. Δύο μπακτουμπάκ βιντεοκλιπιά. που μας κάνουν ένα μικρού μήκους φιλμάκι, γεμάτο δράση, συγκινήσεις και μαύρο χιούμορ.
Το μουστάκι είναι ο φερετζές του πούστη (λένε). Μικρός πουστράκος εκμεταλεύεται μουστακαλή σε ώρα ανάγκης, 100% αρσενικό που στη δύσκωλη ώρα ενδίδει με το ζόρι (τραβάτε με και ας κλαίω) και δε σκέφτεται, ότι στη ζωή, ότι δίνεις παίρνεις.
Δεν ξέρω τι να γράψω γι' αυτό. Δεν ξέρω καν, αν πρόκειται για κανονική μπάντα, ξέρω μόνο ότι κάποιου αρέσει το (τσι)μπουκάκι. Σημασία έχει ότι είναι αρκετά λάθος για να μπει εδώ, ίσως και λίγο περισσότερο απ' όσο χρειάζεται.
Αυτό μάλλον το έχετε δει όλοι, αλλά δε μπορούσα να μην το βάλω (το βίντεο). Θυμάμαι όταν είχε πρωτοβγεί, το είχα ποστάρει στο φέισμπουκ, και μία δεσποινίς το είχε βρει προσβλητικό και με είχε κράξει. Σιγά μωρή Παναγιά εσύ! Τι να πεις;
Μικρού μήκους φιλμάκι, preview του άλμπουμ World Painted Blood των Slayer, από το δημιουργό του υπεργαμάτου καρτούν Metalocalypse, που έχει πιάσει το κυνικό μαύρο χιούμορ και το διαβολικό ύφος της μπάντας. Πολύ καλό, να το δείτε όλο.
Ενημερωτικό παιδικό τραγουδάκι, για να μη φοβούνται τα παιδιά το φόβο. Ενώ φαίνεται σωστό, για κάποιο λόγο είναι πολύ λάθος και τρομακτικό. Το Everything is terrible είναι μπλογκάρα γεμάτη λάθος στιγμές, της παλιάς Αμερικάνικης Τηλέ Όρασης. Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.
Οι Cornbugs είναι η μπάντα του τιτανοτεράστιου horror icon Bill Moseley, αγαπημένου μου και πιο αδικημένου χαρακτήρα της οικογένειας Σόγιερ. Η αφήγησή του είναι πιο κρίπι από το βίντεο κλιπ, που σου εξηγεί σαν βέρος ρέντνεκ, πως περνάνε τα γουρούνια στο σφαγείο. Μουσική, στίχοι, βίντεο, όλα λάθος.
Οι Residents είναι γνωστοί ανωμαλιάριδες (μουσικά εννοώ) και ανώμαλο είναι και αυτό το βίντεο κλιπ (όχι ότι τα υπόλοιπά τους είναι φυσιολογικά).
Είχα σκοπό να βάλω το Fantasy από αυτούς (να το δείτε), αλλά έπεσα πάνω σε αυτό που δεν το είχα δει. Ξεκινάει όμορφα και έξυπνα, αλλά αν ήταν μόνο αυτό, δεν θα το έβαζα σε αυτή τη λίστα. Πολύ καλό.
Φινίτο λα μούζικα! Φτάσαμε στο τέλος κι αυτού του επεισοδίου των λάθος βίντεο κλιπ. Ραντεβού τον επόμενο μήνα, στο ίδιο κανάλι την ίδια ώρα. Εώς τότε να τα κάνετε όλα λάθος και να περνάτε μία βόλτα από τη σελίδα στο Φέισμπουκ και το Σινέ Τουίτς, αριβερντέτσι!
