Σε έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση; Δουλεύεις σαν το ζώο για ένα κομμάτι ψωμί; Ή ακόμα χειρότερα, δεν δουλεύεις καθόλου; Νιώθεις εγκλωβισμένος στην τσιμεντούπολη, σαν στυμμένη λεμονόκουπα σε κάδο σκουπιδιών; Θες να ξεφύγεις; Να ζήσεις ελεύθερος; Να είσαι ανεξάρτητος χωρίς να έχεις ανάγκη ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΟΥΣ; Εχεις σκεφτεί την αγροτική ζωή; Αν όχι να η ευκαιρία σου να ενημερωθείς πλήρως, για τα οφέλη του να ζεις κοντά στη φύση και πως μπορείς να επιβιώσεις σαν αγρότης. Στην επόμενη μίαμιση ώρα, θα δεις πως η μητέρα Γη μπορεί να σου τα προσφέρει όλα. Στέγη, τροφή, έρωτα, τρέλα!
(Παράδεισος)
Το "Vase De Noces (μετ. One man and his pig)" είναι ένα Βελγικό arthouse φιλμάκι του 1974 και θεωρείται πολύ σπάνιο και σοκαριστικό (πλέον δεν είναι τίποτα από τα δύο). Σκεφτείτε ότι στην Αυστραλία είναι απαγορευμένο από την πρώτη φορά που προβλήθηκε το 74' έως και σήμερα! Eκτός όμως από μία σκηνή που ή θα σε κάνει να ξεράσεις, ή θα σου ανοίξει την όρεξη για σοκολατίνα, σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια θα σκαλίζεις τη μύτη σου και θα κοιτάς τις μύξες σου από τη βαρεμάρα. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι σκατά (κρατήστε το αυτό) είχε στο μυαλό του ο δημιουργός του. Από τον τίτλο και μόνο πρέπει να έχετε υποψιαστεί για το τι θα ακολουθήσει, γι' αυτό θα σας πω ότι το ΙΜΔΒ το χαρακτηρίζει σαν "Τρόμου / Ρομάντζο" για να σιγουρευτείτε. Α ναι, επίσης ο ανεπίσημος αλλά πιο γνωστός τίτλος της ταινίας είναι "The Pig Fucking Movie"!
"Όινκ"
Με το που ξεκινάει αυτό το αριστούργημα, βλέπουμε τον πρωταγωνιστή που δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του, να προσπαθεί επί τρία γαμημένα λεπτά, να φορέσει ένα κεφάλι κούκλας, στο κεφάλι ενός περιστεριού! Γουάτ δεφάκ! Για ποιο λόγο; Για κανέναν. Αν κατάφερνε να του το φορέσει (το κεφάλι ...της κούκλας) και βλέπαμε πλάνα του πουλιού να πετάει με ανθρώπινο κεφάλι θα ήταν γαμάτο, αλλά όχι, δεν τα κατάφερε επειδή το περιστέρι σαν σύμβολο της ελευθερίας (και της κουτσουλιάς) που είναι, αντιστάθηκε ηρωικά.
(Με το λάθος πουλί παίζεις)
Ο μαλάκας αυτός λοιπόν, ζει ολομόναχος σε μία μεγάλη φάρμα με κότες, κόκορες, πάπιες και μία γουρούνα στην οποία έχει ιδιαίτερη αδυναμία και όποτε βρίσκει ευκαιρία τη χουφτώνει. Η καθημερινότητά του είναι να τρώει, να χέζει, να βάζει σε βάζα τα κεφάλια από τις κότες που σκοτώνει και να προσπαθεί να πηδήξει τη γουρούνα, η οποία συνήθως δεν του κάθεται (μα γιατί;) και λέω συνήθως διότι θα έρθει η στιγμή που θα του κάτσει ("λέγε λέγε το κοπέλι, κάνει την κυρά και θέλει") και θα γίνουμε μάρτυρες μίας πολύ όμορφης και τρυφερής ερωτικής πράξης. Κάποιοι από εσάς μπορεί και να την παίξουν κιόλας.
Η σκηνή αυτή αν και αληθοφανής, δεν νομίζω να είναι αληθινή (κρίμα). Δεν βλέπουμε "σκληρό" πορνό δηλαδή, αλλά "μαλακό". Η σκηνή όμως που η γουρούνα γεννάει τα παιδιά του βλάχου (ναι, κατάφερε και την άφησε έγκυο ...τη γουρούνα ...ο άνθρωπος. Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ' ανέβει στο κρεβάτι) είναι αληθέστατη και βλέπουμε σε γκρο-πλαν το θαύμα της γέννας. Δηλαδή τα μουνόχειλα της γουρούνας να χτυπάνε παλαμάκια την ώρα που βγαίνουν από μέσα τα τρία γουρουνανθρωπάκια, που στην όψη όμως είναι σκέτα γουρούνια. Προφανώς δεν υπήρχε χρήμα για ειδικά εφέ, οπότε βάλτε τη φαντασία σας να οργιάσει.
"Να σας ζήσει"
Δυστυχώς όμως για τον πατέρα, τα βλαστάρια του εκτός του ότι φαίνονται σαν γουρούνια, σκέφτονται και σαν γουρούνια, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δεθούν συναισθηματικά μαζί του και να προτιμούν να κυλιούνται στη λάσπη με τη μάνα τους, παρά να κάθονται μαζί του στο τραπέζι, να φάνε σαν άνθρωποι.
"Μην τρώτε σαν γουρούνια!"
Γι' αυτό λοιπόν ο μαλάκας, σε μία κρίση ζηλοτυπίας ("Δεν καταλαβαίνω τι παραπάνω έχει η μάνα σας από εμένα, τι; Επειδή σας γέννησε; Εγώ τη γάμησα όμως") τα κρεμάει! Βλέπουμε τα τρία μικρά γουρουνάκια, κρεμασμένα από μικρές, παιδικές θηλιές και μαζί με εμάς τα βλέπει και η μάνα τους, που την πιάνει υστερία και τρέχει πάνω κάτω στη φάρμα, ώσπου πέφτει σε ένα βόθρο και πνίγεται. Τώρα επίτηδες έπεσε; Καταλάθος; Θα σας γελάσω. Το θέμα είναι ότι από εκεί και πέρα παθαίνει υστερία και ο μαλάκας και η ταινία αρχίζει να ξεφεύγει (ναι, μέχρι τώρα ήταν φυσιολογική). Να σας κάνω σπόιλερ; Ξέρω ότι δεν θα τη δείτε. Θα σας πω μόνο ότι περιέχει πολλές και ενδιαφέρουσες σκηνές κοπρολαγνίας, που είναι και οι μόνες που ίσως μπορούν να θεωρηθούν σοκαριστικές και ένα τέλος που δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε να είχε γυριστεί χειρότερα. Πρέπει να είναι η πιο αστεία απεικόνιση πνεύματος που έχω δει. Το οποίο εκτός των άλλων, αιωρείται προς τον ουρανό ανάποδα, δηλαδή με τα πόδια προς τα πάνω και το κεφάλι προς τα κάτω!
(Εγώ, μετά το τέλος της ταινίας)
Το ταινιάκι αυτό θα βλεπόταν πολύ πιο ευχάριστα (;) αν ήταν μικρού μήκους. Οι σκηνές που όντως συμβαίνει κάτι και εξελίσσεται η ιστορία είναι 4-5 και όλες οι υπόλοιπες είναι επαναλαμβανόμενα πλάνα της φάρμας και του τύπου να κάνει ασυναρτησίες. Δηλαδή πόσες γαμημένες φορές πρέπει να δούμε τα ντουβάρια της φάρμας, τις κότες να τρώνε, τις κότες να γαμιούνται, τις κότες να τσακώνονται; Τον μαλάκα να τρώει, να χέζει και να τριγυρνάει; ΠΟΣΕΣ (τόσες 1-0); Αν προσθέσεις το γεγονός ότι δεν έχει καθόλου διαλόγους και το μόνο που ακούς είναι οι ήχοι από το περιβάλλον (όινκ όινκ, κικιρίκου και κλανιές. Αλήθεια.) και το σάουντρακ (κλασική μουσική και "εφέ" από συνθεσάιζερ της εποχής), κάνει το μαρτύριο της προβολής αφόρητο.
Υ.Γ. Μετά από περίπου τρεις μήνες, επιστρέφω δυναμικά με ριβιού ταινίας που δεν βλέπεται. Όπως καταλάβατε έφτιαξα επιτέλους το κομπιουτεράκι μου, γύρισα από τις διακοπές και συνεχίζω να σπαταλάω τον ελεύθερο χρόνο μου, γράφοντας μαλακίες για μαλακισμένες ταινίες. Καλό χειμώνα.
(Αρχίσαμε και τα τρέιλερ τώρα;)
Για τον Ελάιτζα τα έχω ξαναγράψει, το παιδί γουστάρει τρόμο. Φαίνεται από τη μούρη του άλλωστε, ότι είναι ανώμαλο.
Κάθεται και κάνει τον παραγωγό σε ότι νέα ανεξάρτητη καμμενιά τρόμου κυκλοφορεί και σε μερικές από αυτές παίζει κιόλας. Maniac, Pawn Shop Chronicles, Grand Piano, Cooties, Open Windows (λάθος ριβιού εδώ), Toad Road, LFO, A Girl Walks Home Alone at Night, The Boy, The Home, It Was Cruel, Bad Vibes. Αλλά εκτός από τη φόρα που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια, το πρόβλημα το είχε από παλιά. Child In The Night, The Good Son, The Faculty, Sin City, The Oxford Murders.
Τώρα είναι παραγωγός σε μία νέα καμμενιά τρόμου, που από το τρέιλερ και μόνο την αγάπησα! Ας είναι καλά ο Άταξ και Ταραξάκο που μου την έστειλε. Το The Greasy Strangler είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Jim Hosking που είχε κάνει το "G is for grandad" segment για το "ABC's Of Death 2". Θα βγει στις αίθουσες τον Οκτώβριο και φαίνεται σαν συνδιασμός Quentin Dupiex (τα γράφω γι'αυτόν εδώ) και The Taint (λάθος ριβιού εδώ). Η υπόθεση στο ΙΜΒΔ γράφει "The Los Angeles-set tale follows Ronnie, a man who runs a Disco Walking tour along with his browbeaten son, Brayden. When a sexy, alluring woman comes to take the tour, it begins a competition between father and son for her attentions. It also signals the appearance of an oily, slimy inhuman maniac who stalks the streets at night and strangles the innocent, soon dubbed 'The Greasy Strangler". Mυρίζει σαν κάτι να καίγεται, σαν θαύμα γεύση, σαν γκολ! Ακριβώς αυτά που θέλω να βλέπω δηλαδή. Στην αναμουνί λοιπόν.
(Το τίζερ τρέιλερ)
(Η ωραία αφίσα)
(Κι εδώ ολόκληρο το "G is for grandad", για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται)
Ο Νέος Κόσμος ώρες ώρες, μοιάζει με την Κυψέλη, και συγκεκριμένα τις ώρες που ψάχνω να παρκάρω. Σε αυτές τις δύο περιοχές, δεν βρίσκεις να παρκάρεις ούτε με αίτηση. Εγώ βρίσκω, επειδή είμαι μεγάλη οδηγάρα και περνάω το Άτος από την τρύπα της βελόνας, αλλά ακόμα κι εγώ δυσκολεύομαι μερικές φορές (συμβαίνει σε όλους).
"Όχι, δεν συμβαίνει σε όλους!"
Ένα βράδυ λοιπόν που γύρναγα από ξενύχτι, δεν την πάλευα να ψάχνω 50 ώρες για πάρκινγκ και λέω από μέσα μου "Μεγάλε Κρομ, κάνε να βρω πάρκινγκ έξω από το σπίτι μου. Μία φορά ρε πούστη μου (όχι εσύ Κρομ, σχήμα λόγου είναι), κάνε μου τη χάρη και μην με ταλαιπωρείς", και με το που στρίβω στο στενό μου (δρόμο), σαν από θαύμα, βλέπω θέση αεροδιάδρομο, δέκα μέτρα από την πόρτα του σπιτιού μου! Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου! Είναι κάτι τέτοιες στιγμές, που πιστεύω ότι υπάρχει Σατανάς και μας προσέχει. Τέλος πάντων, παρκάρω γρήγορα γρήγορα, με μόλις δύο κινήσεις του τιμονιού, γουάξ οφ, γουάξ ον, σαν τον Νίντζα της οδήγησης, μη σπάσει ο Διάολος το ποδάρι του και εμφανιστεί κάνας παπάρας από το πουθενά, μου πάρει τη θέση τελευταία στιγμή και χρειαστεί να γίνω Νίντζα κανονικός.
(Όταν ήμουν μικρός, έβλεπα πολλές ταινίες Μουνίντζα)
Mε το που βγαίνω από το αμάξι, βλέπω στο πεζοδρόμιο, ένα δίευρω! Ώπα, είπα λέω, τι τύχη είναι αυτή; Ρε μήπως έχω φτάσει σπίτι και κοιμάμαι; Γιατί ρε φίλε, λίγα είναι; Δύο ευρώ είναι μία μπιρίτσα, ή ένα σουβλάκι, υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτά; Κερασμένα από το πουθενά, έστω και από λάθος; Τι άλλο θες δηλαδή; Λέω από μέσα μου, "Βαγγέλη, άλλαξε η τύχη σου αγόρι μου, γύρισε ο τροχός, σήκω το πρωί, πλύσου, ξυρίσου και πήγαινε παίξε ένα Τζόκερ, να πάρεις επιτέλους αυτά που σου χρωστάει η πουτάνα η ζωή, που τόσο άδικα σε έχει ταλαιπωρήσει". Παίρνω το δίευρω, το βάζω στην τσέπη μου και πάω περίχαρος στο κρεβατάκι μου, να κοιμηθώ τον ύπνο του δικαίου. Κούνια που σε κούναγε Βαγγελάκη, μια χαρά θες; Δύο τρομάρες θα πάρεις. Επειδή παίζεις σε φαρσοκωμωδία γι' αυτό. Επειδή είσαι ο Χοντρός Και Λιγνός και το Τρίο Στούτζες μαζί και κάποιος σπάει πλάκα.
"Είσαι να σπάσουμε μία μουνόπλακα, εδώ στο μπαλκόνι;"
Το πρωί με ξυπνάει ο ήχος του κουδουνιού. Αυτό το ενοχλητικό ΜΠΖΖΖΖΖ! Σαν τεράστια ρομποτική μύγα, ΜΠΖΖ ΜΠΖΖΖ ΜΠΖΖΖΖΖ! Σηκώνομαι με κεφάλι καζάνι και προσπαθώ να βάλω το παντελόνι βιαστικά, χωρίς να σαβουριαστώ την ώρα που κατεβαίνω τα σκαλιά, για να προλάβω να ανοίξω την πόρτα. Πατάω το κουμπί στο θυροτηλέφωνο να ρωτήσω ποιος είναι και ακούω "Βαγγελάκι εσύ;" απαντάει ο Μήτσος (ο γείτονας μασκότ-φύλακας της γειτονιάς. Μεγάλη μορφή, μικροαπατεωνίσκος και γιος του γνωστού Καπετάν Αντρέα Ζέπο, χαίρομαι όταν σε βλέπω), "Το Άτος στη γωνία δικό σου είναι;", "Ναι" του λέω, "Έλα έξω" μου λέει, επειδή "ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΑΚΩΣΕ!".
"Α συγνώμη, εγώ φταίω, όπως διαλογιζόμουν χαλάρωσα πολύ και μου έπεσε ένα βυζί από το μπαλκόνι και τα ισοπέδωσε όλα"
Κεραμίδα στο κεφάλι! Μωρή πουτάνα, μωρή καριόλα, μου έδωκες δύο ευρώ, για να μου πάρεις δύο χιλιάδες; Τι αμαρτίες πληρώνω (και όχι μόνο); Βγαίνω έξω και τι να δω; Κόσμος μαζεμένος γύρω από το θύμα. Γείτονες που με ξέρουν, αλλά δεν τους ξέρω εγώ και τώρα έπρεπε να τους μάθω. Σπάω τον κλοιό, μπαίνω στο τόπο του δυστυχήματος, προετοιμασμένος για τα χειρότερα, έτοιμος να δώσω ακόμα και το φιλί της ζωής στο αυτοκινητάκι μου και ευτυχώς, τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά όσο νόμιζα. Δεν είχε πέσει ολόκληρο το μπαλκόνι, αλλά ένα κομμάτι από το κάτω μέρος, το οποίο μου είχε σπάσει το παρμπρίζ και είχε κάνει λακούβες στην οροφή, το καπό και το φτερό. Χίλιες φορές να μου πλάκωνε τον πούτσο. Γαμώ την Παναγία (είπα από μέσα μου, μην με ακούσουν οι γείτονες και με περάσουν για αλήτη).
Εντάξει, θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα, θα μπορούσα να ήμουν μέσα την ώρα που έπεσε η μαλακία από τον ουρανό και τώρα να μην είχα κεφάλι, αλλά έτσι θα τελείωνε νωρίς η ταινία και με ποιον θα γέλαγε μετά το κοινό; "Έλα", μου λένε, "να μιλήσεις με τον διαχειριστή να κανονίσετε τις ασφάλειες", και εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ασφάλεια και παθαίνω εγκεφαλικό, έμφραγμα, επιληπτικό επεισόδιο και μου περνάει και το χανγκόβερ! Ήμουν ανασφάλιστος (εκτός όλων των άλλων). "Ναι βέβαια", τους λέω, μπλαμπλά, μούμπλε μούμπλε, "Να πάρω τον ασφαλιστή μου τηλέφωνο" και μπαίνω ξανά στο σπίτι μου, χώνομαι στην τρύπα μου να κλάψω με λυγμούς και να φτιάξω έναν πικρό γκαϊφέ της παρηγοριάς, με μπόλικο Γουίσκι, να τόνε ρουφήξω "φρρρρρ", να πάνε τα φαρμάκια κάτω.
(Ο καφές της παρηγοριάς)
Τέλος πάντων, να μην τα πουλιλογώ (αυτό κάνεις τόσην ώρα), κάπως τα μπάλωσα με τον ασφαλιστή μου και με κάλυψε. Με τον διαχειριστή στην αρχή τα λέγαμε καλά, αλλά μετά μου έκανε κάτι τσαμπουκάδες. Μετά πλακώθηκε και με τους ένοικους της πολυκατοικίας, επειδή αυτός ήθελε να πληρώσουν όλοι, ενώ όλοι ήθελαν να πληρώσει μόνο ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, απ' όπου έπεσαν τα τσιμέντα (δηλαδή ο ...διαχειριστής!). Έμαθα ότι ούτε η πολυκατοικία ήταν ασφαλισμένη όπως όφειλε για τέτοιες περιπτώσεις αλλά τέλος πάντων, τα βρήκαμε, κουτσά στραβά.
"Για να μάθεις να παρκάρεις στη θέση μου, μαλακισμένο"
Το μόνο που είχε πλάκα, ήταν ότι πρώτα πήγα στην Καργκλάς να μου βγάλουν το παρμπρίζ και μετά στο φαναρτζίδικο να μου ισιώσουν τις λαμαρίνες, με αποτέλεσμα να οδηγώ στη Συγγρού, χωρίς παρμπρίζ, και ότι έντομο, πουλί, καύτρα, χλέπα, πέταγε στην άσφαλτο, το έτρωγα στη μάπα, με διακόσια χιλιόμετρα την ώρα. Κανονικά έπρεπε να φοράω κράνος, μέσα στο αμάξι. Σουρεάλ.
Από τότε όποτε βλέπω λεφτά στο δρόμο, μια φωνούλα μου φωνάζει "ΙΤΣΕ ΤΡΑΠ!" και τρέχω μακριά. Για αρκετό καιρό δεν μάζευα λεφτά από κάτω (Καλά ρε φίλε, πόσες φορές βρίσκεις λεφτά δηλαδή; Τι έχεις; Ανιχνευτή μετάλλων;), έλεγα "Άσε, θα μου τα πάρει δεκαπλά, ή θα τα φάω στους γιατρούς". Μετά από κάμποσο καιρό που είχα φτιάξει το αμάξι, έψαχνα πάλι για πάρκινγκ και είχε μία κενή θέση, έξω από την ίδια πολυκατοικία. Σταμάτησα και το σκεφτόμουν, "Να το βάλω, ή όχι;" και βγαίνει μία γιαγιά στο μπαλκονάκι του ημιόροφου και μου λέει "Μη το βάλεις εδώ γιόκα μου, πέφτουν πράγματα από τα μπαλκόνια", "Ναι, γιαγιά" της λέω, "Το ξέρω", και έφυγα σαν τον καουμπόι στο ηλιοβασίλεμα, να βρω αλλού ένα λιμανάκι να ρίξω άγκυρα. Δεν ξαναπάρκαρα ποτέ εκεί.
"Μην παρκάρεις εδώ, πέφτουνε μουνιά από το μπαλκόνι"
Α ρε τι έχει περάσει το χοντροκώλικο Κινεζάκι μου (Κορεάτικο δηλαδή) και τώρα κάθεται παρκαρισμένο να μαζεύει σκόνη και να το τρώει η μαρμάγκα, και μένα να με τρώνε τα λεωφορεία και να λιώνω σόλες. Εγώ το σκέφτομαι καθημερινά, αυτό θα με σκέφτεται; Θα του λείπω; Την επόμενη φορά θα γράψω για τότε που έμεινε από μπαταρία στα φλεγόμενα Εξάρχεια, γλύτωσε την πυρά στο παρά πέντε και κατέληξε να το σπρώχνουν στην ανηφόρα (με μένα μέσα) μία διμοιρία ΜΑΤ! Πως αυτό γλύτωσε τη φωτιά, κι εγώ το ξύλο, ακόμα να το πιστέψω (ε αυτήν έπρεπε να γράψεις, τι μπαλκόνια και μαλακίες;)
"Πως να ξεχάσω τότε που με έσπρωξε μια διμοιρία ΜΑΤ, με εσένα μέσα;"
Τρίτο και τελευταίο μέρος των μισοτελειωμένων κριτικών που δεν θέλω να ολοκληρώσω πλέον. Υπάρχουν κι άλλες μισοτελειωμένες αλλά είναι ωραία ταινιάκια που θέλω να τα παρουσιάσω όπως τους αρμόζει και ελπίζω κάποια στιγμή να το κάνω. Για να καταλάβετε τι γίνεται στο "Πρόχειρο" του μπλογκ, οι ταινίες που έχω αφήσει στη μέση είναι οι Turbo Kid, Cooties, Grotesque, Miami Connection, The Street Fighter, Necromantic, Ichi The Killer, Ex-Drummer, Προσοχή Κίνδυνος, Dead Snow 2 και What We Do In The Shadows. Αν προσθέσεις και αυτές που θέλω να σχολιάσω αλλά δεν τις έχω ξεκινήσει καν, χαμός. Μετεξεταστέος για το καλοκαίρι.
Θηλυκός Josh Homme κόρη επιστήμονα, που προσπαθεί να αναστήσει τη νεκρή (προφανώς) γυναίκα του, κάνει μαλακία στο εργαστήριο του μπαμπά (εμ, τι δουλειά έχει στο εργαστήρι; Στην κουζίνα είναι η θέση της), και μετά ...ζόμπι παντού.
Λοουμπατζετιά σε Γκράιντχάουζ στιλ (αμάν με τα "Γκράιντχάουζ", δες και κάτι άλλο), με πολλές αδυναμίες (εκνευριστικές ερμηνείες, κουτοί διάλογοι, αργός ρυθμός), αλλά ενδιαφέρον ιστορία, που αν και αντιγραφή από Re-animator (τρελός επιστήμονας δημιουργεί φωσφοριζέ ορό που ανασταίνει πτώματα), δεν τη βαριέμαι ποτέ. Επίσης έχουμε μερικά ζόμπι Ιταλικής προέλευσης (Φούλτσι στιλ, δηλαδή σοβά στη μούρη και "άξιον!") και ωραίο σάουντρακ από τους Ουμπέρτο. Καλό για μία ξεπέτα χωρίς προφυλάξεις, από ρετρολάγνους και μόνο.
(Μην τρομάζεις, είχα περάσει ανεμοβλογιά μικρός και ξυνόμουν)
Νέα Μιλφ με πολλά παιδιά και ένα μαλάκα άντρα, τα παίρνει στο κρανίο, επειδή αλλιώς φανταζόταν το μικρό της σπίτι στο λιβάδι κι αλλιώς της βγήκε. Ο "σώζων εαυτόν σωθήτω" για τα τρία της παιδάκια, που στα μάτια της είναι τρία γουρουνάκια, κι αυτή ο κακός ο λύκος. Καλύτερα να το έλεγαν "Κίλερ Μιλφ" που είναι και αντιπροσωπευτικό και πιο πιασάρικο. Τι "Μπέιμπι Μπλουζ" και "Κραντλ Γουίλ Φολ" και "Δε Μάδερ"; Όλα γενικά και αόριστα. Έπρεπε να είμαι κινηματογραφικός νονός. Αδικούμαι.
Ιδανικό ταινιάκι για όλη την οικογένεια λοιπόν και κυρίως για μέλλουσες και νέες μητέρες. Παιδί θέλεις; Να τι θα πάθεις. Μανούλα θέλεις; Να τι θα πάθεις. Γυναίκα θες; Να τι θα πάθεις. Θρίλερ ενδοοικογενειακής βίας (μην περιμένετε ξεκοιλιάσματα), μπας και μάθουν τα σκασμένα να σκάνε και να μην σπάνε, τα ευαίσθητα νεύρα της μαμάς.
"Θα φάτε τις μπάμιες, που να σας πάρει ο Διάολος τη μάνα!"
Έφηβη λησταρχίνα της κακιάς ώρας, συλλαμβάνεται από μπάτσο, επειδή μία του κλέφτη, δύο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα, και καταδικάζεται σε θάνατο! ...Όχι, πλάκα κάνω. Καταδικάζεται σε κατ' οίκον περιορισμό. Χίλιες φορές στα κάτεργα να σπάει πέτρες, παρά αυτό για την δικιά μας, επειδή έχει αφήσει το σπίτι της εδώ και χρόνια, θεωρεί τους γονείς της καθυστερημένους (είναι) και το πατρικό της στοιχειωμένο (είναι;).
Από το πρώτο βράδυ αρχίζει η μάνα της τα "Αλλού άφησα τα χάπια μου και αλλού τα βρήκα. Η μόνη λογική εξήγηση είναι ...φαντάσματα!" [εγώ ξεχνάω που έχω παρκάρει ολόκληρο αυτοκίνητο (καλά, όχι και ολόκληρο) και κάθε φορά νομίζω ότι μου το έχουν κλέψει. Άνοια λέγεται] αλλά δεν θα αργήσει και η πιτσιρίκα να να βιώσει φαντασμικές καταστάσεις (περίμενε περίοδο, αλλά δεν της ήρθε! Φαντάσματα!). Αμέσως αμέσως, ειδικοί φαντασμολόγοι (δηλαδή χομπίστες απατεώνες) θα στήσουν παντού στο σπίτι, ειδικές κάμερες και μηχανήματα απαγορευμένης τεχνολογίας, για να "γράψουν" αόρατες παρουσίες και όχι ορατές "Barely legal teen taking a dumb, live stream, web cam, join now!", για να αναβαθμίσουν τον εξοπλισμό τους.
Θα δούμε φαντάσματα ή θα μείνουμε με το πουλί στο χέρι; Η πιτσιρίκα που δεν μπορεί να περιμένει τα μοχαβλά με τα πατομπούκαλα, συνδιασμό Big Bang Theory και Πύλες Του Ανεξήγητου, αρχίζει να σκαλίζει το παρελθόν και τις μύτες όλων όσων έμειναν στο σπίτι, ή έστω πέρασαν απ' έξω και αρχίζει να ανακαλύπτει κουτσομπολιά, που ούτε η τρελή, φαντασιόπληκτη μάνα της, που πιστεύει σε φαντάσματα, δεν θα την πιστέψει.
Ευχάριστη κωμωδία τρόμου, με αγωνίες και ανατροπές, που μου θύμισε λίγο (πολύ λίγο) το πολύ καλό "Πίπολ Άντερ Δε Στερς"
Δεσποινίς μαζεμένη και ντροπαλή, ταπεινό χαμομηλάκι, Ματίνα Μανταρινάκη. Θαυμάζει, ζηλεύει και το τρίβει με την πιο όμορφη, γαμάτη και απελευθερωμένη κολλητή της (κλασική γυναικεία φιλία), που μόλις τη δεύτερη την κερατώνει ο γκόμενός της, η πρώτη χύνει κροκοδείλια δάκρυα, μπαίνει σε "παρηγοριά" mode, μπας και πάρει κι αυτή κάνα κοψίδι, "κλάψε μου τον ώμο, να σου χύσω τα βυζά", αλλά τα κάνει όλα, μα όλα λάθος. Μένει με το μουνί στο χέρι και η αγαμία χτυπάει κόκκινο, με απρόβλεπτα τραγικές για όλους συνέπειες.
Ψυχολογικό θρίλερ/τρόμου, με τίτλο που σε προϊδεάζει για μία ρεαλιστική και ενήλικη Αλίκη στο Ναυτ... σόρι, στη Χώρα Των Θαυμάτων ήθελα να πω.
(Ελληνικός τίτλος "Η Τρομερή Αλίκη". Είστε μαλάκες;)
Στο ΙΜΔΒ την έχει στην κατηγορία Δράμα/Αστυνομικό Θρίλερ. Καλή τύχη, σε όποιον πάει να τη δει, με αυτό στο μυαλό του. Η ταινία δεν είναι δράμα. Είναι σπλάτερ μπιμουβιά χαμηλού προϋπολογισμού, για πολύ γερά στομάχια. Καλό είναι να το ξέρει κάποιος πριν πατήσει το πλέι και του έρθει το πιάτο με τη μαγειρίτσα στο κεφάλι.
Ομάδα κακοποιών που γυρίζουν "Σναφ" φιλμάκια, μετατρέπονται σε Σις Κεμπάπ Γαρδούμπα, Τας Κεμπάπ Ντονέρ, ένας ένας, από δύο εκδικητές που δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους και παίρνουν εκδίκηση, ο καθένας για το δικό του λόγο.
Η ταινία είναι παραγωγή της Necrostorm. Τα έχουμε ξαναπεί γι' αυτούς τους Ιταλούς πολλές φορές και έχω σχολιάσει στο παρελθόν το αριστούργημά τους "Αδάμ Τσάπλιν", αλλά δυστυχώς το "'Απιστος" απέχει πάρα πολύ, από οποιουδήποτε είδους αριστούργημα. Εννοείται ότι δεν συγκρίνεται με το Adam Chaplin, που είναι το καλύτερό τους με διαφορά. Κρίμα που οι επόμενες ταινίες τους από αυτό, όχι απλά δεν είναι καλύτερες, ή ισάξιες, αλλά χειρότερες.
Εντάξει, το Infidus έχει αυτό το υπερβολικό και ιδιαίτερο γκορ της "Νεκροκαταιγίδας" με τα εξοχικά, τα κοκορέτσια, τα κεφαλάκια και τις γαρδούμπες να σερβίρονται με το κιλό, αλλά είναι κουραστικό. Αντιφατικό ακούγεται, αλλά το κατάφεραν. Πολύ αργό, κρεατική υποκριτική και πως να μην είναι, αφού οι ηθοποιοί δεν είναι ηθοποιοί (;) αλλά πρώην βαρυποινίτες (!;) και χύμα στο κύμα σκηνοθεσία, προς χάριν του "ρεαλισμού". Από τις πέντε ταινίες της Necrostorm που έχω δει (Hotel Inferno, Taeter City, Adam Chaplin, Infidus, The Mildew From Planet Xonader), αυτό είναι το αμέσως χειρότερο μετά το "Η Μύξα Από τον Πλανήτη Μονάντερ", που μάλιστα σκεφτόμουν να το αγοράσω και σε ντιβιντί, πριν το δω. Θα ήταν κλασική περίπτωση "Φέρτε τα λεφτά μου πίσω" και σιγά μην τα έπαιρνα, από τους μαφιόζους Ιταλούς. Αν είναι να δείτε κάποιο από τη Necrostorm, δείτε ένα από τα Hotel Inferno, Taeter City και Adam Chaplin. Τα υπόλοιπα δεν αξίζουν.
"Ένα κεφαλάκι στο τέσσερα! 'Εφτασε!"
Τέλος με τις μισές δουλειές (ελπίζω). Από εδώ και πέρα, κανονικές αναρτήσεις δίπιτες με απ' όλα, να χύνονται τα κρέατα! Και τώρα που είπα σουβλάκι, θυμήθηκα κάτι άσχετο με ταινία, αλλά αστείο. Μία μέρα έβλεπα στην τιβί, το Αγγλικό "Κάτι Ψήνεται" (είναι Εγγλέζικη εκπομπή που την αντιγράψαμε στην Ελλάδα. Δεν το ήξερα) και για όσους δεν το έχετε δει και δεν ξέρετε τι παίζει, είναι κάποιοι άγνωστοι που καλούν ο ένας τον άλλον στο σπίτι τους για να τους κάνουν το τραπέζι.
Πριν τους καλέσει για να φάνε σαν τα ζώα και μετά να τον θάψουν πίσω από την πλάτη του, μπροστά από την κάμερα. Ο οικοδεσπότης τους δίνει μία καρτούλα, με τις συνταγές που έχει ετοιμάσει, και οι καλεσμένοι προσπαθούν να μαντέψουν, τι στο Διάολο έχει μέσα το "Μελάτα Μελετημένα Αμελέτητα". Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο τύπος που θα τους έκανε το τραπέζι, είχε γράψει στην κάρτα "Σουβλάκι" (όχι, δεν ήταν Έλληνας) και κανείς από τους καλεσμένους δεν ήξερε τι είναι (;), εκτός από έναν, τον πιο μορφωμένο και κοσμογυρισμένο από όλους εκεί μέσα. Αυτός λοιπόν είπε "Ξέρω τι είναι το Σουβλάκι, προφανώς η λέξη αυτή, βγαίνει από τη Σλοβακία, και είναι παραδοσιακό, Σλοβάκικο φαγητό". Όχι ότι το φαγητό που έφαγαν τελικά, έμοιαζε με Ελληνικό, εκτός του ότι ήταν κάποια κομμάτια κοτόπουλο περασμένα σε βέργες. Ο τύπος πάντως βγήκε τελευταίος. Καλύτερα να είχε περάσει το κρέας, σε δονητές. Ε του πούστη, Εγγλέζοι ήταν, θα τους άρεσε (ξέρω ξέρω, στερεότυπα, ομοφοβία και ρατσισμός).
Πάλι αποφάγια έχουμε σήμερα; Πάλι! Το φαγητό δεν το πετάμε, το έχουμε πληρώσει. Φάτε όσο μπορείτε τώρα που έχετε, επειδή θα έρθουν μέρες που θα πείτε το ψωμί, ψωμάκι! Αχ, δεν έχετε περάσει φτώχεια εσείς, δεν ξέρετε τι σημαίνει πείνα! Τα έχετε όλα έτοιμα και δεν τα εκτιμάτε! Σκάστε σκασμένα και φάτε!
Ένα πλουσιοκόριτσο φεύγει από το σπίτι της, επειδή δεν της πήρε ο μπαμπάς της το μικρό της Πόνι, και πάει να μείνει με τον πεινασμένο μουσικό γκόμενό της, σε μία πολυκατοικία υπό κατάληψη από καλλιτέχνες, πρεζάκια και σαρδανάπαλους. Δεν θα αργήσει πολύ να εξαπλωθεί το Τακαμούρι (θα αργήσει, πάρα πολύ) και το πύον με τα ξερατά και τη σχιζοφρένεια, να αρχίσουν το πάρτι.
Το μόνο που αξίζει σε αυτήν την ταινία είναι η αφίσα, που θα μπορούσε να είναι εξώφυλλο Θρας Μέταλ μπάντας, και το ότι ακούμε και βλέπουμε τους Cerebral Ballzy, μία Χάρντκορ Πανκ μπάντα που αν και "Φέικ", τα κομμάτια τους γαμούν και δέρνουν. Βλέπουμε τον τραγουδιστή να δευτεροπρωταγωνιστεί και ακούμε την μπάντα στο σάουντρακ. Όσο χάρηκα στην αρχή της ταινίας, που ξεκινάει με την μπάντα να τον παίζει, τόσο ξενέρωσα στην πορεία της, που η δράση δεν ξεκίναγε ποτέ, και όταν επιτέλους ξεκίνησε δεν ήταν δράση, αλλά αντίδραση (ακούγεται καλό, αλλά το είπα για κακό). Μια χαρά και δύο τρομάρες. Πάλι.
Ο "Μάκης" είναι το δεύτερο μέρος μίας τριλογίας, που ακόμα δεν έχει γυριστεί το πρώτο (;!). Γι' αυτό ίσως δεν βγαίνει κανένα απολύτως νόημα σε όλη την ταινία, εκτός του ότι κάποιος έψαχνε αφορμή να δείξει κώλους και βυζιά. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα εγώ. Όποιος κατάλαβε τι έγινε στην αρχή, στη μέση και στο τέλος, να μου το πει κι εμένα.
Δύο τύποι και τρία ξέκωλα εμφανίζονται τραυματισμένοι και φοβισμένοι, από κάτι που δεν μαθαίνουμε ποτέ, και βρίσκουν καταφύγιο σε άδειο σπίτι. Ένας από αυτούς φεύγει για βοήθεια, ενώ οι άλλοι μένουν πίσω να μεθύσουν, να γδυθούν στους καθρέφτες και να κάνουν ντουζ. Ο βοήθειας αφού πάει σε μπαρ όπου φλερτάρει με τσόλι (το οποίο γδύθηκε και αυτό μαζί με την φίλη της στον καθρέφτη της τουαλέτας), θυμάται να πάρει τηλέφωνο να ζητήσει βοήθεια από έναν φίλο του, ο οποίος είναι με δύο γκόμενες, από τις οποίες η μία γδύθηκε ΚΑΙ αυτή στον καθρέφτη της τουαλέτας, για να αλλάξει σουτιέν. Από εκεί και πέρα όλες οι παραπάνω αρχίζουν να τρέχουν, να ουρλιάζουν και να πεθαίνουν με τα βυζιά έξω. Πως και γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ.
Το αίμα αν και πέφτει μπόλικο, δεν ξέρεις από που έρχεται μιας και δεν φαίνονται ούτε πληγές, ούτε κομμένα μέλη. Απλά έχουν ένα μαλάκα να ψεκάζει, όσο οι άλλες ουρλιάζουν. Μισές δουλειές. Ξέρεις όμως από που έρχονται τα βυζιά και τα κωλιά, αλλά δεν ξέρεις για ποιο λόγο (ξέρεις). Για σοφτ πορν κακό, για ταινία τρόμου αίσχος. Επίσης πολύ πετυχημένο να βάλεις στο ρόλο των κακών, τον Καιάδα και το υπόλοιπο συγκρότημά του. Συγχαρητήρια.
(Δεν φτάνει μόνο το κορμί κουκλάρα μου, πρέπει να ξέρεις και να το δουλεύεις)
Κρυόκωλη εγωκεντρική αρχαιολόγος, συνεχίζει την έρευνα του πατέρα της σαν άλλος Ιντιάνα Tζόουνς (όχι Λάρα Κροφτ) για μυθικό αντικείμενο, στις κατακόμβες του Παρισιού και ακόμα πιο κάτω (πιο χαμηλά δεν έχει). Παίρνοντας στο λαιμό της, το φίλο της και μία παρέα Γάλλων, αφού ακολουθεί απαγορευμένη διαδρομή, που δεν πρέπει να παίρνει ποτέ κανείς, επειδή όποιος μπαίνει δε ξαναβγαίνει, και το σόου ξεκινάει (με μικρή καθυστέρηση).
Τι θα πάρεις αν συνδιάσεις Ιντιάνα Τζόουνς (κυνήγι θησαυρού, γρίφοι, παγίδες) με Μπλερ Γουίτς Πρότζεκτ (μαγεία, τελετές, καμεραμάν με Πάρκινσον); Αυτό (1-0)! Είναι τόσο καλό όσο ακούγεται; Όχι, αλλά ούτε και τόσο κακό. Απλά μέτριο. Στα θετικά η ωραία ιδέα και η αγωνία που με κράτησε μέχρι το τέλος. Στα αρνητικά η αχώνευτη πρωταγωνίστρια, το φιφιό που κουράζει και το μεγάλο φινάλε, που δεν έφτασε ποτέ τις προσδοκίες που το ίδιο δημιούργησε. Μου θύμισε λίγο και το Grave Encounters.
Συμπαθητικό ριβέντζ μούβι, που θα μπορούσε να είχε τελειώσει στα πρώτα δέκα λεπτά, αν η πρωταγωνίστρια έκανε τα αυτονόητα (που έλεγε και ο ΓΑΠ), αλλά τότε δεν θα είχαμε ταινία.
Δεσποινίς που κρατείται αλυσοδεμένη σε υπόγειο για προφανείς λόγους, καταφέρνει να αποδράσει και να αιχμαλωτίσει τον δεσμώτη της. Όχι, δεν θα του κάνει βασανιστήρια (κρίμα). Θα ανακαλύψει όμως, ότι υπάρχουν και άλλα κορίτσια αιχμάλωτα σε άλλα σπίτια και θα τον αναγκάσει να την πάει σε αυτά για να τα ελευθερώσει. Θα ξεκινήσουν το ταξίδι τους από σπίτι σε σπίτι σαν σε βίντεο γκέιμ, να περνάει από πίστα σε πίστα, μέχρι να φτάσει στον τελευταίο κακό και να το τερματίσει (Χα!). Αυτό που θα συναντήσει στο κάθε σπίτι όμως, δεν θα είναι αυτό ακριβώς που περιμένει.
Αν είχε περισσότερη βία (πολύ περισσότερη) θα γαμούσε, αλλά το μόνο που βλέπουμε είναι φάπες και κάτι τρύπες από σφαίρες. Πολύ συμπαθητική η εκδικήτρια και ο Richard Tyson στο ρόλο του κακού μαλάκα, που τον κάνει πετυχημένα, χρόνια τώρα.
"Να εδώ, χαλαρά, βλέπω ταινιάκι"
Τελείωσε και το δεύτερο μέρος των μισών δουλειών και ήδη νιώθω ελαφρύτερος. Το τρίτο και κοντύτερο έρχεται τελευταίο (το ελπίζω) και καταϊδρωμένο.
Θυμάστε που σε μία πιο παλιά ανάρτηση είχα πει ότι για κάποιους λόγους, που ούτε εγώ δεν θυμάμαι, θα κάνω κάποιες μίνι κριτικές; Όχι; Ευτυχώς για εσάς, έκανα μόνο δύο (Faults & Human Centipede) και μετά σταμάτησα. Ε, τώρα ξανάρχισα. Χάζευα (πάλι τα ίδια;) τις μισοτελειωμένες μου κριτικές, μιας και το έφερε η κουβέντα στην προηγούμενη ανάρτηση, και ξεχώρισα κάποιες που δεν πρόκειται να τις ολοκληρώσω ποτέ, επειδή και δεν τις θυμάμαι πλέον, και δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο (ε, για να μην τις θυμάσαι). Έτσι, πάρτε τα όλα στη μούρη μαζεμένα (σε τρεις δόσεις όμως), να μου φύγει το φορτίο από ...τους ώμους.
Ημίγυμνα κορίτσια, ημίγυμνα πεθαίνουν σε αυτό το Σλάσερ, που το πρώτο αναίμακτο μισό, μου άρεσε περισσότερο από το ματωμένο δεύτερο (όχι ότι καταξοδεύτηκαν στο χασάπη). Λίγο γυμνό και λίγο αίμα, σε μία ταινία που θα έπρεπε να έχει πολύ και από τα δύο.
Χοντρούλης που από μικρός πέφτει θύμα μπούλινγκ και σεξουαλικής παρενόχλησης από όμορφα κορίτσια (ρε τον φουκαρά, αυτό είναι το πραγματικό δράμα της ταινίας), τα κοιτάζει με φόβο, και τώρα που μεγάλωσε τους μιλάει μόνο μέσω ενός πόρνοσάιτ (από μακριά και αγαπημένοι) τύπου Μπιγκ Μπράδερ, ξεσπώντας τα παιδικά του τραύματα στον πούτσο του. Ακόμα και από απόσταση όμως, τα τσόλια καταφέρνουν να πληγώσουν την ευαίσθητη καρδούλα του, και πλέον δεν τον κρατάει τίποτα από το να πάει στο σπίτι του Μεγάλου Αδελφού αυτοπροσώπως, όχι για να ξεσπάσει ο πούτσος του πάνω σε αυτές, αλλά για να τις ξεσκίσει ο ίδιος κυριολεκτικά, σε λάιβ στριμ. Το μόνο που καταφέρνει να σκίσει βέβαια, είναι ένα καλσόν (ουουου σεξισμός) αφού οι σκηνές δράσης είναι πιο ξενέρωτες και από σουβλάκι χωρίς τζατζίκι, μπίρα χωρίς αλκοόλ, ντέρμπι χωρίς επεισόδια.
Έχετε σκεφτεί πως θα ήταν να μπείτε μέσα σε μία ταινία; Έχετε. Σε τσόντα. Είδατε πόσο καλά σας ξέρω;
Κόρη μάνας μακαρίτισσας πρώην Σκριμ Κουίν, τιμάει τη μνήμη της με το να μαζέψει την παρέα για προβολή της τελευταίας επιτυχίας της μαμάς της, για να τη δει να πεθαίνει και στην οθόνη, επειδή δεν της ήταν αρκετό που την είδε να πεθαίνει στην πραγματικότητα. Κάτι συμβαίνει όμως, και με κάποιο μαγικό τρόπο βγαλμένο από τα 80'ς, όλη η παρέα θα βρεθεί μέσα στην ταινία που παρακολουθούν (αντιγραφή του "Φράιντει Δε Θερτίνθ"), να προσπαθούν να ξεφύγουν από τον τρελοφόνο, από το σενάριο και από το σύμπαν της ταινίας.
Ωραία ιδέα έτσι; Πως μπορείς να τη γαμήσεις; Με το να προσπαθήσεις να πιάσεις πελάτη, ολόκληρη τη γαμημένη οικογένεια, έστω και σε τρομοκωμωδία, έτσι. Θυμάστε το "Λαστ Άξιον Χοίρο"; Ε, το ίδιο πράγμα γίνεται κι εδώ, μόνο που ενώ οι ήρωες μας μπαίνουν σε ταινία τρόμου, η ταινία είναι πιο κατάλληλη για παιδάκια από το "Λαστ Άξιον", που ήταν περιπέτεια και πρωταγωνιστούσε παιδάκι. Επίσης, η ταινία εν μέρη, είναι παρωδία του "Παρασκευή Και Δεκατρείς". Τον Τζέισον δεν θα τον κοροϊδεύεις. ΤΟΝ ΤΖΕΙΣΟΝ! Εντωμεταξύ η Ελληνική μετάφραση του τίτλου είναι "Λουτρό Αίματος", προφανώς ειρωνικά αφού δεν χύνεται σταγόνα ...αίματος.
Τυφλός βετεράνος πολέμου, καταλήγει σε γηροκομείο, όπου παππούδες και γιαγιάδες, μεταμορφώνονται σε λυκάνθρωπους. Αυτό που θα συμβεί σε λίγο στην Ελλάδα, στους χαμηλοσυνταξιούχους. Άλλο που δεν ήθελε ο παππούς, για να αποδείξει ότι είναι πολύ τυφλός για να πεθάνει. Χίλιες φορές να πάει από πέσιμο στο πεδίο της μάχης, παρά από χέσιμο στο νεκροκρέβατο του γηροκομείου.
Ωραίο φιλμάκι, επηρεασμένο από τις αντίστοιχες ταινίες της δεκαετίας του 80'. Λόου μπάτζετ αλλά φιλότιμη προσπάθεια. Δεν είναι σούπερ, έχει όμως δυνατό πρωταγωνιστή, τύπου Charles Bronson και Τυφλού Σαμουράι. Επίσης έχει μεταμόρφωση με πράκτικαλ εφέκτς. 'Εχουμε δει και καλύτερες, αλλά από κάτι Wer και Wolfcop πολύ καλύτερο. Το μόνο που με ενόχλησε ήταν τα κοστούμια των λυκάνθρωπων που φαίνονται λίγο πλαδαροί και μπουνταλάδες. Υποτίθεται ότι είναι παππούδες όμως, οπότε ίσως έγινε και επίτηδες.
Δύο μαθήτριες κατηχητικού, φοιτήτριες καλογερικής, αδελφές του ελέους, πουλάνε Βίβλους πόρτα πόρτα (τα λιγουρεύεστε;), μέχρι που χτυπάνε τη λάθος πόρτα και παθαίνουν τα χειρότερα από παρέα καφρούγκανων που τις λιγουρεύτηκαν, αναβαθμίζοντάς τες σε πόρνες του ελέους και η ομορφούλα που θα μείνει ζωντανή (πολύ ωραία για να πεθάνει), θα εκδικηθεί για το μουνί της που το είχε τάξει στον Χριστό, κάνοντάς τους τρισχειρότερα.
Κλασικό revenge movie, grindhouse φάση (τα ίδια με τον "Ακέφαλο" δηλαδή, που προσποιείται ότι είναι γεννηθείς το 70') που έχει την πλακίτσα του (βυζιά και αίματα) χωρίς να είναι όμως κάτι τρομερό (βυζιά και αίματα). Αυτό που μου έμεινε, είναι μία σκηνή που η πρωταγωνίστρια χώνει μία μαχαίρα στον κώλο του κακού, την ώρα που αυτός γαμάει μία άλλη. Μετά μπορεί να σκοτώνει και την άλλη, δεν θυμάμαι. Μόνο για φαν του είδους κι εκδικητές.
